Pro-Pain - Voice of Rebellion (2015)

Wanneer een band weer eens probeerd zichzelf opnieuw uit te vinden dan respecteer ik dat. Maar het pakt lang niet altijd goed uit. Daarom is het dus fijn dat er bands als Pro-Pain zijn. Je weet wat je kan verwachten en als fan is het voor mij altijd goed! Maar zelfs Pro-Pain heeft geexperimenteerd en dit sloeg bij de meeste niet aan. In 2008 was daar No End in Sight. Deze viel niet echt in de smaak bij de fans. Bij mij toevallig wel. Al is de CD Absolute Power uit 2010 ook wel enigzins afwijkend. En soms zit er op een CD een nummertje tussen die wel echt even anders is zoals Beyond the Pale op de CD Age of Tyranny: The Tenth Crusade. Topnummer!

Ik kan niet veel zeggen over Voice of Rebellion, want het is gewoon weer Pro-Pain zoals Pro-Pain dat gewoon voor 90% altijd is. Heerlijke beuknummers, zware gitaren, niet al teveel melodie en natuurlijk de solo's. Sommige songs lekker snel, andere wat minder snel. Het nummer Voice of Rebellion is meteen een lekkere knaller. Er zitten wel wat inzaknummertjes tussen, maar de kwaliteit is weer bovengemiddeld!

Even een tip! Pro-Pain speelt zondag 12 juli in Leiden op Werfpop wat een gratis festival is!

Altijd fijn, een nieuwe Pro-Pain, ook nu weer. Zanger Gary Meskil is nog steeds kwaad en dat hoor je. De woorden "die fucker!" die het album openen zetten direct de toon. En de betekenis van het afsluitende Fuck This Life zal ook niemand ontgaan. De band is in vorm, de songs overtuigend en de productie dik in orde. Het album biedt de gebruikelijke mengeling van mid- en uptempo werk, al zijn het steevast de uptempo songs die echt te gek zijn. Vooral D.N.R. (Do Not Resuscitate) is subliem. Ik heb doorgaans niets met hardcore, maar voor Pro-Pain, dat qua stijl altijd ergens tussen metal en hardcore inhangt, maak ik wederom graag een uitzondering.

Pro-Pain is op Voice of Rebellion weer heerlijk typisch Pro-Pain. Dat betekent dat we gedurende een dikke veertig minuten overladen worden met woeste mid-tempo beukers die een aanslag plegen op het hartritme. Onsubtiel als altijd, maar weer fantastisch energiek. De nieuwe plaat overstijgt het gemiddelde niveau van een doorsnee Pro-Pain-album niet, maar zo lang ze tracks maken als Crushed to Dust, Righteous Annihilation en Age of Disgust mogen ze nog twintig jaar deze formule aanhouden. Wat ze waarschijnlijk zullen doen. De Motörhead van de hardcorewereld blijft een voortronkende tank die alles op z'n pad wegblaast. Dat het daardoor af en toe wat eenzijdig durft worden, nemen we er bij deze band heel erg graag bij.

Heerlijk constant album. Wat ben ik blij dat de zanger weer 'normaal' zingt. Dat blafferige dat hij vanaf het 2de album deed vond ik verschrikkelijk.