Carly Rae Jepsen - E·MO·TION (2015)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Carly Rae Jepsen - E-MO-TION - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ruim drie jaar geleden besteedde ik als zijuitstapje aandacht aan een aantal popprinsessen en was ik best gecharmeerd van Kiss van de Canadese Carly Rae Jepsen.

Ik voorspelde destijds dat deze Carly Rae Jepsen in de toekomst nog wel eens een interessante plaat zou kunnen maken, waarbij ik haar adviseerde om het hele leger hippe producers en songwriters dat haar op Kiss bijstond overboord te zetten.

Het zijn woorden die ik eerder dit jaar al lang weer was vergeten toen Carly Rae Jepsen’s nieuwe plaat E-MO-TION verscheen. Nu ik de plaat zie opduiken in een aantal jaarlijstjes ben ik toch nieuwsgierig geworden of mijn voorspelling inderdaad is uitgekomen.

Dat blijkt ten dele het geval. Carly Rae Jepsen doet ook op E-MO-TION een beroep op een aantal gelouterde songwriters en producers, maar ze heeft ook een plaat gemaakt die er in haar segment met kop en schouders bovenuit steekt.

E-MO-TION grossiert in nagenoeg perfecte en voor de liefhebber onweerstaanbare popliedjes. Het zijn popliedjes die aansluiten bij die van de andere popprinsessen van het moment, maar Carly Rae Jepsen graaft ook in de muziekhistorie.

E-MO-TION is naar verluid geïnspireerd door platen van Cindy Lauper en Robyn, maar persoonlijk hoor ik ook heel veel van de muziek die popprinses Madonna in de jaren 80 maakte. E-MO-TION slaat op fraaie wijze en brug tussen aanstekelijke popmuziek uit de jaren 80 (waarin Carly Rae Jepsen zelf de kleuterschool doorliep), Europese elektronische popmuziek uit de late jaren 90 en vroege jaren 00 (Robyn, Annie) en hedendaagse popmuziek.

Door de bijdrage van gelouterde producers en songwriters klinkt het allemaal perfect en op de zang van Carly Rae Jepsen is helemaal niets aan te merken. Als liefhebber van goed geproduceerde popmuziek kan ik er zeker mee uit de voeten, al valt E-MO-TION nog wel in de categorie ‘guilty pleasures’.

Ook na beluistering van E-MO-TION blijf ik benieuwd wat Carly Rae Jepsen zelf kan en hoe ze klinkt als ze het moet doen zonder al die producers en songwriters. Ik heb nog steeds het idee dat dit een plaat op kan leveren die veel beter is dan E-MO-TION. Het talent van Carly Rae Jepsen is overduidelijk; nu nog de persoonlijke songs die je dieper raken dan de smakelijke en absoluut aangename kauwgomballenpop van deze plaat. Erwin Zijleman

Erg sterk pop/dance/synth/disco album. Je vindt ze maar weinig. Van die albums waar zeker meer als de helft goed is. Dus niet alleen de singles. Ik heb wel het album met de bonustracks vanuit Japan gekocht, want laat ik die bonusnummers toch altijd het beste vinden. 'Never get to hold you' en 'Love again', vind ik de beste nummers. Maar ook 'Give me love' en 'Warm Blood'. Ik hou van langzame slome dance beats.

Een fijn retro-fusion '80s / '90s album. Mijn favoriete nummers zijn Emotion, Making the most of the night, Let's get lost, When I needed you en I didn't just come here to dance.

Ik kende Carly Rae Jespen eigenlijk alleen maar van haar pophit Call Me Maybe. Het album Emotion haalt haar inspiratie bij de 80's, maar de productie klinkt wel een pak moderner. De nummers blijven niet echt hangen. Het klinkt wel echt poppie en ik mis toch wat ziel in deze plaat. Maar op zich is er niets mis mee.

Wat een heerlijk frisse, niets-aan-de-hand popmuziek. Voortdurend catchy, vaak dansbaar, soms funky, soms zwoel. Als ik het zo opschrijf lijkt het misschien een heel divers album, maar dat is het niet. Wel een zeer consistent uitgevoerde popplaat.

Enige minpuntje is dat de deuntjes en teksten soms tegen het kinderlijke aan schuren. I Really Like You en Gimmie Lover achter elkaar is een tricky blokje, maar het is niet genoeg om me er echt aan te storen.

Run Away With Me en Emotion zijn popdiamanten van het zuiverste soort en Boy Problems, Making the Most of the Night en Let's Get Lost zijn catchiness heruitgevonden.

Vrij goed en vooral consistent (en in die zin onderscheidend), maar ik trek het gewoon niet zo en ik vind het behoorlijk overschat.

Het album is zeer consistent en de productie is zeer goed, maar het geluid dat er uit voorkomt ligt me niet, tegenover de synthpop die ik normaal hoor. Als ik het vergelijk met Me van Empress Of is dat wat ecletischer, terwijl dit album juist toegankelijk wordt genoemd. Maar ik denk dat ik in mijn pop of synthpop juist heel erg graag percussie hoor, en dat dat hetgeen is dat een popnummer of een melodie verslavend of "dope" maakt.

Dat ontbreekt wat op CRJ's album en voor mij klinkt het als gestreken synthpop in plaats van synthpop waar een hoek van af is, en dat je moet ontrafelen en ontplooien. Het verslavende zit er gewoon niet in. En de nummers blijven niet bij.

Dat gezegd zijnde, de meeste "electropop-artiesten" met haar status (of een betere status whatsoever) slagen er niet in om een dergelijk consistent album te creëren of te produceren. Het overgrote merendeel heeft typische filler songs, en dat hoor ik hier niet. En ja het toont wel aan dat synthpop toch een breder genre is dan je zou vermoeden (let alone pop as a whole). En soms heb je de magie met iets en kan je dat moeilijk verklaren, en soms ontbreekt het. En hier ontbreekt het gewoon. Niet dat het dus slecht is, zeker niet. Voorlopig ligt het me nog niet echt, maar misschien verandert dit wel nog. Weinig slechte nummers (vandaar consistent).

Simpelweg de Pop Bijbel.