menu

Chelsea Wolfe - Abyss (2015)

mijn stem
3,89 (76)
76 stemmen

Verenigde Staten
Metal / Rock
Label: Sargent House

  1. Carrion Flowers (4:50)
  2. Iron Moon (5:46)
  3. Dragged Out (4:20)
  4. Maw (5:54)
  5. Grey Days (5:19)
  6. After the Fall (5:35)
  7. Crazy Love (3:33)
  8. Simple Death (5:22)
  9. Survive (5:38)
  10. Color of Blood (4:48)
  11. The Abyss (4:12)
totale tijdsduur: 55:17
zoeken in:
avatar van hansjuvefan
3,5
Hier kijk ik enorm naar uit. Een van de spannendste artiesten van het moment.
Eerste nummer is uit!

Chelsea Wolfe Details New Album, Streams Haunting Song 'Iron Moon' | Rolling Stone - rollingstone.com

avatar van dix
2,0
dix
Klinkt buitengewoon heavy. Nou kan haar stem best een hoop backing verdragen, maar ik vrees hier toch het ergste voor de rest van het album. Subtiliteit bereik je niet per sé door enkel héél harde uitbarstingen af te wisselen met ingetogen passages.Ik ben benieuwd of ze de clichés weet te vermijden. Da's met de hoes in ieder geval niet gelukt.

avatar van Don Cappuccino
4,0
Carrion Flowers

After the Fall

Deze tracks en Iron Moon vind ik echt ijzersterk. Prachtige veranderingen in dynamiek en de stem van Wolfe is zoals altijd gewoon betoverend. Zeer benieuwd naar de plaat!

avatar van Lura
Klopt het genre metal?

avatar van dix
2,0
dix
Anno 2015 zou ik zeggen. ... ja.

dix schreef:
Anno 2015 zou ik zeggen. ... ja.


Mittageisen? Vroeger zou ik eerder Gothisch of donkergolfs hebben gezegd

dix schreef:
Anno 2015 zou ik zeggen. ... ja.


Anno 2015 wel

Sublieme opmerking

avatar van dix
2,0
dix
Chelsea komt 10 jaar te laat. Ze zou een prachtig duet met Peter Steele hebben gedaan.

yeeh, wa ne single. wat een kennismaking...

avatar van Lura
Niet aan mij besteed, ik zet Unknown rooms nog maar eens op.

avatar van Don Cappuccino
4,0
Even leek het erop dat Chelsea Wolfe zichzelf echt in een doomy richting zou gaan storten met de track Iron Moon, maar uiteindelijk blijkt Abyss een verdomd gevarieerd album te zijn dat eigenlijk als het ware een verzamelpunt is voor haar. Je hoort hier de electronica die op Pain is Beauty verder naar voren kwam, maar dan bij de track als Carrion Flowers naar een dreunende industrial-achtige sound. Ook staan op deze plaat prachtige singer-songwritermomenten à la Unknown Rooms en pakt ze haar mysterieuze sound van de eerste twee platen wat meer terug. Op deze plaat klinkt ze soms heavier dan ooit, maar zonder echt in metal terecht te komen. Dat deze muziek wel door veel luisteraars van metal extreem gewaardeerd wordt vanwege het gewicht en de sfeer van de muziek staat buiten kijf.

avatar van Faalhaas
2,5
Maar wat vind je zelf van de plaat Mike?

Bij mij is de verrassing er behoorlijk af. Kwalitatief weer in orde. Maar het boeit me een stuk minder dan voorgaand werk merk ik.

Ik begin met 2,5*

avatar van Don Cappuccino
4,0
Faalhaas schreef:
Maar wat vind je zelf van de plaat Mike?


Zoals je ziet heb ik hem vier sterren gegeven: gewoon een sterke plaat. Weer dicht bij 4,5*, maar Chelsea Wolfe is nooit constant genoeg over een heel album voor die beoordeling. Hier staan weer ware parels op, maar ook degelijke nummers.

avatar van Faalhaas
2,5
1. Carrion Flowers *** - begint veelbelovend, lekker duister, maar weet de aandacht niet over het gehele nummer vast te houden
2. Iron Moon *** - op zich interessant, mooi zijn de overgangen van doomy naar intiem en klein, het overstuurde geluid gaat op een gegeven moment wat irriteren, een minuut korter had het nummer geen kwaad gedaan
3. Dragged Out ** - dreinerig stuurloos nummer
4. Maw * - het kan blijkbaar altijd nog saaier en stuurlozer
5. Grey Days ** - gebaseerd op een elektronische beat, met matig resultaat, dit soort dingen pakten beter uit op haar voorgaande album
6. After the Fall *** - naast de twee openers kregen we deze ook al als voorproefje, het lijkt er op dat dat ook de krenten in de pap zijn, op zich een prima track dit
7. Crazy Love ** - saaie acoustische ballad, tweede gedeelte wordt het iets spannender en redt dit nr nog net van 1*
8. Simple Death * - saai en stuurloos electronisch nummer, er wordt geprobeerd een dreigend geluid te fabriceren maar dit faalt, ik begin steeds meer naar de skip knop te reiken
9. Survive ** - ik begin moe te worden van de middelmatigheid en het neppe creepy sfeertje dat ze steeds probeert op te wekken
10. Color of Blood * - de cd is gelukkig is bijna afgelopen, alles is zo voorspelbaar, die drumbeat die er halverwege inkomt is best aardig maar voel je helaas ook mijlenver aankomen, het nummer gaat vervolgens als een nachtkaars uit, zoals eigenlijk alle nummers
11. The Abyss ** - ik had gehoopt dat het titelnummer dan nog zou zorgen voor een lekkere knaller, maar nee een behoorlijke anticlimax

Alle facetten die ze hier laat horen heeft ze in het verleden al eens beter gedaan. Spannendere zanglijnen, betere songwriting, meer pit, meer verrassing. Luister eerst eens naar Apokalypsis en dan dit album en je hoort de achteruitgang.

Gewoon slappe hap. Ik blijf steken op 2,5* maar neig nu zelfs naar 2*.

avatar van cornucopia
4,0
Eerste indruk: WOW!

avatar van erwinz
4,5
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Chelsea Wolfe - Abyss - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Liefhebbers van lichtvoetige of zelfs zonnige popsongs kunnen direct stoppen met lezen, want voor dit soort popsongs ben je bij Chelsea Wolfe niet aan het juiste adres.

De muzikante uit Los Angeles maakte in het verleden al een aantal aardedonkere platen, maar dat het nog veel donkerder en duisterder kan laat ze horen op haar nieuwe plaat Abyss.

Wat direct opvalt bij beluistering van de nieuwe plaat van Chelsea Wolfe is de bij vlagen loodzware instrumentatie. Gitaarriffs die zo lijken weggelopen uit de (doom)-metal bepalen op het eerste gehoor het geluid op Abyss.

Toch is Abyss zeker geen (doom)-metal plaat. Chelsea Wolfe speelt met de rauwe riffs en zet ze gedoseerd in in een geluidstapijt dat zich langzaam voortsleept en ook ruimte biedt aan atmosferische en elektronische klanken.

Het past allemaal prachtig bij de mooie en bijzondere stem van de Amerikaanse, die zich steeds aanpast aan de klanken die haar omringen, waardoor Abyss binnen een paar seconden zowel lieflijk, sprookjesachtig, bezwerend en dreigend kan klinken; een kwaliteit die Chelsea Wolfe deelt met onder andere Siouxsie Sioux en vooral PJ Harvey.

Met de bijzondere instrumentatie onderscheidt Chelsea Wolfe zich al van haar concurrenten, maar dit doet ze ook nog eens met haar songs. Abyss is zeker geen makkelijke plaat, maar wanneer je eenmaal gewend bent geraakt aan de donkere wolken die zich samen pakken boven de speakers, valt er op de nieuwe plaat van Chelsea Wolfe veel moois te ontdekken.

Abyss is een plaat vol spanning en dynamiek. Alle songs op de plaat slepen zich voort van uitbarsting naar uitbarsting, maar vrijwel altijd komen ze als een verrassing. Abyss is een plaat waarvoor je je open moet stellen, maar als je dit hebt gedaan grijpt de plaat je genadeloos bij de strot. Abyss is dan een plaat vol avontuur, vol passie, vol onderhuidse spanning en vol emotie. De instrumentatie is er vervolgens een die je laag voor laag wilt ontrafelen, terwijl de prachtige stem van Chelsea Wolfe zorgt voor emotie en diepte.

Liefhebbers van vrouwelijke singer-songwriters zullen ongetwijfeld een voorkeur hebben voor de fraaie akoestische plaat die Chelsea Wolfe een paar jaar geleden maakte (Unknown Rooms: A Collection of Acoustic Songs uit 2012), maar ook Abyss verdient absoluut een kans. Ik durf het inmiddels al voorzichtig een wereldplaat te noemen. Erwin Zijleman

avatar van DjFrankie
4,0
Geen simpele kost maar wel goed, veel lagen,en de metal achtergrond schept een sfeer alsof je in een arena bent met horror beelden en weinig publiek.
Dat verdient Chelsea echter zeker dat publiek. Ben ook benieuwd hoe dit live zou klinken Kortrijk is voor net iets te ver.

avatar van Sunderland
DjFrankie schreef:
Dat verdient Chelsea zeker dat publiek. Ben ook benieuwd hoe dit live zou klinken Kortrijk is voor net iets te ver.
In haar tourschema staat ook dat ze op 20 nov op Le Guess Who in Utrecht staat, maar dat is nog niet bevestigd door het festival zelf.

Misterfool
De nieuwe Chelsea Wolfe moet natuurlijk door meer mensen beluisterd worden. Een Intrigerende artieste.Van de vorige platen ken ik hier en daar wel een goed(zelfs indrukwekkend) nummer.Abyss verdiende daarom ook een aandachtige luisterbeurt.

Deze plaat bevat heftige gothic, waar aan de ene kant de invloed van folk en elektronica nog hoorbaar is, maar waar aan de andere kant ook lustig geflirt wordt met doommetal. Spannende muziek dus. Het helpt ook dat mevrouw Wolfe een bezwerende, donkere stem heeft. Het album is op momenten een tikkeltje wisselvallig, maar meer naar het einde toe raak ik toch weer zeer onder de indruk. Nachtmerrieritten door de donkere krochten van de ziel. 4* voor nu.

avatar van stoepkrijt
4,5
Metal en rock? Haar vorige album was electronic, degene daarvoor folk. Dat wekt interesse.

Ik ken twee nummers van haar: We Hit a Wall en Memorial (samen met Russian Circles). Vooral die laatste heb ik ervaren als sterk nummer, hoewel het lang heeft moeten rijpen. Gaat dit album diezelfde kant op?

avatar van DjFrankie
4,0
stoepkrijt schreef:
Metal en rock? Haar vorige album was electronic, degene daarvoor folk. Dat wekt interesse.

Ik ken twee nummers van haar: We Hit a Wall en Memorial (samen met Russian Circles). Vooral die laatste heb ik ervaren als sterk nummer, hoewel het lang heeft moeten rijpen. Gaat dit album diezelfde kant op?


Meer richting Russian Circles maar dan zwaarder met duistere electronica luister Chelsea Wolfe - Carrion Flowers (Official Audio) - YouTube dat is een goeie graadmeter

avatar van stoepkrijt
4,5
Gaaf nummer! Dit klinkt inderdaad zwaarder dan Memorial met meer elektronica. Ik zal het hele album eens opzoeken. Dat kon wel eens de moeite waard zijn.

avatar van El Stepperiño
4,0
Dankzij de notering in de rotatielijst en jullie commentaren dit album maar eens opgezet. En nee, daar heb ik geen spijt van! Dit lijkt wat mij betreft op het verwarde gothicnichtje van Portishead. Laat ik graag nog een heel aantal luisterbeurten op me inwerken

avatar van stoepkrijt
4,5
Maw (dromerig, maar vol schurende gitaarriffs), Grey Days (met tegendraadse ritmes en kille violen) en After the Fall (een minimalistische, melancholische popsong) vormen een geweldig trio. Ook Survive en Color of Blood (dat klinkt als een duistere variant op Banks) vormen een intrigerend hoogtepunt op dit album.

De meeste andere nummers kan ik nog niet zo goed plaatsen. Dat kan komen doordat ik ze minder goed vind dan de rest of doordat ze nog wat complexer in elkaar zitten en langer moeten groeien. Dat Abyss indrukwekkend en steengoed is staat in ieder geval vast.

avatar van niels94
2,5
Dit album kreeg ik getipt door Stoepkrijt in tijdens het spel 'Super Tip-Topper'. Dit zei ik erover:

Ondanks dat ik hoor dat dit een knap en creatief werkje is, is dit gewoon niet echt mijn ding. Het gladgestreken, enigszins opgeblazen karakter van de muziek vind ik weinig genietbaar, vooral in combinatie met de zang. Het geheel galmt me allemaal te veel, om het zo maar te zeggen, het voelt soms zelfs wat kitscherig. Chelsea Wolfe heeft weliswaar een krachtige stem, een beetje zoals Björk, maar dan zonder de randjes die bijvoorbeeld Björk zo’n fijne vocalist maken. Ondanks dat het verder een vrij afwisselend album is, wat betreft hard/zacht en dergelijke, gaat de continu neerslachtige stemming me na een paar nummers ook tegenstaan. Als je niet meegesleept wordt door de muziek gaat dat gotische en duistere zelfs wat opdringerig voelen.

Ik hoor verder wel dat dit zonder meer een goed en origineel in elkaar stekend album is, en ik waardeer het dat Chelsea Wolfe op deze manier gebruikt maakt van onder meer industrial- en electronicinvloeden (dat er metal bij het album staat vind ik trouwens wel zwaar overtrokken). Bovendien zijn er een aantal stukken die ik wel degelijk kan waarderen. Als geheel is dit echter gewoon niet aan mij besteed. Jammer, maar helaas!

niels94 schreef:
Dit album kreeg ik getipt door Stoepkrijt in tijdens het spel 'Super Tip-Topper'. Dit zei ik erover:

Ondanks dat ik hoor dat dit een knap en creatief werkje is, is dit gewoon niet echt mijn ding. Het gladgestreken, enigszins opgeblazen karakter van de muziek vind ik weinig genietbaar, vooral in combinatie met de zang. Het geheel galmt me allemaal te veel, om het zo maar te zeggen, het voelt soms zelfs wat kitscherig.


Misschien moet je Anna von Hausswolff - The Miraculous (2015) eens proberen. Ik vind dit veel te opgeblazen, pretentieuze bombast. Die van Anna heeft dat minder, alhoewel ik de voorganger ervan verrassender vind en beter te verteren. Denk maar zo: hoe meer rock en metal je luisterend moet verteren, hoe zwaarder het op de maag ligt

avatar van niels94
2,5
Dank voor de tip! Misschien geef ik dat album eens een draai. Of de inderdaad beter ontvangen voorganger. Dat is om die reden zelfs waarschijnlijker, het is niet dat ik naarstig op zoek ben naar een zwaar, gotisch album of iets dergelijks .

avatar van Lau1986
3,5
Het is best een aardig plaatje, donker, zwaar met een prachte stem van deze dame. Ik wordt er alleen (nog) niet helemaal door gegrepen. Ik vind het metal gehalte trouwens wat overdreven, ja er zitten invloeden van in, maar niet meer dan die van electro en industrial.

Gast
geplaatst: vandaag om 04:01 uur

geplaatst: vandaag om 04:01 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.