Deicide - The Stench of Redemption (2006)

nieuw album van Deicide, ik ben benieuwd

nou dat zal me weer wat wezen

wat een zinvolle bijdrage Jurado
Mag ik hier wellicht uit opmaken dat je het niet zo op Deicide hebt?
En kun je dan wellicht aangeven wat je dan hier zoekt?

Pardon?

Toen de eerste van Deicide uit kwam (toen jij waarschijnlijk nog in het jachtgeweer van je vader zat) was het al een zwakke band .
Tussen de stroom van Deathmetal releases zo rond 1990 was deicide een zeer matige band en ik denk ,weet dat niet zeker natuurlijk, dat dat nog steeds zo is.

beste Jurado,
we zijn even oud, dus wellicht kun je je op vermoedens gebasseerde uitlatingen iets genuanceerder formuleren .
Ik viel jou immers ook niet aan, ik stelde alleen een mijnsinziens logische vraag.

ten tweede volg ik Deicice al wat langer dan jij zo stellig zegt te weten, en ze hebben zeer zeker bijzonder sterke albums uitgebracht. Tenminste dat vind ik.
Vooral hun Legion werd in de death-stroom van de jaren 90 erg goed ontvangen.
Maar das dus smaak.


vraag blijft staan:
als je Deicide niet goed vind , waarom dan hier de bewuste Deicide pagina op zoeken om louter en alleen aan te geven dat je dit vast wel niet goed gaat vinden?
Ik zal de komende cd van bijvoorbeeld Bolt Thrower ook vast niet goed vinden. Ervaringen met eerder werk heeft me namelijk geleerd dat ik dat persoonlijk niet zo goeie band vind. Das voor mij reden genoeg om dus niet hun cd's op deze pagina op te zoeken en te zeggen:
de nieuwe cd zal ik wel weer 3 keer niks vinden!

wat grappig dat die jongens nog steeds bestaan. Ik dacht deze onzin al jaren voorbij was. Vroeger vond ik het best leuk, tegenwoordig...tsja, we worden oud (en wijs).

lieve charles,

ik voel mij niet aangevallen . Als ik bij de updates een nieuw deicide album zie staan waarom zou ik daar niet op mogen reageren?

einde discussie

heel sterk!

doel je nu op je eigen inbreng gedurende deze discussie?

Laten we het aub alleen bij de muziek houden..weet je trouwens zeker dat je net zo oud bent als ik? Beetje flauwe reacties Charles..verder even goeie vrienden.

gezien het feit dat je louter en alleen steeds op de vorm gaat zitten ipv op de inhoud (en je zelf desondanks als de volwassenere van ons 2 wenst te bestempelen), stel ik idd nogmaals voor het er bij te laten.
dit was ook mijn laatste post hieromtrent.

Benieuwd wat Glenn Benton ervan bakt nu de Hoffman broertjes van het toneel zijn verdwenen. De Ep heb ik gemist. Nu is Deicide niet meteen mijn favoriete band in het genre (mede dankzij het uber-drollen imago en lyrics) maar zo af en toe gaat het er best in. De laatste die ik echt kon pruimen was Serpents Of The Light, daarna ging het wat bergaf in mijn ogen. Eens even beluisteren deze dus...

Beste album wat ik tot nu toe van ze heb gehoord. Vooral het gitaarwerk vind ik erg goed.

Man man wat een plaat.
Scars of the crucifix vond ik een teleurstelling, de nieuwe cd, verre van.
Zeker één van de betere death metal albums tot nu toe dit jaar !
Zal hier nog veel op staan de komende dagen..of weken...

Verhoog naar 5*, man wat is dit toch een brok geweld! En het klinkt nog allemaal goed ook en niet als doelloos raggen, dit is een van mijn lievelingsplaten uit 2006!

Een stuk beter dan de matige voorganger, deze plaat van Deicide. Mijn muziek zal het nooit worden, maar op z'n tijd kan ik wel genieten van de muziek van Glen en z'n mannen: 3* Mooie hoes trouwens.

wat een solo's ook he, jemig.
echt zeer goede gitaristen, al waren de Hoffman broertjes ook al geweldig.

Denk dat ik daar toch even commentaar op moet leveren. Qua riffs had ik op zich niet zoveel aan te merken op de Hoffmans. Maar wat de solo's betreft. Veel gepriegel en gescheur, maar van echt goede instrumentbeheersing kan ik dan niet spreken. Owen en Santolla zijn overigens inderdaad geweldig

Wat krijg je als je zeer snelle Death Metal met de smurfen kruist?

Het zal dit wel zijn .

sorry, maar dan weet je gewoon ECHT niet waar je over praat, no offense.

De Hoffmann broers waren technisch echt geweldig, beluister alleen al hun niveau van sweep pickin'.

Het kan jouw smaak niet zijn, ok.
Maar dat ze hun instrument niet zouden beheersen is echt lariekoek.

Ok, daar heb je wel een punt. Ik zal eerlijk zijn niet altijd goed te weten wat goede instrumentbeheersing is, wat mede te danken valt aan het feit dat ik zelf geen instrument speel (wat in mijn geval ook onmogelijk is). Laat ik anders zeggen dat ik het misschien weinig veelzijdige gitaristen vind. Ik vind het gewoon jammer dat ze niet wat meer uit hun gitaren kunnen halen. Zelfde manco bij DragonForce. Ongelofelijk bekwaam, maar na de zoveelste shredsolo vraag je je toch af of ze niet iets meer uit hun gitaar kunnen halen.

Trouwens, ik lig hier nu echt in een deuk door dat filmpje van Bobiej

Ralph Santolla is al weer weg bij Deicide en zit nu bij Obituary.


Weten we alvast dat de nieuwe Obituary nu ineens geweldig gaat worden.

wel jammer maar ook goed niuws ben namelijk ook een die hard obituary fan

Eindelijk weer eens een goede Deicide plaat!!! Het oprotten van de gebroeders Hoffman heeft de band duidelijk goed gedaan,jammer dat Ralph alweer weg is maar ook Obituary is een der favorieten.

ik vond de Hoffman broeders juist super.
Ok, Santolla is een NOG beter gitarist maar de Hoffmans waren

Wat een heerlijke beukplaat is dit zeg! Dit was een beetje mijn kennismaking met de Death Metal en ik moet zeggen dat het me zeer is bevallen. De drums en de grunts zijn zo geweldig hard! Oke, ik weet dat het harder kan. Maar dit is nog (net) luisterbaar, dit mede dankzij de goede gitaarsolo's natuurlijk.

Maar aan de andere kant, heeft ook The Stench Of Redemption last van iets waar veel Death Metal platen last van hebben, zo'n beetje alle nummers zijn voor elkaar inwisselbaar. Ik zeg niet dat ze allemaal hetzelfde klinken, maar het scheelt niet veel. Ik kan ook moeilijk naar het hele album in een keer luisteren, na een tijdje word het een beetje saai.

Maar desondanks is dit een leuk album voor als je zin hebt in een vette bak herrie.

Super vette Deicide plaat,meesterlijk gitaarspel.Veel beter dan met de gebroeders Hoffman,die hadden van mij al veel eerder mogen oprotten.Ook Glens grunts zijn uitstekend,net zoals Steve s drumwerk,dat veel sneller is dan op de vorige albums.

Deicide moet je hebben...zeker het album; Deicide en Legion...

ik heb 6 albums... op CD en enkele op plaat....
Van 'Redemption' en 'T'ill Death' heb ik prachtige Picture Discs.

Death metal (black trouwens ook) klinkt super op LP...

Ik vind ze heel goed...en deze is weer een knappe, brutte plaat.
Er zijn nog veel meer goede 'Death Metal' bands uit de jaren 90... Deicide behoort daar zeker bij.

Ik lees dat sommige mensen 'Death metal' gepasseerd vinden... of ze voelen hun te oud om er naar te luisteren... deze geef ik geen gelijk. Death is heel technisch en super moeilijk om terug origineel uit de hoek te komen. Ik ben nu ook goed over de 30 en vind het niet vreemd dat ik er nog naar luisteren. Iedereen die ik ken is gewoon meeloper met de media...
Metal heeft veel te bieden. Ik draai al 20 jaar metal en koop alle maanden mijn CDtjes/LPs... altijd super afgewerkt,... ik vind er trouwens heel weinig slecht... mss ben ik wat te ruimdenkend

kijk, hier krijg ik dus jeuk van he

In het geval van Sietse zal het wel oud en grijs zijn......

Homage for Satan . .

Een pagina lang heen en weer gezever over wie er nu wel of niet volwassen is en vrijwel geen woord over het album zelf. Daar ga ik eens verandering in brengen. Want op papier lijkt The Stench Of Redemption weliswaar de zoveelste te zijn in de rij van de blasfemische stokpaardjes van Glenn Benton, in werkelijkheid is het hellevuur na het bitter teleurstellende Scars Of The Crucifix hier weer metershoog opgelaaid.

Want The Stench Of Redemption vlamt, dames en heren. Het is een flitsend staaltje brute death metal geworden. De uit steen gehouwen heiligen wensen voor altijd in de schaduwen verborgen te blijven met dit wild om zich heen hakkende Beest dat geïncorporeerd is in De Achtste van Deicide. Het Beest dat weer tot leven lijkt te zijn gewekt door het inruilen van de besnaarde broeders Eric en Brian Hoffmann voor een nieuwe tandem bestaande uit Jack Owen en Ralph Santolla. Deze mannen degraderen het gitaarwerk van de Hoffmannbroertjes definitief tot marginaal prutswerk. Ze luisteren het staccato death metalgeluid op met een stevige melodieuze injectie zonder dat Deicide ook maar iets van haar bruutheid verliest.

Nog immer staat Deicide voor betrekkelijk eenvoudige death metaluitspattingen die als vehikel dienen voor de weinig fijnzinnige tirades tegen het christendom van opperhoofd Benton. Juist vanwege de nieuwe incarnatie lijkt het alsof vertrouwd klinkende nummers als Homage For Satan en Death To Jesus beter gestructureerd zijn dan pak hem beet een Suicidal Sacrifice of een When Satan Rules His World. En ook de gedrevenheid mag genoemd worden. The Stench Of Redemption spettert aan alle kanten en degradeert al het vorige Deicide werk met gemak naar één van de minder relevante cirkels van de hel.