Cocteau Twins - Lullabies (1982)

_o_ All But An Ark Lark ( het langste nummer dat Cocteau Twins ooit hebben opgenomen) is al vele jaren lang een van mijn all time favorites, absoluut een van de mooiste nummers die ik ooit in mijn leven heb gehoord ! _o_

Die sound is geweldig en origineel.
Met Will Heggie erbij was het toch heel bijzonder.

LULLABIES
Het was toch wel even schrikken
bij de opvolger van het meesterlijke Garlands.

Ook na herbeluistering (terwijl ik deze bespreking tik)
valt op hoe de groep op een doodlopend spoor zit.

Weg is het donkerblauwe geluid.
Prominentere gitaren en beukende drums en bas.
Alleen de vibrerende vocalen echoën nog na.

Feather Oar-Blades kan ik met moeite pruimen.
De richting is zoek ... een amalgaan van probeersels.

Alas Dies Laughing is van hetzelfde laken een pak.
Iets donkerder en minder opdringerig, maar weinig beklijvend.

It's All But an Ark Lark wint hier de prijs van de leukste titel.
Meteen ook de langste compositie die de Twins ooit opnamen.
Het slechtste nummer, want opnieuw wordt er met dissonanten
gestrooid dat het een lieve lust is ... allesbehalve een lullaby.

Ook op de opvolger Peppermint Pig zijn de nog jonge
Cocteau Twins tastend in het duister naar een eigen geluid.
Pas op Head over Heels vinden ze hun tweede adem.

Ook niet zo gek natuurlijk ...
Garlands was nu eenmaal "adembenemend" mooi.

Zeker de eerste track 'schreeuwt' een stuk meer dan het sfeervolle Garlands. Het gitaarwerk doet me sterk denken aan Alice van The Sisters. Die vermoedelijk ook wel eens naar CT hebben geluisterd in die tijd.
Alas Dies Laughing is alweer wat meer richting Garlands.
It's All But an Ark Lark vind ik een lekker soundje hebben, fijne drive in het nummer. Hier ook geen overschreeuwende gitaren, maar die zitten zelfs meer achterin in de mix. In de vierde minuut komt de synth langzaam meer op de voorgrond het nummer in, in de vijfde minuut lijkt die steeds meer ziijn eigen weg te gaan om in de zesde minuut te worden aangevuld met een gitaar met effect, waardoor het nummer werkelijk het donkerste duister in wordt getrokken. Wat enorm gaaf is dat gedaan zeg!
Behalve dat het lijkt alsof Liz zingt 'Klets maar klets maar klets maar....' (ja zo lijkt het echt), wat ik niet zo vind klinken, vind ik dit nummer juist het hoogtepunt van deze EP: donker, meeslepend, onheilspellend, spannend en tot het beste behoren van wat ze gemaakt hebben. Misschien zelfs wel het allerbeste.... Dissonanten hoor ik in elk geval niet, wel een tot in de puntjes uitgedacht en uitgewerkt knap nummer.

Deze EP is de CT op zijn meest gothic.

Allemensen, ken de CT's nu al zo lang, maar deze is mij onbekend. En alleen al voor de hoes zou ik deze wel willen hebben.

Hoes is idd prachtig. Heb wel zojuist een wijziging doorgegeven naar de originele vinyl EP uitvoering (daarin is de afbeelding in het midden vnl. rood). Het mooie aan de hoes is dat als je niet al te goed kijkt je denkt dat er een bloem staat op de hoes, maar het is een danseres die op haar kop staat op één hand balancerend.

Ik hoor het ook, wat een klessebesje!

Garlands is niet ver weg. De sound van deze ep is goed vergelijkbaar met die van het debuutalbum. Donkere en sfeervolle post-punk, met die kenmerkende zang van Liz Frazer. Later zou haar stem veel dromeriger worden, maar tot en met Garlands klonk ze nog akelig. Heerlijk.

Feathers-Oar-Blades is het stevigste nummer van deze ep en die bevalt daardoor het best. De andere nummers leunen wat meer op de sfeer. Op Alas Dies Laughing wordt die sfeer lang niet zo sterk en overtuigend neergezet als op Garlands, maar dat is geen schande. Garlands is immers belachelijk goed. It's All But an Ark-Lark klinkt een stuk overtuigender en weet me wel te pakken. Helaas is de grootste spanning er na een minuut of vijf wel af, al wordt het tegen het einde wel weer interessanter.

Lullabies houdt de sound van Garlands nog even vast en dat alleen al staat garant voor een goede ep.

Ben er geen fan van. Deze EP is het meest vergelijkbaar met Garlands, maar ik vind Garlands toch een klasse beter dan dit.