Dylan, Cash and the Nashville Cats: A New Music City (2015)

Geweldige verzameling nummers waarbij al mijn vooroordelen over Nashville smelten als sneeuw voor de zon.

Helemaal niet slecht. Bonuspunten voor Steve Young's ozzineel van Seven Bridges Road, The Monkees' Some Of Shelley's Blues ( prima Nesmith compositie ! ) en dan weer wat aftrek voor het ontbreken van een Everly Brothers track. Als knipoog naar de Everly's staat het Beau Brummels ozzineel van Turn Around ( wat de Everly's op Roots kofferden ) er dan wel weer op ..........

Deze verzamelset is onderdeel van de gelijknamige tentoonstelling in de Country Music Hall of Fame and Museum in Nashville. Naast de tentoonstelling en de CD-set is er ook een boek verschenen.
Via Sony's Legacy-label kwam deze museumuitgave op de markt.

Interessant is dit dubbelalbum zeker. Hier staan nummers op die je nergens anders terugvindt, zoals Charlie McCoy & The Escorts - Harpoon Man. De versie van If Not For You van Dylan met steelgitarist Lloyd Green en de demo van Kris Kristofferson van het hilarische If You Don't Like Hank Williams .

Joan Baez' versie van The Night They Drove Old Dixie Down is de mooiste en die had ik ook nog niet in huis. Geweldig is ook het country-uitstapje van Ringo Starr. City of New Orleans van Steve Goodman kennen we hier beter als 't Is Weer Voorbij Die Mooie Zomer. Grappig is de radioreclame voor Sweetheart Of The Rodeo van The Byrds.

Relevant gezien herkomst maar overbodig zijn dan weer Neil Young's Heart of Gold en The Boxer van Simon & Garfunkel, beide in de reguliere albumversie. Dat levert een half strafpuntje op voor deze verder uitstekend verzorgde uitgave. Een aanwinst voor wie zijn allergie voor fiddle en steelguitar weet te overwinnen. En dan heb je wat moois in handen!

En ja, missen doe ik er ook nog een paar. Dit had met gemak een 5CD box kunnen zijn. Wie weet volgt er een deel twee.

Vergeet ik nog het mooiste nummer te noemen. Dat is zonder twijfel Blue River van de inmiddels al jaren in Utrecht wonende Eric Andersen.

Van The Beau Brummels hadden ze ook nog 'One Too Many Mornings' op dit album kunnen plaatsen. Aan de andere kant steekt zo'n up tempo versie weer wat af van al die country (rock) opnames. Een deel twee misschien?

Topverzamelaar. Zeer te genieten voor wie niet vies is van een beetje goede country.

Ik kom net vandaag terug uit Nashville, waar ik afgelopen donderdag de fraaie Country Music Hall of Fame heb bezocht. Hier was een groot deel van een van verdiepingen gewijd aan deze verzamelaar met als thema het werk van de Nashville Cats en de kruisbestuiving met niet Country artiesten. De Nashville Cats zijn een groep van zo'n 10 a 15 top Countrymuzikanten die met een artiest in zeer korte tijd een compositie vorm gaven en arrangeerden op een losse en improviserende manier. Bob Dylan wordt als grootste afnemer van deze werkwijze genoemd. Hij heeft hier tussen '67 en '70 zijn platen op deze manier opgenomen. Ook vele andere voorbeelden worden genoemd (o.a. Neil Young met Harvest). Zeer mooie tentoonstelling ... en verzamelaar.

Vanwege de komende release van Bob Dylan - Travelin' Thru (2019) heb ik deze dubbele verzamelaar maar weer eens gedraaid. Prachtig verzamelalbum is dit toch en bijzonder goed van geluidskwaliteit. Het bevat o.a. de niet eerder uitgebrachte versie van Dylan's If Not for You met steelguitar. De hoes vermeldt bij de titel 'Bob Dylan, Johnny Cash, and the Nashville Cats' terecht: 'opened the door to Music City in the late 1960's, radically changing Nashville's image.'
Inderdaad kun je stellen dat Nashville hier de puur conservatieve veren van zich af schudde (of het vooroordeel daarover) en een plaats werd waar vele artiesten, die we nu eerder zouden verdenken van progressieve ideeën, zich helemaal thuis voelden. Alles bezien in het licht van die tijd natuurlijk. Of Nashville nog steeds zo'n vrijdenkersplek is, valt te bezien.