Normaal - 40 Joar Høken (2015)

Ik ben er mee opgegroeid en het is mijn dialect., ja ik geef het toe, ik ben een Anhanger , (fan) van de boerenrockers. Daarom mijn commentaar op wat zeer waarschijnlijk het allerlaatste album van de heren zal zijn.

Als je zoals ik alle muziek van deze band kent dan weet je dat er hoge pieken maar ook zeer diepe dalen in het sterk variërende werk van Normaal te vinden zijn. Het vorige album ( Halve Soul, helemaal Hoken) is veel fans slecht bevallen. Dat geldt ook voor mij, hoewel ik de drang van Bennie Jolink om steeds te vernieuwen zeker respecteer, was dit album te veel van het goede ( lees nieuwe) Het had nergens meer enig raakvlak met de traditionele boeren rock, en dat trok het grootste deel van de fans niet.

Dit album is daarmee vergeleken een verademing. Dat komt vooral om dat er 29 liedjes op staan, verdeeld over 4 cd's, die nooit eerder zijn opgenomen of speciaal voor dit album zijn geschreven. De vele ''vernuftige onzin'' teksten, zoals Jolink het zelf omschrijft, zijn weer herkenbaar voor de luisteraar die het dialect begrijpt. Bovendien staan er voldoende nummers op het album die het vertrouwde hokers geluid laten horen, iets wat het beste valt te omschrijven als een mengeling van rock, blues, country en folk. Natuurlijk is er ook hier en daar wel wat minder geslaagde hoempa-pa te horen maar dat is eigenlijk wel een beetje gaan passen bij Normaal door de jaren heen.

Uiteraard heeft dit album voor de aanhangers (fans dus) een grote emotionele lading die niet te onderschatten valt. Het is immers de laatste! Dat geldt zeker ook voor mij.

De creativiteit van Jolink is wederom duidelijk herkenbaar. 4 cd's die uiteraard allemaal een eigen hoes hebben, ontworpen door Jolink, en een eigen thema, Rock and roll, Country, A capella, en de Band.

De huidige bezetting van de band is kwalitatief dik in orde en dat is dan ook te horen op dit album. Roel Spanjer, Jan Willem Tolkamp, Jan de Ligt en Timo Kelder zijn stuk voor stuk goede muzikanten aangevuld met het herkenbare geluid van Willem Terhorst en Ferdi Jolij zorgt dit voor een album dat muzikaal goed te noemen valt. De vocalen van Jolink worden wellicht iets minder, hij is 70 geweest maar hij kan steeds nog goed mee met de band.

IK geef maar liefst 4 sterren maar ik ben mij er van bewust dat de emotie daar een flinke rol in speelt. Het laatste album van een toch wel legendarische band die dialect pop op de kaart heeft gezet en de plattelanders in Nederland een stem heeft gegeven. Er zal best hier en daar een traantje worden gelaten door de stoere boeren die dit seizoen de laatste optredens van de band gaan bijwonen.