Metric - Pagans in Vegas (2015)

Gaat lekker dit jaar, veel van mijn favorieten komen met nieuwe albums

De singles Cascades en The Shade klinken in het verlengde van het vorige album en misschien zelfs nog meer naar Electronic genre en minder naar Rock. Wel jammer dat er minder gezongen wordt op Cascades, de stem/zang/teksten van Emilie Haines is toch de motor van deze band.

De vorige platen waren erg lekker. Ben ook erg benieuwd naar deze!!

Streaming via New York Times, press play

2015 is een jaar dat muzikaal niet meer stuk kan voor mij, de ene na de andere favoriete artiest brengt een nieuw album uit die me bovendien erg bevallen. Zo ook Metric en in elk ander jaar zouden ze meteen naar mijn persoonlijke Top 10 van dat jaar stormen maar nu zouden ze er wel eens net buiten kunnen vallen.

Het is een goed album maar toch gevoelsmatig minder dan Synthetica van 3 jaar geleden en veel minder t.o.v. Fantasies, het album waarmee ze in 2009 bij het grote publiek doorbraken. Maar niet getreurd er staat al een nieuw album in de planning voor 2016 waar men meer de kan op gaat van de solo albums van Emily Haines. Dat is misschien een stap terug naar wie weet hoeveel albums er nog zullen komen. Misschien nadert Metric wel het einde van z'n artistieke levensvatbaarheid.

De weg die Metric op Synthetica had ingeslagen wordt hier voorgezet, met nog mee vette synths, waar ik helemaal niet vies van ben, ik hou daar zelfs van, maar wel steeds verder weg van hun Indie Pop Rock geluid waarop ik verliefd werd 10 jaar geleden. Zo drijft dit album dus richting Synth Pop met een Rock randje. Wat genoeg leuke nummers oplevert maar gevoelsmatig ook meer oppervlakkig overkomen; Lie Lie Lie klinkt tegelijk als kitsch als een aanklacht tegen leeghoofdigheid. Fortunes, The Shade, Celebrate, Cascades en Too Bad, So Sad vormen naar mijn mening de sterkste kant van het album. Vooral de single The Shade bevalt mij prima.

Other Side, Blind Valentine en Governess doen me niet opspringen maar heb ik ook nog maar 3x gehoord wellicht dat die later nog iets los brengen.

Terwijl The Face part 1 klinkt als een instrumentaal die ook van Gary Numan zou kunnen komen omstreeks 1980. Zonder zang en teksten van Emily is het toch geen echt Metric nummer!? En ook afsluiter instrumentaal nummer 2 is niets mis mee al zou je denken dat het van M83 of Vangelis zou kunnen zijn. Zo eindigt dit Metric album een beetje als de aftiteling van Bladerunner zonder dat je het gevoel hebt dat je naar een klassieker hebt gekeken (geluisterd). Maar ik kan mijn favoriete band ook niet afvallen en dus krijgen ze toch 4* want er is weinig van Emily wat me niet bevalt.

Benieuwd hoe dit allemaal live wordt gebracht en hoeveel nummer van dit album gespeeld worden tijdens het concert in de Paradiso op 20 oktober, ik ga het meemaken.

For Kicks doet me erg denken aan Depeche Mode, had gehoord dat dit album een soort ode moet zijn aan de 80s favorieten van de leden van Metric.

Ondertussen 14 keer beluisterd en wordt steeds vrolijker van de lichtvoetigheid van het album. Ja dat hoort natuurlijk ook bij deze Synth-Pop. Ondanks de gevoelsmatig oppervlakkigheid zit toch een lekker album onder verstopt zoals alleen Metric ze kan maken afgezien van de 2 instrumentale nummers.

Ze hebben de gitaren neergelegd en de pure synths en drumcomputer komen tevoorschijn. Maakt opzich niks uit natuurlijk maar Metric weet daar niks mee te kunnen doen en de songs zijn uitermate slecht. Jammer want vond Synthetica af en toe nog wat hebben.

Gezwicht voor de vrolijker lichtvoetigheid van het album, Other Side en Governess bevallen ook prima. Ga hem toch 4,5* geven, ondanks het ontbreken van gitaren, de drumcomputers, instrumentaaltjes en iets minder sterke teksten.

Ik ben erg benieuwd naar deze!

Een jaar of 8/9(?) geleden kwam ik met ze in aanraking door het nummer Empty, wat een nummer was dat! In 2009 kwam ik ze een beetje bij toeval tegen op de laatste dag van Lowlands. Ik weet nog hoe gaaf het was ook dát ene nummer live te horen! Hoorde steevast in mijn soundtrack van toen en staat nog steeds in bijna al mijn lijstjes.

Maar wat velen hier al zeggen kan ik alleen maar nog meer bevestigen, en dat is minder gitaren, meer synths. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van synths! (Empire of the Sun, MGMT, PNAU etc), maar ik hield van Metric juist zonder die synths. Gelukkig hebben ze 4 sterke albums die bij mij niet snel vervelen en me waarschijnlijk aan vast zal blijven houden. Nogmaals, ik ben benieuwd!

Zet je schap

Begin van Celebrate is toch bijna identiek aan Born Slippy.

Ik weet het nog niet met dit album, de nummers die ik al eerder hoorde (Cascades, Shade, Too Bad, So Sad) klinken lekker, maar de rest maakt me tot nu toe weinig enthousiast.

Ik had me al voorbereid en het klopt, weg gitaren en hallo synths..
Het positieve vind ik wel dat ze niet verkeerd worden gebruikt! Tja, het is 'poppy'.

Ik heb het idee dat bij veel bands een omslag zoals van rock naar synths te abrupt gaat. Bij Metric merk ik wel een geleidelijke verschuiving. Het behoudt zijn vrolijkheid en gelukkig blijft ook de zang van Emily Haines intact. Zet ze bijvoorbeeld eens allemaal in een shuffle-list. Je hoort dat het van een nieuwere periode is maar het blijft Metric.

Maar voordat ik mijn eerdere bericht teniet doe, het eerdere werk staat nog steeds ver hierboven. Het is vooral prettige muziek om mee te werken. Achtergrondmuziek dus. Daarom toch voor nu 3 sterren.

De vergelijking Celebrate en Born Slippy weet ik niet.. Moest eerder denken aan Zo volwassen, zo beleefd van De Jeugd

Net als dat ik bij Other side steeds denk dat Damon Albarn meezingt.

:edit: ik heb het idee dat Blind Valentine ergens ontzettend van gejat is maar kom er niet achter waarvan, iemand ook dat idee?

Offtopic coldwarkids

Ik zag je avatar en kon me niet meer bedenken welke band dat was, mooie hoes. Totdat ik bedacht dat die LP al bijna een half jaar hier bij de kringloop ligt. Heb hem gehaald en klinkt heerlijk. "Welcome to the north!" Wou ik ff kwijt, bedankt.

Ik vind het songmateriaal en het geluid maar slapjes... Net nog maar eens naar Fantasies en Synthetica geluisterd en vind die op alle fronten beter. Veel beter gezongen ook,ook de zang vind ik maar truttig hier.

Wouw.. je bedoeld dus de LP versie? Jij geluksvogel zeg! Voor hoeveel als ik vragen mag? Het is inderdaad een topper. The Music bestaan helaas niet meer. Welcome To The North is in ieder geval nog steeds nou ruim 11 jaar niet stuk te krijgen. Mooi dat ik jou daar blij mee kon maken.

Uitblinker van de plaat is Too Bad, So Sad. Wat een heerlijk nummer is dat zeg. Het is alleen niet zo top als de voorbije twee albums, die waren vooral in de breedte wat beter gevuld. Jammer.

Welcome to the North op LP in een kringloopwinkel!! Poe!!! Da's nog eens onverwacht en geluk hebben!! Lekker hard Bleed From Within vanaf plaat!!! Willikkook!!! Als ze er ooit nog een exemplaar van hebben liggen denk dan aan mij

Dan deze: ik vind hem eigenlijk wel heel erg lekker. Ze schuren fijn tegen landgenoten Stars aan, wat één van mijn favoriete bands allertijden is. Die elektronika smaak ik wel en ook de composities vind ik alleraardigst. Kan me dan weer wel voorstellen dat aneren even schrikken van dit geluid.

Vooral Synthetica deed me aan Stars denken (puur de zang dan).
Stars is dan ook een van m'n lievelingsbandjes.

coldwarkids en Pinsnider

Op dubbel vinyl inderdaad . Heb hem samen met "Portugal. The Man - Waiter: You Vultures" gehaald, beide voor €12,50 pst. (P.TM was voor mij ook onbekend, ligt een beetje in hetzelfde straatje al vind ik persoonlijk wat minder) For what it's worth, kheb ze bij kringloop in Kampen gehaald.

OT: Ik ga Stars ook maar eens opzoeken dan.
Wat betreft Pagans in Vegas; beetje zelfde wat ik met ColdWarKids heb, hoe vaker ik hem luister, des te beter vind ik hem worden.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Metric - Pagans In Vegas - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Canadese band Metric begon ooit als een gitaarbandje dat met name in indie-kringen veel muziekliefhebbers aan zich wist te binden.

Het is nauwelijks te geloven wanneer je de nieuwe plaat van de band rond boegbeeld Emily Haines hoort.

Gitaren zijn op Pagans In Vegas immers nauwelijks te horen en het geluid van Metric zit dichter tegen pure pop dan tegen indie aan.

Metric voorziet haar geluid dit keer vooral van elektronica en bestrijkt hierbij een breed en veelkleurig palet. Pagans In Vegas van Metric klinkt hierdoor op het eerste gehoor misschien als een schaamteloos toegankelijke en aanstekelijke popplaat, maar de in eigen land bijzonder populaire band heeft ook veel moois verstopt in haar muziek.

Het elektronische geluid op de plaat raakt af en toe dat aan de synthbands uit de 90s (en vooral aan Depeche Mode), maar heeft ook het pompeuze van de synthpop uit de jaren 80 of het kitscherige van de met disco verrijkte elektronische popmuziek uit de jaren 70. Hier blijft het niet bij, want in een aantal tracks doet de bijzondere elektronische instrumentatie aan Kraftwerk denken en dat is genoeg om mij op het puntje van mijn stoel te krijgen.

Zeker wanneer Emily Haines de songs voorziet van suikerzoete vocalen zal de liefhebber van de platen die de band een jaar of zes geleden nog maakte zich afvragen wat er mis is gegaan met Metric, maar voor liefhebbers van aanstekelijke maar ook licht eigenwijze elektronische popmuziek valt er op Pagans In Vegas toch flink wat te genieten.

Zeker in de wat minder pop georiënteerde tracks maakt Metric op Pagans In Vegas bezwerende muziek, die nog lang aan kracht blijft winnen. Ik heb in het verleden Metric platen gehoord die makkelijker overtuigden, maar ik sluit niet uit dat deze bij vlagen bijzonder fascinerende en bij vlagen zeer aangename plaat uiteindelijk langer blijft hangen. Erwin Zijleman

Na enkele luisterbeurten heb ik dan mijn cijfer bepaald - lager dan verwacht. Niet dat er nooit momentjes zijn van "hè, dit klinkt goed", maar dat houden ze nergens een nummer lang vol.

Wat een tof album! Stampende synth pop met een jaren 80 feel her en der. Maar Metric is divers en beperkt zich niet tot één stijl. De opener rockt als classic rock bijvoorbeeld. enige kleine (maar ook echt kleine) minpuntje dat het album een beetje als een nachtkaars uitgaat met de 2 instrumentals. Desalniettemin een tof album. En op die stem van Emily Haines zou ik haast verliefd worden. Zij heeft meerdere moods: dan weer stoer, dan weer speels onschuldig klinkend. Zij geeft Metric toch wel de smoel die het nodig heeft. Met alle respect voor de hele band, maar als je voor meerdere markten thuis bent en de behoefte hebt te experimenteren is een herkenbare stem meer dan welkom. fijn album!

Ik las bij Chrvrches hoe iedereen zo gek is op Metrics. Nou, en dan lees ik dat het hier ook om synthpop gaat met een 80's feel. Dan moet ik het wel proberen, denk ik dan.

Probeer liever Fantasies of Synthetica. Dit is hun minst goede plaat.

Nu staan onze smaken best wel lijnrecht tegenover elkaar beste Maarten.
Maar ik zal anders eens de platen op volgorde luisteren. Dat kan makkelijk dankzij Spotify. En dan ontdek ik de groei van de band beter.

Dat is sowieso een goed idee! Hoor graag je mening bij deze plaat en dan zullen we eens zien of we haaks op elkaar staan