Carly Rae Jepsen - E·MO·TION (2015)

Dit is een verrassend leuk popalbum dat teruggrijpt naar de jaren 80.
Toegankelijk, catchy en niet pretentieus. Niks mis mee. Op All That is het heel duidelijk dat Devonté Hynes van Blood Orange hier aan heeft meegeholpen.

Apart, zelfs Fact besteedt er aandacht aan, en nog wel in superlatieven:

Interview: Carly Rae Jepsen - factmag.com

Erg goed album dit.

Leuke clip ook met tom hanks haha

Run Away with Me, E·MO·TION, All That en Your Type. En I Really Like You is ook gewoon een prima hitje. Fijne koers is ze ingeslagen.

Ik denk dat het jou ook prima zou bevallen. In ieder geval de vier nummers die Geert ook al noemt. Helemaal niet vergelijkbaar met Call Me Maybe.

Wellicht, maar die single (met Tom Hanks in de clip) vind ik vrij vervelend.

Die is ook stukken minder en veel platter dan de andere singles.

Halverwege uitgezet en zal daarom ook niet stemmen. Ik kan heel slecht tegen die kinderstemmen in de popmuziek, zie ook Taylor Swift. De productie mag er zijn, verder is alles verschrikkelijk.

Ze is nochtans 4 jaar ouder dan jij bent

Mijn tip voor jou: blijf uit de buurt van Joanna Newsom...

Ik blijf nergens uit de buurt, niets is te gek. Als ze maar niet gaan zingen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Carly Rae Jepsen - E-MO-TION - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ruim drie jaar geleden besteedde ik als zijuitstapje aandacht aan een aantal popprinsessen en was ik best gecharmeerd van Kiss van de Canadese Carly Rae Jepsen.

Ik voorspelde destijds dat deze Carly Rae Jepsen in de toekomst nog wel eens een interessante plaat zou kunnen maken, waarbij ik haar adviseerde om het hele leger hippe producers en songwriters dat haar op Kiss bijstond overboord te zetten.

Het zijn woorden die ik eerder dit jaar al lang weer was vergeten toen Carly Rae Jepsen’s nieuwe plaat E-MO-TION verscheen. Nu ik de plaat zie opduiken in een aantal jaarlijstjes ben ik toch nieuwsgierig geworden of mijn voorspelling inderdaad is uitgekomen.

Dat blijkt ten dele het geval. Carly Rae Jepsen doet ook op E-MO-TION een beroep op een aantal gelouterde songwriters en producers, maar ze heeft ook een plaat gemaakt die er in haar segment met kop en schouders bovenuit steekt.

E-MO-TION grossiert in nagenoeg perfecte en voor de liefhebber onweerstaanbare popliedjes. Het zijn popliedjes die aansluiten bij die van de andere popprinsessen van het moment, maar Carly Rae Jepsen graaft ook in de muziekhistorie.

E-MO-TION is naar verluid geïnspireerd door platen van Cindy Lauper en Robyn, maar persoonlijk hoor ik ook heel veel van de muziek die popprinses Madonna in de jaren 80 maakte. E-MO-TION slaat op fraaie wijze en brug tussen aanstekelijke popmuziek uit de jaren 80 (waarin Carly Rae Jepsen zelf de kleuterschool doorliep), Europese elektronische popmuziek uit de late jaren 90 en vroege jaren 00 (Robyn, Annie) en hedendaagse popmuziek.

Door de bijdrage van gelouterde producers en songwriters klinkt het allemaal perfect en op de zang van Carly Rae Jepsen is helemaal niets aan te merken. Als liefhebber van goed geproduceerde popmuziek kan ik er zeker mee uit de voeten, al valt E-MO-TION nog wel in de categorie ‘guilty pleasures’.

Ook na beluistering van E-MO-TION blijf ik benieuwd wat Carly Rae Jepsen zelf kan en hoe ze klinkt als ze het moet doen zonder al die producers en songwriters. Ik heb nog steeds het idee dat dit een plaat op kan leveren die veel beter is dan E-MO-TION. Het talent van Carly Rae Jepsen is overduidelijk; nu nog de persoonlijke songs die je dieper raken dan de smakelijke en absoluut aangename kauwgomballenpop van deze plaat. Erwin Zijleman

Had zin in een leuk pop-album en door de positieve reacties en recensies dacht ik met deze goed te zitten. Toch bevalt hij me niet zo goed.

Groeiertje hoor! Had dit weekend in Monza maar één cd bij me, dus wel een keer of twintig geluisterd. Echt élk nummer kwam tot leven.

Erg sterk pop/dance/synth/disco album. Je vindt ze maar weinig. Van die albums waar zeker meer als de helft goed is. Dus niet alleen de singles. Ik heb wel het album met de bonustracks vanuit Japan gekocht, want laat ik die bonusnummers toch altijd het beste vinden. 'Never get to hold you' en 'Love again', vind ik de beste nummers. Maar ook 'Give me love' en 'Warm Blood'. Ik hou van langzame slome dance beats.

Een fijn retro-fusion '80s / '90s album. Mijn favoriete nummers zijn Emotion, Making the most of the night, Let's get lost, When I needed you en I didn't just come here to dance.

Dit beluisterd naar aanleiding van haar plek op Best Kept Secret en de toch positieve reacties over dit laatste plaatje. Waar ik bij Chvrches best meekan in het highschoolsfeertje, is dit me te nep en overgeproduceerd. Carly geeft zelf aan dat ze ten opzichte van eerdere albums volwassener is geworden, en dat de muziek subtieler is geworden las ik. Als ik dan teksten als

"I really really really really really really love you"

en

"Gimmie love, gimmie love gimmie love gimmie love gimmie love gimmie touch, cause I want what I want do you think that I want too much? Gimmie love gimmie love gimmie love gimmie love"

en ga zo maar door over me heen gestort krijg, dan krijg ik het vermoeden dat ik naar de verkeerde plaat zit te luisteren. Maakt niet uit, ieder z'n ding, maar niet mijn ding.

Losse tekstflarden eruit lichten om een gebrek aan diepgang aan op te hangen: ik heb er nog nooit een voorbeeld van gezien waar ik iets mee kan. In bovenstaande gevallen herhaalt ze woorden omdat ze haar stem inzet als instrument. Als dat betekent dat je niet volwassen bent; het zal.

Het is gewoon een lekker 80s-ish synthpopplaatje met vernuftige, prettig in het oor liggende nummers. Niets meer en niets minder.

Ze is terug!

Carly Rae Jepsen - Now That I Found You [Official Music Video] - YouTube

Herstel: toch wel degelijk meer dan dat. Bij het samenstellen van m’n playlist met alltime beste popnummers selecteerde ik onbedoeld bijna het hele album. Best bijzonder, zo’n constant hoge kwaliteit.

Puntje erbij.

Oké, ik ben eruit: dit is het meest perfecte popalbum van afgelopen decennium.

Dit album zou eigenlijk een 4,5* moet krijgen, maar hij haalt het net niet qua gemiddelde haha.

Run Away with Me (4:11) 4,0
E·MO·TION (3:17) 4,0
I Really Like You (3:24)  4,5
Gimmie Love (3:22) 4,0
All That (4:38) 3,5
Boy Problems (3:42) 4,0
Making the Most of the Night (3:58) 4,0
Your Type (3:19) 5,0
Let's Get Lost (3:13) 4,0
LA Hallucinations (3:04) 4,0
Warm Blood (3:41) 3,0
When I Needed You (3:41) 3,5
Black Heart * (2:56) 4,0
I Didn't Just Come Here to Dance * (3:59) 3,5
Favourite Colour * (3:29) 3,5

Ik kende Carly Rae Jespen eigenlijk alleen maar van haar pophit Call Me Maybe. Het album Emotion haalt haar inspiratie bij de 80's, maar de productie klinkt wel een pak moderner. De nummers blijven niet echt hangen. Het klinkt wel echt poppie en ik mis toch wat ziel in deze plaat. Maar op zich is er niets mis mee.

Wat een heerlijk frisse, niets-aan-de-hand popmuziek. Voortdurend catchy, vaak dansbaar, soms funky, soms zwoel. Als ik het zo opschrijf lijkt het misschien een heel divers album, maar dat is het niet. Wel een zeer consistent uitgevoerde popplaat.

Enige minpuntje is dat de deuntjes en teksten soms tegen het kinderlijke aan schuren. I Really Like You en Gimmie Lover achter elkaar is een tricky blokje, maar het is niet genoeg om me er echt aan te storen.

Run Away With Me en Emotion zijn popdiamanten van het zuiverste soort en Boy Problems, Making the Most of the Night en Let's Get Lost zijn catchiness heruitgevonden.

Vrij goed en vooral consistent (en in die zin onderscheidend), maar ik trek het gewoon niet zo en ik vind het behoorlijk overschat.

Het album is zeer consistent en de productie is zeer goed, maar het geluid dat er uit voorkomt ligt me niet, tegenover de synthpop die ik normaal hoor. Als ik het vergelijk met Me van Empress Of is dat wat ecletischer, terwijl dit album juist toegankelijk wordt genoemd. Maar ik denk dat ik in mijn pop of synthpop juist heel erg graag percussie hoor, en dat dat hetgeen is dat een popnummer of een melodie verslavend of "dope" maakt.

Dat ontbreekt wat op CRJ's album en voor mij klinkt het als gestreken synthpop in plaats van synthpop waar een hoek van af is, en dat je moet ontrafelen en ontplooien. Het verslavende zit er gewoon niet in. En de nummers blijven niet bij.

Dat gezegd zijnde, de meeste "electropop-artiesten" met haar status (of een betere status whatsoever) slagen er niet in om een dergelijk consistent album te creëren of te produceren. Het overgrote merendeel heeft typische filler songs, en dat hoor ik hier niet. En ja het toont wel aan dat synthpop toch een breder genre is dan je zou vermoeden (let alone pop as a whole). En soms heb je de magie met iets en kan je dat moeilijk verklaren, en soms ontbreekt het. En hier ontbreekt het gewoon. Niet dat het dus slecht is, zeker niet. Voorlopig ligt het me nog niet echt, maar misschien verandert dit wel nog. Weinig slechte nummers (vandaar consistent).

Simpelweg de Pop Bijbel.

Perfect popalbum! Om de een of andere reden veel te weinig aandacht gegeven. Ga ‘m vanaf nu wat vaker luisteren!

Beter dan ik mij herinnerde, de tijd is zacht geweest voor dit album.

Maar je geeft een perfect popalbum wel 2,5 sterren?

10 jaar alweer, maar nog altijd even onderschat op MuMe. Zou met gemak in de album top-250 moeten staan eigenlijk..

Nummer 557 op RYM, daar doen ze het iig stukken beter

Dat krijg je als je op oude berichten reageert, aangezien deze user in september 2024 het album afgewaardeerd heeft van 3,5* naar 2,5*. Tussen dat bericht en het afwaarderen zit ook nog meer dan een jaar, dus wellicht was de score ooit zelfs nog hoger, maar MuMe laat enkel de meest recente wijziging van een stem zien.

Oopsie

Ik denk dat er een reden voor is dat ik hem hierna (bijna) nooit mee geluisterd hebt. 1 keer is leuk, maar vaker werkt ze toch op mn zenuwen voor some reason.