Cathedral - Forest of Equilibrium (1991)

Ik heb het album vele luisterbeurten gegund, maar het kwartje wil maar niet vallen. Vooral de zang van Lee Dorrian kan ik hierop echt niet trekken. Muzikaal gezien is het soms wel goed, maar het wordt voor mij erg snel eentonig. (Traditional) Doom is wel één van mijn favoriete muziekgenres, maar het moet niet te lang duren. Wel moet ik zeggen dat het openingsnummer geweldig is (voor met de fluit in het begin). Jammergenoeg kan ik niks anders doen dan 2 sterren geven. Geef mij maar Saint Vitus en Candlemass.

In een tijd dat doom metal met Paradise Lost of My Dying Bride zo'n beetje de meest (mij bekende) extreme vertegenwoordigers had, was Cathedral heel wat trager en mistroostiger dan voornoemde bands. Het obscure Dream Death deed al eens eerder een poging om zo traag te zijn, maar Cathedral spant voor wat 1991 betreft, de kroon. Eerst was er de Mourning Of A New Day demo en toen was er ineens Forest Of Equilibrium. Na een lieflijk, sereen intro van akoestische gitaar en dwarsfluit wordt je een diep tranendal gestort waar je pas na vijftig minuten weer uit kan klauteren. De zeurende klaagzang van Dorrian is in mijn beleving een goede toevoeging aan de algehele sfeer van het album. De muziek is wel wat monotoon. Dat is wel vaker het geval met doom metal. Het gaat dan ook met name om de zeer verdrietige sfeer. Toch staan hier wel enkele doomkrakers op. Ebony Tears heeft ondanks het uitermate lage tempo genoeg energie in zich om je te doen laten opveren. Hetzelfde geldt voor het magistrale titelnummer, waar Cathedral ook wel een beetje de hand van collega's Paradise Lost probeert te schudden.
De enige vesnelling zit in het korte Soul Sacrifice. Maar zelfs die track is uitermate log te noemen.
Wie graag de wangen nat heeft van de tranen, kan niet om deze geweldenaar heen.

Forest of Equilibrium stond zo'n vijftien jaar geleden al op een briefje met albums dat ik nog eens zou moeten luisteren, omdat het positief besproken werd in de Aardschok Metalencyclopedie. Of hoe dat boek nou ook maar weer heette. Ik heb er in ieder geval weken in gestudeerd, tot het echt weer terug moest naar de bibliotheek.
Nu is het er toch eindelijk van gekomen. Conclusie: gelukkig dat ik hier vijftien jaar geleden geen tijd aan heb verspild. Hoewel: misschien had ik het album toen beter gevonden dan ik het nu vind. Mijn eerste bezwaar is er eentje die ik bij meer klassieke doom heb: de muziek klinkt als een kopie van Black Sabbath. Inclusief de zanglijnen die de gitaarmelodieën volgen. Misschien is het wat harder en is de zang anders, maar geef mij dan toch maar het origineel. Om dezelfde reden komt mijn Day of Reckoning van Pentagram ook nauwelijks uit de kast. De tweede reden waarom Forest of Equilibrium me maar zo-zo bevallen is, is de zang. Lee Dorrian weet niet helemaal te weten wat hij wil. Grunten of zingen, en blijft daarom maar half tussen beide stijlen inzitten. Helaas overtuigt hij daarmee allerminst.
Dat maakt het beluisteren van dit album een hele zit, waaraan ik niet zo snel nog eens zal beginnen.

Een verbazingwekkend laag stemgemiddelde voor deze doom-klassieker. De eerste keer dat ik deze opzette vond ik het eigenlijk een oprecht vreemde ervaring. Niet in het minst door die ontzettend bizarre declamerende half-grunt die Lee Dorrian op dit album inzet. De manier waarop de excentrieke zangstijl gecombineerd wordt met zware Black Sabbath-achtige riffs (maar dan extra log) en die magische fantasy-achtige interludes, is iets wat tijdens een eerste draaibeurt niet meteen te bevatten valt. Toch is er iets met die aparte buitenwereldse sfeer van het album, waardoor ik van tijd tot stond weleens zin heb om de plaat nog eens te draaien. Cathedral ging hierna meer de traditionele toer op met een uitgesproken stoner-achtige sound. Een Forest of Equilibrium werd door de band zelf, laat staan in doom-land, niet meer herhaald.