Chelsea Wolfe - Abyss (2015)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Chelsea Wolfe - Abyss - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Liefhebbers van lichtvoetige of zelfs zonnige popsongs kunnen direct stoppen met lezen, want voor dit soort popsongs ben je bij Chelsea Wolfe niet aan het juiste adres.

De muzikante uit Los Angeles maakte in het verleden al een aantal aardedonkere platen, maar dat het nog veel donkerder en duisterder kan laat ze horen op haar nieuwe plaat Abyss.

Wat direct opvalt bij beluistering van de nieuwe plaat van Chelsea Wolfe is de bij vlagen loodzware instrumentatie. Gitaarriffs die zo lijken weggelopen uit de (doom)-metal bepalen op het eerste gehoor het geluid op Abyss.

Toch is Abyss zeker geen (doom)-metal plaat. Chelsea Wolfe speelt met de rauwe riffs en zet ze gedoseerd in in een geluidstapijt dat zich langzaam voortsleept en ook ruimte biedt aan atmosferische en elektronische klanken.

Het past allemaal prachtig bij de mooie en bijzondere stem van de Amerikaanse, die zich steeds aanpast aan de klanken die haar omringen, waardoor Abyss binnen een paar seconden zowel lieflijk, sprookjesachtig, bezwerend en dreigend kan klinken; een kwaliteit die Chelsea Wolfe deelt met onder andere Siouxsie Sioux en vooral PJ Harvey.

Met de bijzondere instrumentatie onderscheidt Chelsea Wolfe zich al van haar concurrenten, maar dit doet ze ook nog eens met haar songs. Abyss is zeker geen makkelijke plaat, maar wanneer je eenmaal gewend bent geraakt aan de donkere wolken die zich samen pakken boven de speakers, valt er op de nieuwe plaat van Chelsea Wolfe veel moois te ontdekken.

Abyss is een plaat vol spanning en dynamiek. Alle songs op de plaat slepen zich voort van uitbarsting naar uitbarsting, maar vrijwel altijd komen ze als een verrassing. Abyss is een plaat waarvoor je je open moet stellen, maar als je dit hebt gedaan grijpt de plaat je genadeloos bij de strot. Abyss is dan een plaat vol avontuur, vol passie, vol onderhuidse spanning en vol emotie. De instrumentatie is er vervolgens een die je laag voor laag wilt ontrafelen, terwijl de prachtige stem van Chelsea Wolfe zorgt voor emotie en diepte.

Liefhebbers van vrouwelijke singer-songwriters zullen ongetwijfeld een voorkeur hebben voor de fraaie akoestische plaat die Chelsea Wolfe een paar jaar geleden maakte (Unknown Rooms: A Collection of Acoustic Songs uit 2012), maar ook Abyss verdient absoluut een kans. Ik durf het inmiddels al voorzichtig een wereldplaat te noemen. Erwin Zijleman

Chelsea Wolfe, een prominente Amerikaanse gothrockartieste, heeft met haar unieke geluid en meeslepende melodieën een bijzondere plaats verworven in de muziekindustrie. Haar werk wordt gekenmerkt door donkere, atmosferische composities en een intense emotionele diepgang. In 2015 bracht Wolfe haar vijfde studioalbum, Abyss, uit, een werk dat zowel bewondering als ontzag wekt door zijn onconventionele benadering van de gothrock- en folkgenres.

Het album Abyss van Chelsea Wolfe, uitgebracht in 2015, is een album dat zowel intens als hypnotiserend is. Bij het beluisteren van dit album voelde ik meteen de rauwe emotie en de duistere energie die door elk nummer stroomt. Abyss neemt je mee op een reis door de diepe, donkere krochten van de menselijke ziel, waarbij elk nummer aanvoelt als een nieuwe laag van een sombere, maar fascinerende wereld.

Abyss is een album dat je niet zomaar even beluistert; het vereist aandacht en toewijding. De opener, Carrion Flowers, zet meteen de toon met een sombere en hypnotiserende sfeer. De bombastische, dreunende muziek en de gruizige, industriële geluiden creëren een spookachtige ambiance die de luisteraar diep raakt. Het thema van verlies en de nasleep daarvan wordt krachtig overgebracht door de emotionele intensiteit van Wolfe's zang en de overweldigende instrumentatie.

Iron Moon volgt en biedt een contrast tussen zware melancholie en momenten van lichte sereniteit. De donkere, dreunende klanken en angstige ondertonen weerspiegelen de strijd met innerlijke demonen en de zoektocht naar verlichting. Dit nummer vangt perfect de dualiteit van emotionele pijn en hoop, een thema dat door het hele album heen aanwezig is.

Het derde nummer, Dragged Out, is intens en somber. Met zijn diepe, zware en etherische muziek schildert het een beeld van emotionele pijn en existentiële strijd. Wolfe's stem klinkt hier bijzonder aangrijpend, alsof ze rechtstreeks uit de diepten van haar ziel zingt.

Maw houdt deze intensiteit vast met zijn diepe, zware en spookachtige muziek. De thema's van angst, vervreemding en introspectie worden hier op indringende wijze verkend. Het is een nummer dat je niet onberoerd laat, een duistere reis naar de innerlijke psyche.

Met Grey Days brengt Wolfe een melancholische toon over, doordrenkt van wanhoop en verlorenheid. De diepe, krachtige en spookachtige muziek ondersteunt perfect de gevoelens van leegte en vervreemding die het nummer oproept. Het is een somber maar mooi nummer dat diep in de ziel snijdt.

After the Fall is een ander hoogtepunt, met zijn hypnotiserende ritmes en spookachtige melodieën. Het nummer bouwt langzaam op, als een dreigende storm die steeds dichterbij komt, tot het uiteindelijk explodeert in een cathartische climax. De spanning en intensiteit die Wolfe hier weet vast te leggen, is ronduit indrukwekkend.

Crazy Love verandert de toon met zijn ingetogen, sombere en hypnotiserende sfeer. De onheilspellende, akoestische muziek weerspiegelt de intense en soms verwoestende aard van liefde. Het is een kwetsbaar en meeslepend nummer dat de luisteraar doet nadenken over de kracht en het gevaar van liefde.

Simple Death neemt je mee op een emotionele reis met zijn ingetogen en sobere muziek. Het thema van sterfelijkheid, existentiële angst en de leegte van het bestaan wordt op subtiele en krachtige wijze verkend, waardoor het een van de meest aangrijpende nummers van het album is.

Met Survive eindigt het album op een somber maar hoopvol noot. De ingetogen, sobere muziek en de apotheose aan het eind brengen een boodschap van doorzettingsvermogen en de strijd om te overleven in moeilijke tijden. Het is een inspirerend nummer dat kracht en veerkracht uitstraalt.

Color of Blood biedt een intens en introspectief geluid met een donkere, dromerige ondertoon. De muziek, vol spanning en dreiging, verkent de complexiteit van menselijke emoties en onvervuld verlangen. Het is een diepgaand en aangrijpend nummer dat de luisteraar niet snel zal vergeten.

Het titelnummer, The Abyss, sluit het album af met een sombere en chaotische sfeer. De rommelige en angstaanjagende muziek weerspiegelt de diepten van de menselijke psyche en de confrontatie met innerlijke demonen. Het is een krachtig einde aan een indrukwekkend album.

In conclusie, Abyss is een album dat je niet loslaat. Chelsea Wolfe heeft een werk gecreëerd dat zowel angstaanjagend als prachtig is, een duik in de donkere wateren van het menselijke bestaan. Het is een album dat je uitdaagt, maar ook beloont met zijn emotionele eerlijkheid en muzikale complexiteit. Voor iedereen die houdt van muziek die diep graaft en niet bang is om de donkere kanten van de ziel te verkennen, is Abyss een absolute aanrader.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl