St Germain - St Germain (2015)

Herkenbaar en vertrouwd geluid, te herkenbaar en vertrouwd.

Dit album had net zo goed 13 jaar geleden uit kunnen komen en dan was het wellecht nog wel relevant geweest. De enige echte toevoeging t.o.v. 15 jaar geleden zijn de Afrikaanse invloeden, maar die zijn sporadisch voor de rest is dit gewoon een herhalings oefening van hun eerste 2 albums.
Goed gedaan dat dan weer wel.

De muziek van St. Germain, het blijft iets boeiend. Succesalbums Tourist en Boulevard gingen bijzonder vaak over de toonbank en ook tophit Rose Rouge was overal te horen. Muziek om te ontspannen, om op de achtergrond aan te zetten. Dat zijn toch wel de dingen waarvoor het meestal gebruikt word.
Het heeft maar liefst 15 jaar geduurd voordat deze nieuwe plaat uit kwam (ik reken Memento dus niet mee). Wat zal er in die vijftien lange jaren gebeurd zijn? Hoe heeft de muziek zich ontwikkeld? Hoe recent en urgent is de muziek nog? In acht nummers (wel 50 minuten) laat St. Germain het ons horen op zich zelf getitelde album.

Het bal wordt geopend met Real Blues. De titel laat weinig aan de verbeelding over want de blues zit zeker in het karakter van dit nummer. De vocale sample is ook erg goed gedaan waardoor het resulteert in een fijn nummer. Sittin Here is in verhouding met deze opener een beter nummer. Afrikaanse invloeden en een lekker ritme spelen hierin de hoofdrol. Een fijn ritme dat we ook terugvinden op Hanky Panky. Dit nummer valt over het algemeen wellicht wat minder op, maar die lichte piano is wel mooi gedaan.
Voila voelt dan een beetje als een herhalingsoefening van het tweede nummer van deze plaat. Voor mij voelt het toch teveel aan als een copy-paste actie. Wel nog steeds heel herkenbaar St. Germain. Iets wat ze het hele album niet loslaten, want de vibe is na die vijftien jaar nog steeds het zelfde gebleven.
De toevoeging van de Afrikaanse invloeden horen we ook weer op Family Thee. Dit keer is het een mannelijke stem en zijn er ook meer tempowisselingen te bespeuren in het nummer. Dat zorgt ook voor een wenselijk verandering van vibe.
Een erg leuk en swingend nummer is How Dare You. Dat komt toch ook vooral omdat die vocalen zo goed bij de gehele sfeer passen. Waarschijnlijk is dit mijn persoonlijke favoriet. Al kan ik ook wel goed ontspannen op Mary L. Een nummer waarin de totale ontspanning toeslaat. Om het album dan af te sluiten met Forget Me Nots. Deze titel is geen verwijzing naar Patrice Rushen en op dit nummer heeft het latin gitaartje duidelijk de hoofdrol.

(bron: Opus de Soul)