Virgin Steele - Nocturnes of Hellfire & Damnation (2015)

Lucifer's Hammer is intussen online geslingerd. Het nummer is wat meer gefocust dan de meeste op de vorige platen, wat meer richting de oldschool/90s Virgin Steele zelfs. Instrumentaal klinkt het ieder geval allemaal dik ok. Enige wat me echt tegenvalt is dan toch DeFeis' hoge gepiep door heel het nummer. Wel zonde, want verder zet ook hij toch wel een degelijke prestatie neer. Benieuwd naar de rest!

Toch weer leuk.

Het album begint veelbelovend met de felle opener, twee degelijke nummers en met Persephone zowaar een pareltje van een nummer wat niet had misstaan op een van de klassiekers uit de jaren 90 (Al mag hierbij wel opgemerkt worden dat zowel Queen of The Dead en Black Sun-Black Mass 'covers' zijn van het Virgin Steele sideproject genaamd Exorcist). Helaas zakt het album daarna finaal in elkaar. Van de epische metal waar de band bekend om staat is eigenlijk vrij weinig terug te vinden. De nummers vervallen in traditionele metal met zeer matige cliché hardrock riffs. The Plague and the Fire als absoluut dieptepunt, slechter heb ik het de band de laatste jaren toch niet horen maken. Pas richting het einde krabbelt het album nog een beetje overeind met de twee aardige ballads aan het einde, maar het kwaad is al geschiedt.
Persoonlijk vond ik de richting welke DeFeis opging met Visions of Eden en The Black Light Bacchanalia erg geslaagd, maar hier kan ik toch vrij weinig mee. Toch een fikse tegenvaller na vijf jaar wachten, helemaal omdat DeFeis met Persephone laat zien dat hij het toch nog wel kan.

Ik snap dit album oprecht niet.

De eerste keer toen ik het kreeg voor een review voelde ik wel een 'fuck yeah!'-vibe toen ik Lucifer's Hammer en Queen Of The Dead voorbij hoorde komen. Goed, er zaten wat rare gilletjes in, maar de nummers klonken in ieder geval stevig en opzwepend. Op Persephone ging dit ook even goed, maar daarna zakt het album echt, maar dan ook echt compleet in. De sloot Life Among The Ruins hardrock/hair metalriffs lijkt dan ineens opengetrokken te worden en ik kan mijn aandacht er niet meer bijhouden. Mid-tempo, zompig en saai. En ja, dan kan het feit dat er een betere productie overheen zit en Pursino nog steeds werelds soleert me echt niet lang interesseren.

Het is geen toeval dat de beste nummers van het album DeFeis/Pursino collaboraties zijn. Pursino kan zorgen voor wat meer ballen en aanstekelijkheid. DeFeis is in zijn eentje hier compleet doorgeslagen. Wat er na Persephone gebeurt kan ik gewoon oprecht niet in mijn geheugen opgeslagen krijgen. Goed, kleine uitzondering voor Hymns To Damnation, die als ballad nog enigszins werkt. Kunnen we alsjeblieft de volgende keer weer gewoon iets stoers en episch te horen krijgen? Alsjeblieft David? Ik heb gedurende de afgelopen marathon wel duidelijk gemerkt dat de band nog steeds een heel speciaal plekje in mijn hart heeft en kan als fan heel veel goedpraten, maar de stuurloosheid en algehele saaiheid van dit werkje kan ik gewoon geen plaats geven. En kap alsjeblieft met dat iele gegil. Ik hoor dat je nog kan zingen, maar de keuzes van zanglijnen en zangstem zijn gewoon merkwaardig. Zo eindigt de marathon toch een beetje in mineur.

Uiteindelijke stand:
1. The Marriage Of Heaven And Hell II 5*
2. The House Of Atreus, Act I 5*
3. The Marriage Of Heaven And Hell I 5*
4. Visions Of Eden 4,5*
5. The House Of Atreus, Act II 4,5*
6. Noble Savage 4,5*
7. Invictus 4*
8. The Black Light Bacchanalia 4*
9. Guardians Of The Flame 4*
10. Life Among The Ruins 4*
11. Virgin Steele 4*
12. Age of Consent 3*
13. Nocturnes of Hellfire & Damnation 2,5*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Primordial 4,25*
6. Psychotic Waltz 4,25*
7. Thyrfing 4,21*
8. Virgin Steele 4,13*
9. Manilla Road 4*
10. Stratovarius 4*
11. Brainstorm 4*
12. Symphony X 4*
13. Helloween 3,9*
14. Iced Earth 3,81*
15. Rainbow 3.5*
16. Solitude Aeturnus 3.5*

Ronduit pijnlijk dit. Zelfs de openers doen me niks en dat komt vooral door de overdreven manier van zingen. Het lijkt wel alsof er stemvervormers gebruikt worden en daarbij grijpt DeFeis iedere gelegenheid aan om heel hoog te gillen of speelse (maar o zo misplaatste) rawr's erin te gooien.Ik had de hoop op nog een goede plaat van Virgin Steele wel opgegeven. Zo goed als Guardians Of The Flame heb ik het helaas niet meer gehoord, maar op de eerste House of Atreus was de band ook erg sterk. Het laatste album is een regelrechte aanfluiting vanwege de eerder genoemde elementen, maar de songs zijn tamelijk waardeloos en het album is erg onevenwichtig. Tot overmaat van ramp die verschrikkelijk lange speelduur....


Eindscore:
1. Guardians of the Flame
2. Noble Savage
3. The Marriage of Heaven and Hell II
4. The House of Atreus, act I
5. The House of Atreus, act II
6. Virgin Steele
7. The Marriage of Heaven and Hell I
8. Life Among The Ruins
9. Age of Consent
10. Invictus
11. Visions Of Eden
13. Nocturnes of Hellfire & Damnation

spijtig van het teveel gegil,anders had dit best fijne cd kunnen zijn

Op voorhand een beetje sceptisch over dit album ivm de score op MusicMeter, maar gelukkig valt het allemaal reuze mee. Het is gewoon een gemiddeld album van deze goede band. Niet alle nummers zijn top en sommigen zijn ook veel te lang, maar voor de rest is het een prima album. Favoriet is Devilhead.