Gregg Allman - Live: Back to Macon, GA, January 14, 2014 (2015)

Ik kreeg dit album op 20 augustus j.l. voor mijn verjaardag van vrienden en één live-time Allman Brothers fan. Met enige reserve bekeek ik de hoes; maar één gitarist, huh blazers?, percussie... Niet bepaald de bezetting van de klassieke Allman Brothers Band, zoals ik die ken van de Fillmore Concerts.
Wat zou dit zijn.

Beide cd's een paar keer beluisterd en de DVD gezien en het klinkt ronduit fantastisch.
16 nummers die het hele spectrum van de Amerikaanse muziek omvatten. Blues, rock, jazz, soul, country, ballads, alles zit in dit album. Praktisch alle nummers hebben een ander arrangement gekregen, mede wellicht door de inzet van een blazerssectie van 2 saxen en een trompet. Maar de muziek is overrompelend. Gregg Allman zingt en musiceert ontspannen en de band is meer dan capabel.
Een juweeltje is het nummer dat door Wilson Pickett is gedaan I've Found a Love. De stem van Gregg Allman is niet meer zo glashelder als in zijn begin jaren, maar heeft nog steeds een zeer goed bereik en zijn timing is subliem.
Het gaat te ver om iets over alle nummers te zeggen, dan wordt dit stukje te lang. Maar Hot'Lanta de klassieker klinkt funky en alsof het opnieuw is gemaakt. Het bespiegelende These Days van tijdgenoot Jackson Browne zegt iets over de worsteling die Gregg Allman heeft doorgemaakt. In dit verband is lezing van Gregg Allman's autobiografie, My Cross To Bear, zeer verhelderend.

Natuurlijk moet de dragende muzikant Scott Sharrard worden genoemd, naast een uitstekende gitarist, dirigeert hij de band op subtiele wijze en krijgt Gregg Allman alle ruimte.
Ook de sax van Jay Collins in Midnight Rider en de fraaie ijle Fender Rhodes klanken zijn geweldig. Dit nummer zou zomaar ook van The Doors kunnen zijn.
Afijn, elk nummer klinkt anders dan ze ooit eerder op de plaat zijn gezet en dat is een belevenis. Gregg Allman vindt zijn muziek opnieuw uit met medewerking van Scott Sharrard en Jay Collins die beiden verantwoordelijk zijn voor de muzikale aanpak.
Het meespelen van zijn zoon Devon is geen stuntje, de muzikale genen zijn overgedragen.
De DVD heeft dezelfde setlist als de CD's en is door de effectieve cameraregie en geluidsweergave een plezier om naar te kijken.
Verdomd jammer dat ik het concert in Paradiso heb gemist.

Dit album krijgt van mij 4 sterren en wellicht later nog een.

Toch maar even de bandmembers op een rij gezet:
Gregg Allman - lead vocals, Hammond B-3, and guitars
Scott Harrard - Co-Musical Director, guitars and vocals
Ben Stivers - keyboards
Steve Potts - drums
Marc Quinones - percussion and vocals
Ron Johnson - bass
Jay Collins - Co-Musical Director, horns, horn arrangements
Art Edmaiston - horns
Dennis Marion - horns
Special Guest:
Devon Allman - guitar

Gisteravond laat dit album weer een beluisterd en wat blijft het toch een geweldige plaat. Van het eerste tot het laatste nummer spat het uit de speakers. Wat een spelplezier van deze topmusici maar ook (met de kennis van nu) een stukje berusting van Gregg. Ik was er bij in 2015 in Paradiso Amsterdam en heb toen ook met open mond en kippenvel op de armen staan te kijken. Wat een weergaloos concert. Heb daarna dit album gekocht omdat het een prima weergave, qua setlist, van het Paradiso concert is. Prijsnummers op dit album zijn voor mij Ain’t wasting time no more met spetterende sax en gitaarsolo, het zeer fraaie I’ve found a love en mijn favoriete Allman’s nummer Whipping Post die een heerlijke soulvolle bewerking krijgt. Luister ter vergelijking maar eens naar de uitvoering op het Fillmore album.

Ik noem nu een drietal prijsnummers maar ach eigenlijk verdienen alle nummer op dit album dat predikaat.

Kan niet anders dan vijf sterren geven.