Deicide - The Stench of Redemption (2006)

Een pagina lang heen en weer gezever over wie er nu wel of niet volwassen is en vrijwel geen woord over het album zelf. Daar ga ik eens verandering in brengen. Want op papier lijkt The Stench Of Redemption weliswaar de zoveelste te zijn in de rij van de blasfemische stokpaardjes van Glenn Benton, in werkelijkheid is het hellevuur na het bitter teleurstellende Scars Of The Crucifix hier weer metershoog opgelaaid.

Want The Stench Of Redemption vlamt, dames en heren. Het is een flitsend staaltje brute death metal geworden. De uit steen gehouwen heiligen wensen voor altijd in de schaduwen verborgen te blijven met dit wild om zich heen hakkende Beest dat geïncorporeerd is in De Achtste van Deicide. Het Beest dat weer tot leven lijkt te zijn gewekt door het inruilen van de besnaarde broeders Eric en Brian Hoffmann voor een nieuwe tandem bestaande uit Jack Owen en Ralph Santolla. Deze mannen degraderen het gitaarwerk van de Hoffmannbroertjes definitief tot marginaal prutswerk. Ze luisteren het staccato death metalgeluid op met een stevige melodieuze injectie zonder dat Deicide ook maar iets van haar bruutheid verliest.

Nog immer staat Deicide voor betrekkelijk eenvoudige death metaluitspattingen die als vehikel dienen voor de weinig fijnzinnige tirades tegen het christendom van opperhoofd Benton. Juist vanwege de nieuwe incarnatie lijkt het alsof vertrouwd klinkende nummers als Homage For Satan en Death To Jesus beter gestructureerd zijn dan pak hem beet een Suicidal Sacrifice of een When Satan Rules His World. En ook de gedrevenheid mag genoemd worden. The Stench Of Redemption spettert aan alle kanten en degradeert al het vorige Deicide werk met gemak naar één van de minder relevante cirkels van de hel.