Het Beste Uit de Top 40 van '92 (1992)

1992 was een mooi jaar. Snap die het begin van de Eurodance inluidt, Guns N' Roses die een nummer-1 hit scoort met een Dylan-cover, The Prodigy die het grote publiek bereikt...ik ben zelf met name gek op alle slechte dancemuziek die de jaren '90 heeft voorgebracht: Booming Support, Dingetje, Apotheosis...het is errug fout, maar het verveelt stiekem nooit...

Dit is vooral jeugdsentiment en dan blijft het altijd stiekum leuk. Bovendien staan er een aantal nummers op die de tand des tijds wel hebben overleefd.

Hier begon het eigenlijk allemaal mee. Ik pikte deze cd regelmatig van mijn ouders. Door deze cd heb ik Queen leren kennen, via Queen heb ik eigenlijk alles ontdekt.

wat een ramp is dit,
wie warmt dit nou nog op....
mijn magnetron zou er buikpijn van krijgen

leuk om weer terug te horen vooral tasmin archer met sleeping satelitte vind ik nog steeds een goede plaat,helaas ook nooit meer wat van gehoord

Bohemian Rhapsody

Werd opnieuw uitgebracht nadat Freddie Mercury in november '91 was overleden.

Stiekem toch een lekkere verzamelaar over het jaar 1992. Vele lekkere nummers, Prince, Vaya Con Dios, Snap, Shanice, US3, Tasmin Archer, Roxette, Annie Lennox en Vanessa Williams.

klopt, maar niet met deze compilatie!!
Nu snap ik waarom er een grote probleem in NL is met nieuwe muziek - in 1992 was deze album een blik van wat hier populair was! - triest ...

als ik kijk naar wat mijn top 10 albums waren van 1992 (wat ook veel in GB verkochte) dan verbaasd het me niet dat er geen een artiest hier tussen zit

1. INSPIRAL CARPETS - Revenge Of The Goldfish
2. MORRISSEY - Your Arsenal
3. CURVE - Doppelgänger
4. TORI AMOS - Little Earthquakes
5. R.E.M. - Automatic for the People
6. PJ HARVEY - Dry
7. JAMES - Seven
8. CARTER USM - 1992, The Love Album
9. JESUS & MARY CHAIN - Honey's Dead
10. THE SUGAR CUBES - Stick Around for Joy

NL radio en cafe muziek was stuck in the 80s toen en trouwens stuck in the 80s en early 90s nu in 2008

Zelf vind ik R.E.M., Tori Amos en Morrissey ook beter dan de gemiddelde top-40 hit in die periode, maar op deze hitcompilatie staan wel een aantal mooie nummers.

Lang niet alles vind ik goed, de zoutloze covers (tracks 16, 20, 27, 28 en 31) zijn om te vergeten.

Het nummer van Queen (track 1) is natuurlijk een enorme classic die heruitgebracht werd, met de nummers van Red Hot Chili Peppers, Dinah Washington, Annie Lennox, Prince, Vaya Con Dios, Bob Marley & the Wailers en ééndagsvlieg Tasmin Archer is ook niets mis.
"Sweat" van Inner Circle vind ik heerlijk zomerse reggae, "Rhythm Is a Dancer" van Snap en "It's My Life" van Dr. Alban zijn best aardige dancepophits.

De nummers van Snap en Dr. Alban vind ik zelfs prima in hun genre.
Kaplaarzen van Dingetje is zó onnozel dat ik het dan weer leuk vind, hilarisch gewoon, je moet het maar durven verzinnen (en liever goed fout dan fout goed).

Kaplaarzen is een parodie op Booming Support's De Rode Schoentjes, een househit (gebaseerd op het Assepoester-verhaal) van toen.

Dingetje is sowieso vooral bekend van dit soort platen, hij bracht ook al eens Praat Geen Poep uit, wat weer een reactie was op Sagat's Funk That (een soort Watskeburt-achtige hit van begin jaren '90).

Zelf was ik in 1992 volop bezig met de top 40, dus ik kan al deze nummers wel dromen.

Top 5 van deze verzamelaar:

1. Tasmin Archer - Sleeping Satellite (dat orgeltje!!)
2. Dr. Alban - It's My Life
3. The Cover Girls - Wishing on a Star
4. Bob Marley & The Wailers - Iron Lion Zion
5. Snap - Rhythm Is a Dancer

En niet om aan te horen vind ik:

1. Curtis Stigers - I Wonder Why
2. Genesis - I Can't Dance
3. Prince - Money Don't Matter 2 Night

Als ik die van Queen (hoort hier eigenlijk niet thuis) buiten beschouwing laat vind ik het nummer van Tasmin Archer ook het beste gevolgd door de twee reggae-nummers (Inner Circle en Bob Marley) en Snap!. Cantaloop van US3 vind ik ook hoe langer hoe leuker.

Het absolute dieptepunt vind ik :
Gerard Joling en Tatjana Simic - Can't Take My Eyes of You
Ook de covers door Double You, Undercover en Guns 'n Roses zijn niet aan mij besteed (kunnen niet tippen aan de originele versies).

Destijds was ik niet zo blij met al dat House-gedoe, terwijl er nog wel lekkere nummers als Goodnight Girl, I Wonder Why en Money Don't Matter Tonight uitkwamen. Nú kan ik die House-
muziek wel wat meer waarderen.

Die Bohemian Rhapsody moet toch zowat de prijs winnen voor het meest op een verzamelaar gegooide nummer. Tasmin Archer....is mij goed bijgebleven...goed geproduceerd. Iron Lion Zion...haaa de energie van een Marly, het heengaan van Freddy, de doorbraak tot stadion act van de Chili Peppers en mijn definitieve afscheid van gezapige hits uit de steeds slapper wordende top 40.

De dubbelaars Het Beste Uit de Top 40 waren in de jaren '90 toch de beste commerciële verzamelaars die werden uitgegeven. Ik keek er toen best naar uit en kocht ze altijd. Ik vind de reactie van TerryA niet fair: het gaat hier om Top 40 muziek. Op deze versie uit 1992 staan toch heel wat aardige nummers en prima artiesten. Om er een paar op te sommen, wat te denken van Patrick Bruel, the Red Hot Chili Peppers met het prachtige Under the Bridge, de kleine grote man himself: Prince, Snap! met zowaar een goede 90s dancetrack, Guns 'n Roses, Ugly Kid Joe, John Secada's Just Another Day, US3 met Cantaloop en last but not least Bob Marley. Niks mis mee voor een commerciële dubbelaar.

Zo aardig als de compilatie van Top 40 1991 uitpakt, zo teleurstellend is 1992. De aftrap begint Bohemian Rhapsody van Queen, met dank aan de heren van Wayne's World. Ik lees hierboven dat de heruitgave ook te maken kan hebben met het overlijden van Freddy Mercury. Iemand heeft wel eens gezegd dat de hel niet een eeuwig verzengend vuur is, maar dat het voor elk individueel persoon datgene is waar hij tijdens zijn/haar leven een verschrikkelijke hekel had. Mijn persoonlijke hel zal zijn dat ik tot in de eeuwigheid Bohemian Rhapsody en Paradise By The Dashboard Light zal moeten aanhoren. Ik hoop dus dat Petrus over zijn hart zal strijken als deze atheïst aanklopt, maar ik vrees het ergste.
Ik moet echt met een lantaarntje zoeken naar een aardige opname. Ik denk dat ik me maar vastklamp aan de reddingsboeien van Brian May en Bob Marley. Eigenlijk is de opname van Marley niet meer dan een aangeklede demo, maar buitengewoon fraai.
Verder is het alleen maar verschrikkelijk over de top (Knocking On Heaven's Door, Baker Street) of zelfs gewoon superslechte zooi (Kaplaarzen).
Gauw maar weer verder.

Zo eens geprobeerd terug te reizen naar 1992, moest ik wel even nalopen hoe hoog al die nummers gestaan hebben en ik sta versteld dat die cover van the Four Seasons gewoon twee weken plaats #5 haalde..

..maar dan is er ook geen ruimte voor Stay van Shakespear's Sister, we waren samen met Frankrijk het enige land zo'n beetje waar dat geen hit werd. Met Engeland hebben we ook niks te maken, ook al stond het daar acht weken op #1 en verkocht het als een tierelier.

Indien ik Stay had willen hebben was zo'n compilatiealbum een van de weinig manieren om aan veel muziek te komen want het was voor mij allemaal niet te betalen. Ik ben vaak bij kennissen over de vloer geweest, vaak zussen van boezemvriendjes die kasten vol met cd's hadden, als die allemaal voor 40HFL zijn aangeschaft waar doen die het dan van?

En leen je een keer een ceedeetje, dan willen ze het na twee dagen alweer terug hebben. Hoezo, je kunt 'm toch kopiëren? Maar je snapt toch dat het veel prettiger is om nog even van CD te luisteren, je hebt verdorie tweehonderd albums dit mis je toch niet ineens ontzettend voor een week?

weet iemand misschien nog wat dit toen in de winkel moest kosten, in herinnering zaten verzamel-cds onder de standaardprijzen.

Prijzen varieerden nogal destijds, afhankelijk van het soort winkel dat je bezocht. Maar de standaard nieuwprijs voor een enkel CD'tje was volgens mij 39,95 gulden, met uitschieters naar 44,95. Dubbel-CD's, en zeker verzamelaars van dit soort, waren volgens mij standaard 49,95. Maar volgens mij waren deze jaaruitgaven iets goedkoper, varierend tussen 39,95 en 44,95. Wel had je midprice CD's. Die waren in de jaren tachtig nog altijd 29,95, maar zakten geleidelijk rond begin jaren negentig naar 24,95 en soms 19,95. Maar omdat CD's zulke hebbedingen waren, werd er veel mee gestunt, ook en vooral door niet-platenzaken. Goedlopende titels vond je bijvoorbeeld ook bij de Hema, de Kwantum en de AH, vaak tegen sterk gereduceerde prijzen. Met een beetje opletten kon je veel geld besparen.

Maar toch: in hindsight is het eigenlijk ongelofelijk dat die CD's zo lang zo duur bleven, en voor de gemiddelde tiener of twintiger tamelijk onbetaalbaar. Een flinke collectie CD's was destijds een statussymbool. Ik klaag regelmatig over de hoge prijzen van vinyl tegenwoordig, maar in die dagen was de situatie eigenlijk niet veel anders. Niet zo gek dat ik nog heel lang vinyl ben blijven kopen, al stegen de prijzen voor nieuwe platen in de jaren negentig navenant mee.

Over deze verzamelaar: Ja, dat is inderdaad vrij dramatisch, als dit het beste van 1992 moest verbeelden. Toch staan er best wat behoorlijke nummers op: Queen (hoewel ik hem nooit meer hoef te horen wegens doodgedraaid), George Michael/Elton John (hoewel ik het origineel prefereer), Red Hot Chili Peppers, Annie Lennox, Prince, Tasmin Archer en Brian May zijn de uitschieters. Verder heb ik altijd nog wel een zwak voor ongecompliceerde popliedjes zoals die altijd al gemaakt werden voor de Top 40 (Roxette, Londonbeat, en vooruit, Shanice). De inderdaad aangeklede demo van Bob Marley en de hiphop/jazz-hybride van US3 (die ik pas later meer ben gaan waarderen) maken het aandeel acceptabele muziek compleet, maar de rest is ronduit bagger. Ik kan een beetje Guns 'n' Roses best waarderen, maar ik heb deze cover altijd afzichtelijk gevonden.

Ik ben eigenlijk blij dat het verdwijnen van de vinylsingle ten faveure van de CD-single (die ook hartstikke duur was, volgens mij wel 10,95 tot 14,95) samenviel met het steeds verder verslechteren van de hitparademuziek. Een mooi moment om met aankopen van singles te stoppen.

Het meeste hierop valt best mee, hoewel vaak nogal doodgedraaid. Met Under the Bridge aan kop.

Weinig heeft m'n eigen, over de gehele linie toch niet vreselijk obcure 1992-overzicht gehaald (ergens op m'n Spotify; 3, 15 en 34 staan er btw wel tussen), maar over het algemeen zitten de nummers heel behoorlijk in elkaar. En een voordeel van die tijd: over het algemeen klonken artiesten min of meer als zichzelf.

Zelfs die wat slappe dancecovers van Undercover en Double You zijn nog te doen, vergeleken met varianten die Gen Z tegenwoordig in de maag gesplitst krijgt (die vaak weer op 90's-nummers gebaseerd zijn).

CD 1 is wel heel leuk, maar CD 2 valt toch wat tegen. Alhoewel GNR en Barcelona wel erg prettig zijn.
Blijft toch leuk dit soort compilaties.

Nummer 6 hoor ik nu liever in een versie met niet al teveel tekst. Maar dat is bij veel van hun nummers zo.

De muziek was niet persé slecht.