Gregg Allman - Live: Back to Macon, GA, January 14, 2014 (2015)

Lijkt op de set list, van gisterenavond in Paradiso. Een verzameling nummers van de Allman Brothers en zijn solo carrière. Niet heel verrassend, maar wel anders gearrangeerd. Meer accent op blazers en keyboards ipv gitaar.
Gisterenavond was het wel weer erg lekker allemaal en was Gregg goed bij stem en goed gemutst. Ook zoals we gewend zijn bij hem en de Allmans wordt er top gemusiceerd.
Ik ga ervan dat deze plaat in dezelfde stijl en sfeer zal zijn.

Ik kreeg dit album op 20 augustus j.l. voor mijn verjaardag van vrienden en één live-time Allman Brothers fan. Met enige reserve bekeek ik de hoes; maar één gitarist, huh blazers?, percussie... Niet bepaald de bezetting van de klassieke Allman Brothers Band, zoals ik die ken van de Fillmore Concerts.
Wat zou dit zijn.

Beide cd's een paar keer beluisterd en de DVD gezien en het klinkt ronduit fantastisch.
16 nummers die het hele spectrum van de Amerikaanse muziek omvatten. Blues, rock, jazz, soul, country, ballads, alles zit in dit album. Praktisch alle nummers hebben een ander arrangement gekregen, mede wellicht door de inzet van een blazerssectie van 2 saxen en een trompet. Maar de muziek is overrompelend. Gregg Allman zingt en musiceert ontspannen en de band is meer dan capabel.
Een juweeltje is het nummer dat door Wilson Pickett is gedaan I've Found a Love. De stem van Gregg Allman is niet meer zo glashelder als in zijn begin jaren, maar heeft nog steeds een zeer goed bereik en zijn timing is subliem.
Het gaat te ver om iets over alle nummers te zeggen, dan wordt dit stukje te lang. Maar Hot'Lanta de klassieker klinkt funky en alsof het opnieuw is gemaakt. Het bespiegelende These Days van tijdgenoot Jackson Browne zegt iets over de worsteling die Gregg Allman heeft doorgemaakt. In dit verband is lezing van Gregg Allman's autobiografie, My Cross To Bear, zeer verhelderend.

Natuurlijk moet de dragende muzikant Scott Sharrard worden genoemd, naast een uitstekende gitarist, dirigeert hij de band op subtiele wijze en krijgt Gregg Allman alle ruimte.
Ook de sax van Jay Collins in Midnight Rider en de fraaie ijle Fender Rhodes klanken zijn geweldig. Dit nummer zou zomaar ook van The Doors kunnen zijn.
Afijn, elk nummer klinkt anders dan ze ooit eerder op de plaat zijn gezet en dat is een belevenis. Gregg Allman vindt zijn muziek opnieuw uit met medewerking van Scott Sharrard en Jay Collins die beiden verantwoordelijk zijn voor de muzikale aanpak.
Het meespelen van zijn zoon Devon is geen stuntje, de muzikale genen zijn overgedragen.
De DVD heeft dezelfde setlist als de CD's en is door de effectieve cameraregie en geluidsweergave een plezier om naar te kijken.
Verdomd jammer dat ik het concert in Paradiso heb gemist.

Dit album krijgt van mij 4 sterren en wellicht later nog een.

Toch maar even de bandmembers op een rij gezet:
Gregg Allman - lead vocals, Hammond B-3, and guitars
Scott Harrard - Co-Musical Director, guitars and vocals
Ben Stivers - keyboards
Steve Potts - drums
Marc Quinones - percussion and vocals
Ron Johnson - bass
Jay Collins - Co-Musical Director, horns, horn arrangements
Art Edmaiston - horns
Dennis Marion - horns
Special Guest:
Devon Allman - guitar

Ik heb deze op dubbel-lp, en heb zelden zo een puur en prachtig live-album gehoord. Ik vind het zo emotioneel en breekbaar. Gregg speelt solonummers en nummers van the Brothers. Er staan geen lange jazzy jams op, zoals bij the Brothers, maar gewoon mooie liedjes.

Ook is de hit I'm No Angel in deze versie veel fijner dan het origineel. These Days is ook van ongekende schoonheid.

Sterke vent of vrouw die deze plaat kan luisteren zonder ontroerd te raken.

Ook deze plaat is en blijft fantastisch. Een brede selectie aan songs van zijn solocarrière en nummers van Allman Brothers Band. In de band zit naast Scott Sharrard (gitaar, arrangementen, musical director) een hoorn-sectie, toetsenist, bassist, drummer en percussionist (Marc Quinones ook van ABB).

Zoon Devon Allman speelt trouwens ook mee.

Gregg koos de songs zo uit dat hij ook op electrische en akoestische gitaar kon spelen (naast orgel) zodat hij toch ook de frontman kan zijn, die hij aan het begin van zijn carrière ook was.

Geen intrumentals en alleen lichte jams maar desondanks flink wat muzikaal vuurwerk.
Ik vind bijvoorbeeld Ain't Wasting Time No More echt de beste versie ooit, met een prachtige (lange) gitaarsolo van Scott Sharrard.

Gisteravond laat dit album weer een beluisterd en wat blijft het toch een geweldige plaat. Van het eerste tot het laatste nummer spat het uit de speakers. Wat een spelplezier van deze topmusici maar ook (met de kennis van nu) een stukje berusting van Gregg. Ik was er bij in 2015 in Paradiso Amsterdam en heb toen ook met open mond en kippenvel op de armen staan te kijken. Wat een weergaloos concert. Heb daarna dit album gekocht omdat het een prima weergave, qua setlist, van het Paradiso concert is. Prijsnummers op dit album zijn voor mij Ain’t wasting time no more met spetterende sax en gitaarsolo, het zeer fraaie I’ve found a love en mijn favoriete Allman’s nummer Whipping Post die een heerlijke soulvolle bewerking krijgt. Luister ter vergelijking maar eens naar de uitvoering op het Fillmore album.

Ik noem nu een drietal prijsnummers maar ach eigenlijk verdienen alle nummer op dit album dat predikaat.

Kan niet anders dan vijf sterren geven.