Harold Budd, Elizabeth Fraser, Simon Raymonde & Robin Guthrie - The Moon and the Melodies (1986)
mijn stem
65 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: 4AD
-
Sea, Swallow Me (3:09)
-
Memory Gongs (7:24)
-
Why Do You Love Me? (4:50)
-
Eyes Are Mosaics (4:08)
-
She Will Destroy You (4:12)
-
The Ghost Has No Home (7:32)
-
Bloody and Blunt (2:11)
-
Ooze Out and Away, Onehow (3:38)
0
geplaatst: 3 september 2008, 22:37 uur
THE MOON & THE MELODIES
verscheen op de valreep van 1986
en mag helpen verklaren waarom de Cocteau Twins
in 1987 geen album onder eigen naam uitbrachten.
Hoewel de groep dit project bewust gescheiden
wilde houden van hun Cocteau Twins platen,
is het er onlosmakelijk mee verbonden.
Meer nog, deze samenwerking levert 8 tracks op,
waarvan er 4 duidelijk de Cocteau Twins stempel dragen,
en de overige 4 een Harold Budd atmosfeer uitademen.
Sea Swallow Me is zo quintessential Cocteau Twins
dat het niet alleen in hun live set zat, maar ook niet zou misstaan
op een compilatie van de groep ... en laat nu net die piano van Budd
bepalend zijn voor de toepasselijke golfslag van het lied.
Memory Gongs is Buddiaans piano getingel op een breed
uitwaaierend bedje van diffuuse synthtapijten gespreid.
En zoals het gongs betaamt ideale meditatiemuziek.
Why Do You Love Me ... probeer daar maar eens op te antwoorden.
Hier krijgen we een meer melodische compositie, waarin de pianoklanken
van Harold Budd opnieuw de dromerige boventoon voeren.
Eyes Are Mosaics is het meest Cocteau Twins van alle songs.
Enerzijds omdat hier die typische ritmebox weer opduikt
en anderzijds omwille van die typische vocale standjes
die vooral op de EPs uit 1985 zijn terug te vinden.
She Will Destroy You is van hetzelfde kaliber als de openingstrack.
Budd pianoot heerlijk mee met een mistige saxofoon in de achtergrond.
The Ghost Has No Home sluit aan bij Memory Gongs.
Een soortgelijke meditatieoefening van muzikale verstilling.
Bloody and Blunt klinkt als een leftover van Victorialand,
die mede door Budds hand verwatert tot een mistig aquarel.
Ooze Out and Away Onehow is als een rimpeling op het water.
Vluchtig en weinig spectaculair om dit album overtuigend mee af te sluiten.
Zelfs de vocale steen die er op het laatst wordt ingeworpen zinkt te snel.
Tracks 1 en 5 zijn meesterlijke Cocteau Twins composities.
Tracks 2, 3 en 6 rechtvaardigen de samenwerking met Harold Budd.
De overige nummers zijn minder beklijvend om een 5 te rechtvaardigen.
.
verscheen op de valreep van 1986
en mag helpen verklaren waarom de Cocteau Twins
in 1987 geen album onder eigen naam uitbrachten.
Hoewel de groep dit project bewust gescheiden
wilde houden van hun Cocteau Twins platen,
is het er onlosmakelijk mee verbonden.
Meer nog, deze samenwerking levert 8 tracks op,
waarvan er 4 duidelijk de Cocteau Twins stempel dragen,
en de overige 4 een Harold Budd atmosfeer uitademen.
Sea Swallow Me is zo quintessential Cocteau Twins
dat het niet alleen in hun live set zat, maar ook niet zou misstaan
op een compilatie van de groep ... en laat nu net die piano van Budd
bepalend zijn voor de toepasselijke golfslag van het lied.
Memory Gongs is Buddiaans piano getingel op een breed
uitwaaierend bedje van diffuuse synthtapijten gespreid.
En zoals het gongs betaamt ideale meditatiemuziek.
Why Do You Love Me ... probeer daar maar eens op te antwoorden.
Hier krijgen we een meer melodische compositie, waarin de pianoklanken
van Harold Budd opnieuw de dromerige boventoon voeren.
Eyes Are Mosaics is het meest Cocteau Twins van alle songs.
Enerzijds omdat hier die typische ritmebox weer opduikt
en anderzijds omwille van die typische vocale standjes
die vooral op de EPs uit 1985 zijn terug te vinden.
She Will Destroy You is van hetzelfde kaliber als de openingstrack.
Budd pianoot heerlijk mee met een mistige saxofoon in de achtergrond.
The Ghost Has No Home sluit aan bij Memory Gongs.
Een soortgelijke meditatieoefening van muzikale verstilling.
Bloody and Blunt klinkt als een leftover van Victorialand,
die mede door Budds hand verwatert tot een mistig aquarel.
Ooze Out and Away Onehow is als een rimpeling op het water.
Vluchtig en weinig spectaculair om dit album overtuigend mee af te sluiten.
Zelfs de vocale steen die er op het laatst wordt ingeworpen zinkt te snel.
Tracks 1 en 5 zijn meesterlijke Cocteau Twins composities.
Tracks 2, 3 en 6 rechtvaardigen de samenwerking met Harold Budd.
De overige nummers zijn minder beklijvend om een 5 te rechtvaardigen.
.
0
geplaatst: 8 augustus 2019, 10:49 uur
Maakt niet uit hoe de klanken geproduceerd worden, als ze maar doel treffen en dat doet dit album zeker! Blijft na dertig jaar nog staan als een huis in Haastrecht.
* denotes required fields.
* denotes required fields.