Bathory - Blood on Ice (1996)

Het blijft erg grappig dat een extreem matige muzikant als Quorthon ooit een cariere heeft weten uit te bouwen. Hij kan niet zingen en klinkt ronduit vals, zijn gitaargepiel is ook al niet echt een vermeldig waard en dan zwijg ik nog over de drums. En toch blijft het ergens wel iets hebben (en is hij zelfs verantwoordlijk voor twee klassiekers - nl. Hammerheart en Twilight Of The Gods).

Met Blood On Ice gaat Quorthon (nog altijd in zijn eentje) terug de richting van eerder genoemde cd's uit. Epische viking metal dus. De cd bestaat eigenlijk uit opnames van heel wat jaartjes terug die nooit zijn uitgebracht, en zijn in '96 dan ook wat opgepoets, afgewerkt en gedeeltelijk heringespeeld. (dit hoor je echter niet - het had echt zo van een stoffig rekje af kunnen komen). Muzikaal is het dus niet bijster brilliant, en het kraakt langs alle kanten, maar toch heef het album wel zijn charmes. Met name de akoestische songs/intermezzo's The Ravens en Man Of Iron zijn erg sfeervol. Verder moet je echt wel dit soort krakkemikkigheid kunnen aprecieren om hier iets uit te halen, maar als dat je dat kan dan zijn verdere tracks als Gods Of Thunder of Wind and of Rain, Blood On Ice en The Sword zeker wel te pruimen.

Bij mij blijft altijd de vraag wat Quorthon wel niet kunnen verwezenlijken hebben als hij met een echte band en een degelijk budget had kunnen werken. Helaas zullen we dat nu hij dood is nooit te weten komen.

Waar vind je hem in hemelsnaam een matige muziekant?

Ik vind zijn muziek geweldig en ronduit inspirerend.

Quorthon mag dan geen virtuoos zijn, maar dit album is best sfeervol en wel gewoon goed gespeeld. Zijn zang, zij het niet altijd helemaal zuiver, heeft karakter.

Erg goed gecomponeerd: de meerstemmige zang, de melodieën, de dreunende riffs, de akoestische stukjes, de simpelweg sfeervolle en tot de verbeelding sprekende Viking Metal. Als gitarist is Quorthon niet al te best, maar als componist van dit album is hij toch zeker niet extreem matig te noemen!

Niet alle nummers zijn even geweldig. The Revenge of Blood and Ice is een saaie herhaling van het eerste nummer. On Eyed Old Man is ook een vrij saai nummer die te lang doorgaat.

Het epische Blood On Ice, het onheilspellende The Lake, Man of Iron, het prachtige The Woodwoman, het punky Gods of Thunder, dat zijn toch wel de nummers die het album maken, wat een sfeer!

Na de gedrochten Octagon en Requiem maakte Quorthon met Blood On Ice een zeer welkome terugkeer naar de glorieuze dagen van Hammerheart en Twilight Of The Gods. Meeslepende veelal midtempo gespeelde, epische viking metal dus. Wat mij betreft datgene waar Bathory het beste in was. Niettemin kan ik een lichte teleurstelling niet onderdrukken bij beluistering van Blood On Ice.

Zoals in bovenstaand bericht vermeld, stamt de plaat uit 1989 maar is het destijds niet uitgekomen omdat Forsberg de wereld er niet rijp voor achtte. Het is mooi dat hij alsnog is gekomen, maar het vele knip en plakwerk maken van de plaat een rommeltje. En dat gaat ten koste van de majestueus bedoelde sfeer. En dat element is voor Bathory verdomde belangrijk. Want voor Bathory is het sowieso altijd heel moeilijk gebleken om de prima muzikale ideëen ten uitvoer te brengen.

Als het titelnummer van start gaat komen de grootse koren bijvoorbeeld niet echt goed uit de verf. De vocalen blijven te ver achter in de mix evenals de sologitaar.
In het up tempo One Eyed Old Man staat de zang daarentegen weer veel te ver naar voren. Sowieso vind ik het een matig uitgevoerd nummer. Wel is het een goed idee geweest om tussen alle midtempo geweld wat sneller nummer te plaatsen, maar het nummer mist alle drive en energie om de interesse te wekken. Daar kan de Orson Welles achtige passage niets meer aan veranderen. Verderop lijkt dat idee met Gods Of Thunder Of Wind And Of Rain wel te lukken. Die track bevat wat meer vuur.

Er zijn dus wel degelijk lichtpunten. De folky ballade Man Of Iron is ook uitstekend gelukt. The Woodwoman en The Stallion zijn ouderwets meeslepend. Krachtig, stoer en gespeeld in een comortabel bangtempo. Dan is het niet moeilijk meer om visioenen op te roepen van middeleeuwse krijgers die met hun enorme zwaarden van slagveld naar slagveld trekken een spoor van afgehakte ledematen en geronnen bloed in de ijskoude sneeuw achterlatend.

Het is overigens een conceptplaat. Het is een wraakverhaal waarin het Conanverhaal van pulpauteur Ron E. Howard copuleert met enkele elementen uit de Scandinavische mythologie. Niet bijster interessant, maar het doet recht aan de beoogde sfeer.

Voor de Bathory liefhebber die weet dat Quorthon niet de beste muzikant was die er rondliep, is er uiteindelijk voldoende te beleven op Blood On Ice. Maar het album mist coherentie waardoor de beoogde sfeer slechts gedeeltelijk geschapen wordt. En het materiaal mag daarnaast niet in de schaduw staan van het stilistisch vergelijkbare materiaal op de m.i. geweldige Hammerheart of de latere Nordland albums.

Sfeervol album dat mag gehoord worden.

Een sfeervol album dat je gerust links mag laten liggen.

Nou ja, het is een bijzonder album. Wat snuffelwerk op internet leert ons dat dit album bedoeld was als opvolger van Blood Fire Death. Dat een deel van de opnames daadwerkelijk hier te horen is en een deel heropgenomen. In elk geval ben ik benieuwd waar de geluiden van schapen in de intro vandaan komen. Het zet voor mij al de toon eigenlijk. Het resultaat is helemaal zo gek nog niet, maar Blood On Ice is zo'n ratjetoe aan viking en folkstijlen dat het een beetje lachwekkend klinkt. Het valt ook wel heel erg op dat het veel lijkt op Manowar. Als je je beseft dat dit album eigenlijk al was opgenomen in 1989, dan is het ergens ook wel weer verklaarbaar.

Maar toch, ondanks dat hier veel te lachen valt, is er best wel wat aan te merken op het album. De productie klinkt niet helemaal lekker. Vooral de drums klinken slecht. Quorthon zingt uiteraard weer vals op momenten (maar ik geef toe dat het op evenveel momenten toch best goed is). Ik snap dat dit album redelijk populair is, maar ik kan het gewoon niet serieus nemen.


Tussenstand:
1. Under The Sign Of The Black Mark
2. Twilight Of The Gods
3. Blood Fire Death
4. Blood On Ice
5. The Return
6. Hammerheart
7. Bathory
8. Requiem
9. Octagon

Heh... ghehehe. Oh, er klopt echt heel veel niet aan dit album, maar ik vind Blood On Ice echt oprecht een van de leukste platen die ik tot nu toe heb gehoord. Het intro met knullig blatende schapen is zo vreemd ge-edit en de rare punk/black op One Eyed Man die dan ineens overgaat in spoken word/voice-acting slaat bijna nergens op. Maar dan zijn er die mooie folkstructuren, blijkt Quorthon bij vlagen ineens ook echt mooi te kunnen zingen en hebben we met The Stallion, Gods Of Thunder Of Wind And Of Rain en The Revenge Of The Blood On Ice ineens een paar van de beste Bathory songs tot nu toe!

Het geheel klinkt als brakke Manowar (uit de hoogtijdagen van Manowar), afgewisseld met Quorthon's rauwe onstuimigheid, maar verdomd als het hart niet op de goede plaats zit. The Stallion heeft helemaal een paar van de tofste stukken uit Bathory's hele geschiedenis: die solo is om van te smullen en zijn zang klinkt hier echt perfect voor het soort muziek.

Ik heb het album meteen in de bestelling gezet. Ik moet dit hebben om vaker met een glimlach op mijn gezicht naar te luisteren.

Tussenstand:
1. Blood On Ice
2. Twilight Of The Gods
3. Blood Fire Death
4. Under The Sign Of The Black Mark
5. Hammerheart
6. The Return......
7. Octagon
8. Requiem
9. Bathory