Discipline. - Push & Profit (1994)

Eerste album van deze Amerikaanse symfoband. Een album dat voornamelijk een opmaat is naar hun 2e plaat (Unfolded Like Staircase). Deze band rond Matthew Parmenter lijkt voornamelijk beïnvloed door de jaren '70-symfo, met VDGG als grootste voorbeeld (getuige de stem van Parmenter, lijkt heel erg op die van Hammill). Ook een link met King Crimson ontbreekt hierop niet, net als de mellotron natuurlijk. Schitterende band, maar hun beste album moet nog komen.

De band hinkt hier wat mij betreft nog te duidelijk op twee gedachten: aan de ene kant de langere, moeilijkere nummers en aan de andere kant de wat kortere toegankelijkere nummers.

Maar, er staat hier wel 1 erg briljant en creepy kort liedje op genaamt The Nursery Year... brr... Op de dvd, met een professioneel geschoten opname van een concert in een filmstudio (want er is geen publiek bij) opgenomen een tijdje na dit album maar nog voor de opvolger, is dat nummer helemaal een creepy performance van zanger Matthew Parmenter.

Overigens, hij verschuilt zich op het podium live ook echt achter de maskers zoals op deze hoes aangezien hij gigantische podiumangst heeft. Heel vreemd voor iemand die zelfs een met 800 man gevuld theater in zijn eentje uit zijn hand kan laten eten.

Ik raak er eigenlijk steeds meer van overtuigd dat dit het meesterwerk van Discipline is, in plaats van de befaamde opvolger. De algehele feel van het album is wat luchtiger, maar voor mij zeker niet zo op twee gedachten hinkend als mijn voorganger hierboven (zeer lang geleden) beweerde. Ik hoor vooral een album dat een beetje in de neoprogtraditie staat: een beetje klassieke symfo en een beetje punk/wave invloed.

Nu heeft Matthew Parmenter naar eigen zeggen Van Der Graaf Generator pas na dit album ontdekt. Dat klinkt wat merkwaardig, om niet te zeggen ongeloofwaardig. Of het zou zo moeten zijn dat hij in een betere wereld leeft waar VDGG regelmatig ongemerkt op de radio langskomt of zo... enfin, mijn eerdere opmerkingen ten spijt, kom je qua referenties toch wel bij de meer geijkte prognamen uit: naast de al gememoreerde VDGG ook Genesis, in mindere mate King Crimson en Yes en specifiek op het instrumentale Blueprint Pink Floyd. Discipline weet er een mooie, eigen jaren '90 draai aan te geven.