Bob Dylan - Travelin' Thru (2019)

Tja, een nieuwe periode die extra wordt uitgelicht. Een release die ongetwijfeld wel gepaard zal gaan met een extreem dure boxset. Het recept is bekend en toch ben ik wel weer nieuwsgierig naar de content.

Had al een donkerbruin vermoeden maar nog geen keiharde bevestiging. Nu is ‘ie er dan: de Nashville jaren uitgelicht. Interessante periode. Voor mij is in deze reeks boxsets de 2CD altijd het uitgangspunt, de rest is voor wat de gek er voor wil uitgeven, de ‘opgepoetste keutels’ zoals user Stalin dat pleegt te noemen. Veel karton en rariteiten, nee de gewone versie is goed genoeg. En dit ziet er weer eens echt goed uit. Ik bestel!

Available in 3CD, 3LP and Digital Configurations.
Kijk maar.

Ha grappig, ik zie het ook. Ik dacht gezien de speelduur dat het prachtig op 2 schijfjes zou passen, maar kennelijk is gekozen voor 3 schijven. Ook best, maar wellicht daardoor een paar euro duurder.

Bij Amazon staat nu een bedrag van $29,98. Ben benieuwd wat wij ervoor gaan betalen bij onze platenzaken. Hoe dan ook een verplichte aanschaf.

Dat valt me dan weer niets tegen! Ik heb de bootleg series altijd wel bijgehouden en voor deze prijs kan deze er ook mooi naast staan.

€31,99 bij Sounds. Is nog te doen, maar 29,99 klinkt netter.

Bij Plato/Concerto wel gewoon netjes € 29,99. En daar gaat nog 10% af als je een kortingskaart hebt...

Ondanks de mooie verpakking (gewoon een prachtig cadeau voor onder de boom) staat er niet zo heel veel bijzonders op dit trio schijfjes. De alternatieve tracks voor John Wesley Harding en Nashville Skyline op plaat één zijn zeker de moeite waard. Daarvoor zou je het kunnen doen. En dan heb je op de andere twee nog de aardige, maar nauwelijks echt interessante duetten die Dylan op een blauwe maandag met Johnny Cash opnam en tenslotte nog wat werk met banjolegende Earl Scruggs.
Je zou wensen dat er een 1-CD versie was gemaakt met alleen die eerste schijf. Dat is voldoende. Een aardig deel dus in de neverending bootleg series. Hopelijk volgend jaar weer een greep uit een verse kluis met écht interessant werk op volume 16.

Inmiddels zie ik de prijs verder dalen naar onder de 25 euro, wat beter past bij deze release. Gezellige sfeer toch wel op deze 3 plaatjes. Relatief rustige periode voor Dylan.

Het aantal outtakes van John Wesley Harding en Nashville Skyline is beperkt, maar meer was er niet te vinden. CBS vergat de huur te betalen van een kluis en zo verdween een stapel banden uit die periode, las ik ergens. Hier moeten we het dus nu mee doen.

Travelin' Thru sluit trouwens naadloos aan bij Bob Dylan - Another Self Portrait (1969-1971) (2013).

Inderdaad niet erg verrassend op muzikaal gebied (JWH en NS werden bijna in 1 take opgenomen), maar historisch wel weer interessant. Twee grootheden uit de Amerikaanse muziek met veel wederzijds respect voor elkaar, ontmoeten elkaar muzikaal. Reden genoeg voor mij om het met interesse te volgen. Vormt toch het leeuwendeel van deze Vol.15 van de onvolprezen Bootleg Series. Fijn.

Gekregen onder de kerstboom. Misschien niet erg verrassend maar heerlijk om naar te luisteren. Gaat voorlopig niet mijn cd-speler uit!

Plaatje nummer 2 staat nu op. Wat een gezelligheid. Cash en Dylan hadden een leuke tijd samen, dat hoor je duidelijk. Johnny Cash is hier de grote ster, Bob vermaakt zich maar blijft respectvol in de schaduw van de countryheld. Erg leuk materiaal dat mijn 4 sterren, ook voor dit schijfje, helemaal rechtvaardigt.

Sinds mijn abo op Spotify geen CD meer gekocht. Maar deze wou ik toch wel graag fysiek hebben. Ook omdat op Spotify je (nog) met een Sampler moet doen. En omdat ik een fan ben van deze periode van Dylan. En dan al die tracks samen met Johnny Cash en dan ook nog van Johnny Cash zijn tv show.
En het valt me niet tegen, ben dr heel blij mee.

Ik snap eigenlijk wel dat het op 'Nashville skyline' maar bij 1 take met Cash is gebleven. Dat is een dijk van een opname.

De overige opnames, wat er best wel een hoop zijn, zijn eigenlijk allemaal net niet goed genoeg om een plaat te vullen. De 2 spelen met plezier maar matchen niet helemaal. In mijn oren hoor je dan Cash tracks waar Dylan ineens er naast staat.

Je hoort het plezier er in, maar ook de onwennigheid. Sommige nummers worden afgebroken door commentaar van Cash. Soms zegt Cash een regel voor en zetten ze beide in om te zingen, houden ze in en krijg je een soort twijfelend geluid. Wellicht dat de opnames spontaan waren en daarom historisch erg belangrijk. Het is prima beluisterbaar, maar ik snap dat ze voor Nashville Skyline zijn gegaan zo als deze is, al kunnen we over de alternatieve takes van de nummers die de plaat wél hebben gehaald discussiëren.

Deze was eigenlijk een beetje langs me heen gegaan, maar ik heb hem inmiddels een keer volledig geluisterd. Wat een geweldige uitgave weer. En dan te bedenken dat er een stapel tapes kwijt is "omdat Columbia de storage niet betaalde". Iemand moet dus ergens een lading tapes hebben liggen met opnames van Dylan.

WoNa schreef:



Dat is nog een optimistisch scenario. Het zou zomaar kunnen dat het spul de kliko in is gegaan en dus voor altijd verloren.
Een hele mooie uitgave inderdaad. Nashville Skyline is een van mijn favoriete albums en Travelling Thru is er een fraaie aanvulling op.

Een grote +1 hierop. En wat het optimisme betreft, laat ik het glas maar half vol houden. Ik ben voor nu heel tevreden met Travelin' Thru en Rough And Rowdy Ways.

Ik ben een trouwe aankoper van de Bootleg Series die zowat jaarlijks uit de archieven van Bob Dylan worden gereleased, maar eigenlijk is het altijd wel een hele hoop muziek die op je wordt afgevuurd. Meerdere takes met minieme verschillen, unreleased tracks en ga zo nog maar even door waardoor ik me erop betrap dat ik een beetje angstig tegen de hoeveelheid nummers en hun betekenis aankijk. Ga ik me voldoende kunnen focussen om die details te horen, ga ik de unreleased tracks op waarde kunnen schatten in het kader van het album waarvoor ze initieel gemaakt zijn, ... Bij Travelin Thru had ik dat probleem niet aangezien ik ervan overtuigd was dat ik hier wel mijn gading in ging vinden: het was namelijk grotendeels een verzameling van twee van mijn muzikale helden. Een combinatie die sowieso al tot één van mijn favoriete duetten heeft geleid, maar bij de release anno 2019 klikten de overige nummers uit de Dylan/Cash Sessions niet. Dit weekend het album nog eens vanonder het stof gehaald en ik blijf bij die mening. Het is erg fijn om beide heren tegen elkaar te horen praten en je krijgt een zekere intimiteit voorgeschoteld, het lijkt wel alsof je een vlieg op de muur bent, maar het matcht niet als een mooi geheel.

Sowieso voelt Travelin' Thru een beetje als een samenraapsel doordat er wel van veel verschillende periodes wordt geplukt. Het zijn alternatieve takes voor studioalbums John Wesley Harding en Nashville Skyline, je hebt dan die Dylan-Cash Sessions, dan nog wat livemateriaal uit de Live on The Johnny Cash Show (wat dan wel weer netjes aansluit bij die Dylan-Cash Sessions), 2 Cash covers die blijkbaar bedoeld waren voor het Self Portrait studioalbum en dan uiteindelijk nog een korte samenwerking tussen Dylan en Earl Scruggs. De kwaliteit is er absoluut, maar het voelt toch vooral aan als een soort van opvulwerk om toch aan drie discs te gaan. Waarom staat Ring of Fire en Folsom Prison Blues bijvoorbeeld niet op Vol. 10: Another Self Portrait? Puur omdat ze reeds met het idee zaten om ooit eens een Johnny Cash bootleg volume te maken of zou er nog een andere reden zijn. Ik heb er in ieder geval geen idee van, maar het stoort me wat dat dit geen vloeiend geheel is. Dan hebben andere delen in de bootleg saga dat toch wel beter aangepakt. Ik had het bij aanschaf niet verwacht, maar disc 1 met de John Wesley Harding en Nashville Skyline sessions hebben mijn voorkeur.