St Germain - St Germain (2015)

Echt zo’n release die niemand meer aan had zien komen, maar het klinkt toch best wel weer lekker. Qua sfeer vind ik hem niet eens zo heel veel verschillen van voorganger “Tourist”, die inmiddels alweer vijftien (!) jaar oud is, maar door het gebruik van West-Afrikaanse samples/ritmes wordt op dit album wel een warmer geluid gecreëerd. Ondanks het ontbreken van een prijsnummer, zoals “Rose Rouge” bijvoorbeeld, levert St Germain wederom een consistent album af dat een mooi geheel vormt. Hoewel het vernieuwende er inmiddels wel af is, is dit album wat mij betreft een geslaagde comeback.

Pfff.. wat brengt hij toch weer een sfeer in deze plaat.

Goed album staat al de hele avond non stop op!

Gisteren voor het eerst beluisterd. Het is lang niet zo'n aan perfectie grenzend geheel als Tourist geworden, maar het zijn prettige deuntjes en het heeft hier en daar verrassende invloeden.

Voor mij een heerlijke dance productie deze uitstap naar Mali, St. Germain heeft er weer een mooie warme en toegankelijke sound van gemaakt. Ik begrijp wel niet goed waarom dit niet van de zomer is uitgebracht.

Lekkere grooves! Er had van mij wat meer nadruk op het electronische mogen liggen. Heeft nog een paar keer luisteren nodig voordat ik met een cijfer kom.

Groeibriljantje, vooral het laatste nummer misstaat niet in een Chinees restaurant..

Is dat laatste een aanbeveling...........?

Die zit even met zijn hoofd in het verkeerde continent geloof ik

Whoa, wat een lekkere plaat.
Heb hem nu een aantal keren beluisterd, elk keer met genot, zonder skipneigingen.
Misschien dat ik dit uiteindelijk zelfs het beste album van St. Germain vind..

Ze hebben een bepaalde stijl voor dit album met een wat Afrikaans aandoend geluid.
Ik vind het wel wat hebben.. Heel relaxt. Een mooi passend geheel.

Ik was indertijd helemaal gek op Tourist: juiste plaatje op het juiste moment. Boulevard pikte ik gelijk mee maar deed me toch wat minder en in deze terugkeer had ik eigenlijk helemaal geen zin. Toch nieuwsgierig geworden door de commentaren hier en het valt me allemaal best mee. Wel merk ik dat naarmate het album vordert mijn aandacht verslapt.

Gezapig album maar ik vind dit beter dan zijn vorige werken. Het is minder dance achtig zoals voorheen en de Afrikaanse invloeden maken een hoop goed.

Helaas haalt hij hier hetzelfde trucje uit en dat maakt het ook weer een stuk minder bijzonder.

Het klinkt voor de rest redelijk.

Herkenbaar en vertrouwd geluid, te herkenbaar en vertrouwd.

Dit album had net zo goed 13 jaar geleden uit kunnen komen en dan was het wellecht nog wel relevant geweest. De enige echte toevoeging t.o.v. 15 jaar geleden zijn de Afrikaanse invloeden, maar die zijn sporadisch voor de rest is dit gewoon een herhalings oefening van hun eerste 2 albums.
Goed gedaan dat dan weer wel.

De muziek van St. Germain, het blijft iets boeiend. Succesalbums Tourist en Boulevard gingen bijzonder vaak over de toonbank en ook tophit Rose Rouge was overal te horen. Muziek om te ontspannen, om op de achtergrond aan te zetten. Dat zijn toch wel de dingen waarvoor het meestal gebruikt word.
Het heeft maar liefst 15 jaar geduurd voordat deze nieuwe plaat uit kwam (ik reken Memento dus niet mee). Wat zal er in die vijftien lange jaren gebeurd zijn? Hoe heeft de muziek zich ontwikkeld? Hoe recent en urgent is de muziek nog? In acht nummers (wel 50 minuten) laat St. Germain het ons horen op zich zelf getitelde album.

Het bal wordt geopend met Real Blues. De titel laat weinig aan de verbeelding over want de blues zit zeker in het karakter van dit nummer. De vocale sample is ook erg goed gedaan waardoor het resulteert in een fijn nummer. Sittin Here is in verhouding met deze opener een beter nummer. Afrikaanse invloeden en een lekker ritme spelen hierin de hoofdrol. Een fijn ritme dat we ook terugvinden op Hanky Panky. Dit nummer valt over het algemeen wellicht wat minder op, maar die lichte piano is wel mooi gedaan.
Voila voelt dan een beetje als een herhalingsoefening van het tweede nummer van deze plaat. Voor mij voelt het toch teveel aan als een copy-paste actie. Wel nog steeds heel herkenbaar St. Germain. Iets wat ze het hele album niet loslaten, want de vibe is na die vijftien jaar nog steeds het zelfde gebleven.
De toevoeging van de Afrikaanse invloeden horen we ook weer op Family Thee. Dit keer is het een mannelijke stem en zijn er ook meer tempowisselingen te bespeuren in het nummer. Dat zorgt ook voor een wenselijk verandering van vibe.
Een erg leuk en swingend nummer is How Dare You. Dat komt toch ook vooral omdat die vocalen zo goed bij de gehele sfeer passen. Waarschijnlijk is dit mijn persoonlijke favoriet. Al kan ik ook wel goed ontspannen op Mary L. Een nummer waarin de totale ontspanning toeslaat. Om het album dan af te sluiten met Forget Me Nots. Deze titel is geen verwijzing naar Patrice Rushen en op dit nummer heeft het latin gitaartje duidelijk de hoofdrol.

(bron: Opus de Soul)

St Germain neemt invloeden uit de desert blues van de toeareg over (o.a. Mali). Een ander soort wereldmuziek dat wel maar om daar nu een hele cd mee te vullen. Hij had ook kunnen afwisselen met Aziatische of latino invloeden... dat had het allemaal wat boeiender, gevarieerder en nog wereldser gemaakt.

Perfecte (na)zomerplaat

St Germain aka Ludovic Navarre levert hier eigenlijk een ietwat
nieuwe sound af die toch zo vertrouwt aanvoelt. Het zijn idd de Afrikaanse ritmes en percussie
die hiervoor zorgen want de grooves en het instrumentale tapijt borduren verder op het schitterende debuut 'Boulevard' en de wereldplaat 'Tourist'. Vervelen of afgezaagd klinken doet het echter nergens en de succesformule krijgt hier gwn een extra dimensie aangemeten door de jazzyachtige vocals die haaks staan op de iets vollere sound .

Dit is het soort muziek dat ik enorm graag hoor in deze tijd van het jaar en mag mee de playlist op met Buscemi, Sven Van Hees, Morcheeba, de 2 instrumentalen van de Beastie Boys en lome reggae in de stijl van Augustus Pablo en het verzameld werk van Lee 'Scratch' Perry.

een dik verdiende 4* is het oordeel