Chelsea Wolfe - Abyss (2015)

Hier kijk ik enorm naar uit. Een van de spannendste artiesten van het moment.
Eerste nummer is uit!

Chelsea Wolfe Details New Album, Streams Haunting Song 'Iron Moon' | Rolling Stone - rollingstone.com

Klinkt buitengewoon heavy. Nou kan haar stem best een hoop backing verdragen, maar ik vrees hier toch het ergste voor de rest van het album. Subtiliteit bereik je niet per sé door enkel héél harde uitbarstingen af te wisselen met ingetogen passages.Ik ben benieuwd of ze de clichés weet te vermijden. Da's met de hoes in ieder geval niet gelukt.

Carrion Flowers

After the Fall

Deze tracks en Iron Moon vind ik echt ijzersterk. Prachtige veranderingen in dynamiek en de stem van Wolfe is zoals altijd gewoon betoverend. Zeer benieuwd naar de plaat!

Klopt het genre metal?

Anno 2015 zou ik zeggen. ... ja.

Mittageisen? Vroeger zou ik eerder Gothisch of donkergolfs hebben gezegd

Anno 2015 wel

Sublieme opmerking

Chelsea komt 10 jaar te laat. Ze zou een prachtig duet met Peter Steele hebben gedaan.

yeeh, wa ne single. wat een kennismaking...

Niet aan mij besteed, ik zet Unknown rooms nog maar eens op.

Even leek het erop dat Chelsea Wolfe zichzelf echt in een doomy richting zou gaan storten met de track Iron Moon, maar uiteindelijk blijkt Abyss een verdomd gevarieerd album te zijn dat eigenlijk als het ware een verzamelpunt is voor haar. Je hoort hier de electronica die op Pain is Beauty verder naar voren kwam, maar dan bij de track als Carrion Flowers naar een dreunende industrial-achtige sound. Ook staan op deze plaat prachtige singer-songwritermomenten à la Unknown Rooms en pakt ze haar mysterieuze sound van de eerste twee platen wat meer terug. Op deze plaat klinkt ze soms heavier dan ooit, maar zonder echt in metal terecht te komen. Dat deze muziek wel door veel luisteraars van metal extreem gewaardeerd wordt vanwege het gewicht en de sfeer van de muziek staat buiten kijf.

Maar wat vind je zelf van de plaat Mike?

Bij mij is de verrassing er behoorlijk af. Kwalitatief weer in orde. Maar het boeit me een stuk minder dan voorgaand werk merk ik.

Ik begin met 2,5*

Zoals je ziet heb ik hem vier sterren gegeven: gewoon een sterke plaat. Weer dicht bij 4,5*, maar Chelsea Wolfe is nooit constant genoeg over een heel album voor die beoordeling. Hier staan weer ware parels op, maar ook degelijke nummers.

1. Carrion Flowers *** - begint veelbelovend, lekker duister, maar weet de aandacht niet over het gehele nummer vast te houden
2. Iron Moon *** - op zich interessant, mooi zijn de overgangen van doomy naar intiem en klein, het overstuurde geluid gaat op een gegeven moment wat irriteren, een minuut korter had het nummer geen kwaad gedaan
3. Dragged Out ** - dreinerig stuurloos nummer
4. Maw * - het kan blijkbaar altijd nog saaier en stuurlozer
5. Grey Days ** - gebaseerd op een elektronische beat, met matig resultaat, dit soort dingen pakten beter uit op haar voorgaande album
6. After the Fall *** - naast de twee openers kregen we deze ook al als voorproefje, het lijkt er op dat dat ook de krenten in de pap zijn, op zich een prima track dit
7. Crazy Love ** - saaie acoustische ballad, tweede gedeelte wordt het iets spannender en redt dit nr nog net van 1*
8. Simple Death * - saai en stuurloos electronisch nummer, er wordt geprobeerd een dreigend geluid te fabriceren maar dit faalt, ik begin steeds meer naar de skip knop te reiken
9. Survive ** - ik begin moe te worden van de middelmatigheid en het neppe creepy sfeertje dat ze steeds probeert op te wekken
10. Color of Blood * - de cd is gelukkig is bijna afgelopen, alles is zo voorspelbaar, die drumbeat die er halverwege inkomt is best aardig maar voel je helaas ook mijlenver aankomen, het nummer gaat vervolgens als een nachtkaars uit, zoals eigenlijk alle nummers
11. The Abyss ** - ik had gehoopt dat het titelnummer dan nog zou zorgen voor een lekkere knaller, maar nee een behoorlijke anticlimax

Alle facetten die ze hier laat horen heeft ze in het verleden al eens beter gedaan. Spannendere zanglijnen, betere songwriting, meer pit, meer verrassing. Luister eerst eens naar Apokalypsis en dan dit album en je hoort de achteruitgang.

Gewoon slappe hap. Ik blijf steken op 2,5* maar neig nu zelfs naar 2*.

Eerste indruk: WOW!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Chelsea Wolfe - Abyss - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Liefhebbers van lichtvoetige of zelfs zonnige popsongs kunnen direct stoppen met lezen, want voor dit soort popsongs ben je bij Chelsea Wolfe niet aan het juiste adres.

De muzikante uit Los Angeles maakte in het verleden al een aantal aardedonkere platen, maar dat het nog veel donkerder en duisterder kan laat ze horen op haar nieuwe plaat Abyss.

Wat direct opvalt bij beluistering van de nieuwe plaat van Chelsea Wolfe is de bij vlagen loodzware instrumentatie. Gitaarriffs die zo lijken weggelopen uit de (doom)-metal bepalen op het eerste gehoor het geluid op Abyss.

Toch is Abyss zeker geen (doom)-metal plaat. Chelsea Wolfe speelt met de rauwe riffs en zet ze gedoseerd in in een geluidstapijt dat zich langzaam voortsleept en ook ruimte biedt aan atmosferische en elektronische klanken.

Het past allemaal prachtig bij de mooie en bijzondere stem van de Amerikaanse, die zich steeds aanpast aan de klanken die haar omringen, waardoor Abyss binnen een paar seconden zowel lieflijk, sprookjesachtig, bezwerend en dreigend kan klinken; een kwaliteit die Chelsea Wolfe deelt met onder andere Siouxsie Sioux en vooral PJ Harvey.

Met de bijzondere instrumentatie onderscheidt Chelsea Wolfe zich al van haar concurrenten, maar dit doet ze ook nog eens met haar songs. Abyss is zeker geen makkelijke plaat, maar wanneer je eenmaal gewend bent geraakt aan de donkere wolken die zich samen pakken boven de speakers, valt er op de nieuwe plaat van Chelsea Wolfe veel moois te ontdekken.

Abyss is een plaat vol spanning en dynamiek. Alle songs op de plaat slepen zich voort van uitbarsting naar uitbarsting, maar vrijwel altijd komen ze als een verrassing. Abyss is een plaat waarvoor je je open moet stellen, maar als je dit hebt gedaan grijpt de plaat je genadeloos bij de strot. Abyss is dan een plaat vol avontuur, vol passie, vol onderhuidse spanning en vol emotie. De instrumentatie is er vervolgens een die je laag voor laag wilt ontrafelen, terwijl de prachtige stem van Chelsea Wolfe zorgt voor emotie en diepte.

Liefhebbers van vrouwelijke singer-songwriters zullen ongetwijfeld een voorkeur hebben voor de fraaie akoestische plaat die Chelsea Wolfe een paar jaar geleden maakte (Unknown Rooms: A Collection of Acoustic Songs uit 2012), maar ook Abyss verdient absoluut een kans. Ik durf het inmiddels al voorzichtig een wereldplaat te noemen. Erwin Zijleman

Geen simpele kost maar wel goed, veel lagen,en de metal achtergrond schept een sfeer alsof je in een arena bent met horror beelden en weinig publiek.
Dat verdient Chelsea echter zeker dat publiek. Ben ook benieuwd hoe dit live zou klinken Kortrijk is voor net iets te ver.

In haar tourschema staat ook dat ze op 20 nov op Le Guess Who in Utrecht staat, maar dat is nog niet bevestigd door het festival zelf.

De nieuwe Chelsea Wolfe moet natuurlijk door meer mensen beluisterd worden. Een Intrigerende artieste.Van de vorige platen ken ik hier en daar wel een goed(zelfs indrukwekkend) nummer.Abyss verdiende daarom ook een aandachtige luisterbeurt.

Deze plaat bevat heftige gothic, waar aan de ene kant de invloed van folk en elektronica nog hoorbaar is, maar waar aan de andere kant ook lustig geflirt wordt met doommetal. Spannende muziek dus. Het helpt ook dat mevrouw Wolfe een bezwerende, donkere stem heeft. Het album is op momenten een tikkeltje wisselvallig, maar meer naar het einde toe raak ik toch weer zeer onder de indruk. Nachtmerrieritten door de donkere krochten van de ziel. 4* voor nu.

Metal en rock? Haar vorige album was electronic, degene daarvoor folk. Dat wekt interesse.

Ik ken twee nummers van haar: We Hit a Wall en Memorial (samen met Russian Circles). Vooral die laatste heb ik ervaren als sterk nummer, hoewel het lang heeft moeten rijpen. Gaat dit album diezelfde kant op?

Meer richting Russian Circles maar dan zwaarder met duistere electronica luister Chelsea Wolfe - Carrion Flowers (Official Audio) - YouTube dat is een goeie graadmeter

Gaaf nummer! Dit klinkt inderdaad zwaarder dan Memorial met meer elektronica. Ik zal het hele album eens opzoeken. Dat kon wel eens de moeite waard zijn.

Dankzij de notering in de rotatielijst en jullie commentaren dit album maar eens opgezet. En nee, daar heb ik geen spijt van! Dit lijkt wat mij betreft op het verwarde gothicnichtje van Portishead. Laat ik graag nog een heel aantal luisterbeurten op me inwerken

Maw (dromerig, maar vol schurende gitaarriffs), Grey Days (met tegendraadse ritmes en kille violen) en After the Fall (een minimalistische, melancholische popsong) vormen een geweldig trio. Ook Survive en Color of Blood (dat klinkt als een duistere variant op Banks) vormen een intrigerend hoogtepunt op dit album.

De meeste andere nummers kan ik nog niet zo goed plaatsen. Dat kan komen doordat ik ze minder goed vind dan de rest of doordat ze nog wat complexer in elkaar zitten en langer moeten groeien. Dat Abyss indrukwekkend en steengoed is staat in ieder geval vast.

Dit album kreeg ik getipt door Stoepkrijt in tijdens het spel 'Super Tip-Topper'. Dit zei ik erover:

Ondanks dat ik hoor dat dit een knap en creatief werkje is, is dit gewoon niet echt mijn ding. Het gladgestreken, enigszins opgeblazen karakter van de muziek vind ik weinig genietbaar, vooral in combinatie met de zang. Het geheel galmt me allemaal te veel, om het zo maar te zeggen, het voelt soms zelfs wat kitscherig. Chelsea Wolfe heeft weliswaar een krachtige stem, een beetje zoals Björk, maar dan zonder de randjes die bijvoorbeeld Björk zo’n fijne vocalist maken. Ondanks dat het verder een vrij afwisselend album is, wat betreft hard/zacht en dergelijke, gaat de continu neerslachtige stemming me na een paar nummers ook tegenstaan. Als je niet meegesleept wordt door de muziek gaat dat gotische en duistere zelfs wat opdringerig voelen.

Ik hoor verder wel dat dit zonder meer een goed en origineel in elkaar stekend album is, en ik waardeer het dat Chelsea Wolfe op deze manier gebruikt maakt van onder meer industrial- en electronicinvloeden (dat er metal bij het album staat vind ik trouwens wel zwaar overtrokken). Bovendien zijn er een aantal stukken die ik wel degelijk kan waarderen. Als geheel is dit echter gewoon niet aan mij besteed. Jammer, maar helaas!

Misschien moet je Anna von Hausswolff - The Miraculous (2015) eens proberen. Ik vind dit veel te opgeblazen, pretentieuze bombast. Die van Anna heeft dat minder, alhoewel ik de voorganger ervan verrassender vind en beter te verteren. Denk maar zo: hoe meer rock en metal je luisterend moet verteren, hoe zwaarder het op de maag ligt

Dank voor de tip! Misschien geef ik dat album eens een draai. Of de inderdaad beter ontvangen voorganger. Dat is om die reden zelfs waarschijnlijker, het is niet dat ik naarstig op zoek ben naar een zwaar, gotisch album of iets dergelijks .

Het is best een aardig plaatje, donker, zwaar met een prachte stem van deze dame. Ik wordt er alleen (nog) niet helemaal door gegrepen. Ik vind het metal gehalte trouwens wat overdreven, ja er zitten invloeden van in, maar niet meer dan die van electro en industrial.

Chelsea Wolfe, een prominente Amerikaanse gothrockartieste, heeft met haar unieke geluid en meeslepende melodieën een bijzondere plaats verworven in de muziekindustrie. Haar werk wordt gekenmerkt door donkere, atmosferische composities en een intense emotionele diepgang. In 2015 bracht Wolfe haar vijfde studioalbum, Abyss, uit, een werk dat zowel bewondering als ontzag wekt door zijn onconventionele benadering van de gothrock- en folkgenres.

Het album Abyss van Chelsea Wolfe, uitgebracht in 2015, is een album dat zowel intens als hypnotiserend is. Bij het beluisteren van dit album voelde ik meteen de rauwe emotie en de duistere energie die door elk nummer stroomt. Abyss neemt je mee op een reis door de diepe, donkere krochten van de menselijke ziel, waarbij elk nummer aanvoelt als een nieuwe laag van een sombere, maar fascinerende wereld.

Abyss is een album dat je niet zomaar even beluistert; het vereist aandacht en toewijding. De opener, Carrion Flowers, zet meteen de toon met een sombere en hypnotiserende sfeer. De bombastische, dreunende muziek en de gruizige, industriële geluiden creëren een spookachtige ambiance die de luisteraar diep raakt. Het thema van verlies en de nasleep daarvan wordt krachtig overgebracht door de emotionele intensiteit van Wolfe's zang en de overweldigende instrumentatie.

Iron Moon volgt en biedt een contrast tussen zware melancholie en momenten van lichte sereniteit. De donkere, dreunende klanken en angstige ondertonen weerspiegelen de strijd met innerlijke demonen en de zoektocht naar verlichting. Dit nummer vangt perfect de dualiteit van emotionele pijn en hoop, een thema dat door het hele album heen aanwezig is.

Het derde nummer, Dragged Out, is intens en somber. Met zijn diepe, zware en etherische muziek schildert het een beeld van emotionele pijn en existentiële strijd. Wolfe's stem klinkt hier bijzonder aangrijpend, alsof ze rechtstreeks uit de diepten van haar ziel zingt.

Maw houdt deze intensiteit vast met zijn diepe, zware en spookachtige muziek. De thema's van angst, vervreemding en introspectie worden hier op indringende wijze verkend. Het is een nummer dat je niet onberoerd laat, een duistere reis naar de innerlijke psyche.

Met Grey Days brengt Wolfe een melancholische toon over, doordrenkt van wanhoop en verlorenheid. De diepe, krachtige en spookachtige muziek ondersteunt perfect de gevoelens van leegte en vervreemding die het nummer oproept. Het is een somber maar mooi nummer dat diep in de ziel snijdt.

After the Fall is een ander hoogtepunt, met zijn hypnotiserende ritmes en spookachtige melodieën. Het nummer bouwt langzaam op, als een dreigende storm die steeds dichterbij komt, tot het uiteindelijk explodeert in een cathartische climax. De spanning en intensiteit die Wolfe hier weet vast te leggen, is ronduit indrukwekkend.

Crazy Love verandert de toon met zijn ingetogen, sombere en hypnotiserende sfeer. De onheilspellende, akoestische muziek weerspiegelt de intense en soms verwoestende aard van liefde. Het is een kwetsbaar en meeslepend nummer dat de luisteraar doet nadenken over de kracht en het gevaar van liefde.

Simple Death neemt je mee op een emotionele reis met zijn ingetogen en sobere muziek. Het thema van sterfelijkheid, existentiële angst en de leegte van het bestaan wordt op subtiele en krachtige wijze verkend, waardoor het een van de meest aangrijpende nummers van het album is.

Met Survive eindigt het album op een somber maar hoopvol noot. De ingetogen, sobere muziek en de apotheose aan het eind brengen een boodschap van doorzettingsvermogen en de strijd om te overleven in moeilijke tijden. Het is een inspirerend nummer dat kracht en veerkracht uitstraalt.

Color of Blood biedt een intens en introspectief geluid met een donkere, dromerige ondertoon. De muziek, vol spanning en dreiging, verkent de complexiteit van menselijke emoties en onvervuld verlangen. Het is een diepgaand en aangrijpend nummer dat de luisteraar niet snel zal vergeten.

Het titelnummer, The Abyss, sluit het album af met een sombere en chaotische sfeer. De rommelige en angstaanjagende muziek weerspiegelt de diepten van de menselijke psyche en de confrontatie met innerlijke demonen. Het is een krachtig einde aan een indrukwekkend album.

In conclusie, Abyss is een album dat je niet loslaat. Chelsea Wolfe heeft een werk gecreëerd dat zowel angstaanjagend als prachtig is, een duik in de donkere wateren van het menselijke bestaan. Het is een album dat je uitdaagt, maar ook beloont met zijn emotionele eerlijkheid en muzikale complexiteit. Voor iedereen die houdt van muziek die diep graaft en niet bang is om de donkere kanten van de ziel te verkennen, is Abyss een absolute aanrader.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl