TaxiWars - TaxiWars (2015)

Death Ride Through Wet Snow doet me maar aan één band denken: Morphine. Dat is een compliment want die band had een unieke sound en TaxiWars benadert deze op uitstekende wijze.

Wat volgt is toch wat meer experiment en ruiger, jazzpunk wellicht?! De rol van Robin Verheyen, saxofoon, is enorm. Tom Barman fungeert toch wat meer als 'bijrijder'. Het is geen sterke zanger, is ie nooit geweest, maar de man weet sfeer neer te zetten en dat doet hij op dit album ook, of dat nu zingend, brullend, fluisterend of grommend is.

Dat het geen verrassing is dat Barman met jazz in de weer is gegaan is bijna logica: hij had al twee compilatiealbums uitgebracht en ook dEUS bevatte vaak jazz-invloeden. Een Waits-fan schijnt ie ook te zijn en dat hoor ik ook terug in TaxiWars.

TaxiWars is jazz met een flinke rock-injectie en de rafeligheid van de nummers geeft het de punky vibe mee. Ze proberen volgens mij ook een live-gevoel neer te zetten en dat lukt ze aardig: zet een paar mannen in de studio en laat ze los gaan. Resultaat is dan TaxiWars.
Niet geschikt voor alle dEUS-fans. Je moet wel wat affiniteit met jazz hebben om dit te kunnen waarderen.

Twaalf puntige nummers waar jazzliefhebbers wat meer richting rock kunnen gaan, twaalf puntige nummers waar rockliefhebbers wat meer richting jazz kunnen gaan.

Ik ben een groot liefhebber van Tom Barman, en was dan ook erg benieuwd naar dit project.
Eigenlijk had ik een meer broeiend geheel verwacht, en dat is dit net niet.
Dan maar wat meer swingend, en ook daarin stelt het wat teleur.
Misschien is het net te poppy, en niet jazzy genoeg.
Robin Verheyen heeft een te grote rol in het geheel; een overdosis aan saxofoon, terwijl ik die liever als gelijkwaardig element bij de overige instrumenten had gezien.
Hierdoor is de al eerder genoemde vergelijking met Morphine ook waar ik aan moet denken.
Daar stoort het teveel aan sax mij ook.
Questionsong heeft een Tom Barman in topvorm, maar ik mis de gekte die dEUS (vooral in de begintijd) wel heeft.
Borgerhout Shuffle heeft wel het basgeluid van Stef Kamil Carlens tijdens een jamsessie, waarmee ze in het begin het publiek nog eens mee verraste, maar Stef was vluchtiger, op een prettige manier ongecontroleerd.
Het is denk ik net iets te geschoold, conservatorium achtig.
Ruwe schetsen, maar dan met dikke zichtbare lijnen gezet.
Ik zou dit live wel willen ervaren, met Barman in de rol van zenuwachtige perfectionistische bandleider, die de drang krijgt om te improviseren, en de overige muzikanten ter plekke een andere kant op wil sturen; gewoon omdat dat beter aanvoelt.