menu

Metric - Pagans in Vegas (2015)

mijn stem
3,43 (15)
15 stemmen

Canada
Pop / Rock
Label: Universal

  1. Lie Lie Lie (4:15)
  2. Fortunes (4:12)
  3. Shade (3:36)
  4. Celebrate (4:00)
  5. Cascades (5:24)
  6. For Kicks (4:56)
  7. Too Bad, So Sad (3:24)
  8. Other Side (3:51)
  9. Blind Valentine (3:22)
  10. Governess (4:01)
  11. Face Part I (5:01)
  12. Face Part II (3:20)
totale tijdsduur: 49:22
zoeken in:
avatar van E-Clect-Eddy
4,5
2015 is een jaar dat muzikaal niet meer stuk kan voor mij, de ene na de andere favoriete artiest brengt een nieuw album uit die me bovendien erg bevallen. Zo ook Metric en in elk ander jaar zouden ze meteen naar mijn persoonlijke Top 10 van dat jaar stormen maar nu zouden ze er wel eens net buiten kunnen vallen.

Het is een goed album maar toch gevoelsmatig minder dan Synthetica van 3 jaar geleden en veel minder t.o.v. Fantasies, het album waarmee ze in 2009 bij het grote publiek doorbraken. Maar niet getreurd er staat al een nieuw album in de planning voor 2016 waar men meer de kan op gaat van de solo albums van Emily Haines. Dat is misschien een stap terug naar wie weet hoeveel albums er nog zullen komen. Misschien nadert Metric wel het einde van z'n artistieke levensvatbaarheid.

De weg die Metric op Synthetica had ingeslagen wordt hier voorgezet, met nog mee vette synths, waar ik helemaal niet vies van ben, ik hou daar zelfs van, maar wel steeds verder weg van hun Indie Pop Rock geluid waarop ik verliefd werd 10 jaar geleden. Zo drijft dit album dus richting Synth Pop met een Rock randje. Wat genoeg leuke nummers oplevert maar gevoelsmatig ook meer oppervlakkig overkomen; Lie Lie Lie klinkt tegelijk als kitsch als een aanklacht tegen leeghoofdigheid. Fortunes, The Shade, Celebrate, Cascades en Too Bad, So Sad vormen naar mijn mening de sterkste kant van het album. Vooral de single The Shade bevalt mij prima.

Other Side, Blind Valentine en Governess doen me niet opspringen maar heb ik ook nog maar 3x gehoord wellicht dat die later nog iets los brengen.

Terwijl The Face part 1 klinkt als een instrumentaal die ook van Gary Numan zou kunnen komen omstreeks 1980. Zonder zang en teksten van Emily is het toch geen echt Metric nummer!? En ook afsluiter instrumentaal nummer 2 is niets mis mee al zou je denken dat het van M83 of Vangelis zou kunnen zijn. Zo eindigt dit Metric album een beetje als de aftiteling van Bladerunner zonder dat je het gevoel hebt dat je naar een klassieker hebt gekeken (geluisterd). Maar ik kan mijn favoriete band ook niet afvallen en dus krijgen ze toch 4* want er is weinig van Emily wat me niet bevalt.

Benieuwd hoe dit allemaal live wordt gebracht en hoeveel nummer van dit album gespeeld worden tijdens het concert in de Paradiso op 20 oktober, ik ga het meemaken.

avatar van erwinz
3,5
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Metric - Pagans In Vegas - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Canadese band Metric begon ooit als een gitaarbandje dat met name in indie-kringen veel muziekliefhebbers aan zich wist te binden.

Het is nauwelijks te geloven wanneer je de nieuwe plaat van de band rond boegbeeld Emily Haines hoort.

Gitaren zijn op Pagans In Vegas immers nauwelijks te horen en het geluid van Metric zit dichter tegen pure pop dan tegen indie aan.

Metric voorziet haar geluid dit keer vooral van elektronica en bestrijkt hierbij een breed en veelkleurig palet. Pagans In Vegas van Metric klinkt hierdoor op het eerste gehoor misschien als een schaamteloos toegankelijke en aanstekelijke popplaat, maar de in eigen land bijzonder populaire band heeft ook veel moois verstopt in haar muziek.

Het elektronische geluid op de plaat raakt af en toe dat aan de synthbands uit de 90s (en vooral aan Depeche Mode), maar heeft ook het pompeuze van de synthpop uit de jaren 80 of het kitscherige van de met disco verrijkte elektronische popmuziek uit de jaren 70. Hier blijft het niet bij, want in een aantal tracks doet de bijzondere elektronische instrumentatie aan Kraftwerk denken en dat is genoeg om mij op het puntje van mijn stoel te krijgen.

Zeker wanneer Emily Haines de songs voorziet van suikerzoete vocalen zal de liefhebber van de platen die de band een jaar of zes geleden nog maakte zich afvragen wat er mis is gegaan met Metric, maar voor liefhebbers van aanstekelijke maar ook licht eigenwijze elektronische popmuziek valt er op Pagans In Vegas toch flink wat te genieten.

Zeker in de wat minder pop georiënteerde tracks maakt Metric op Pagans In Vegas bezwerende muziek, die nog lang aan kracht blijft winnen. Ik heb in het verleden Metric platen gehoord die makkelijker overtuigden, maar ik sluit niet uit dat deze bij vlagen bijzonder fascinerende en bij vlagen zeer aangename plaat uiteindelijk langer blijft hangen. Erwin Zijleman

avatar van BlauweVla
4,0
Wat een tof album! Stampende synth pop met een jaren 80 feel her en der. Maar Metric is divers en beperkt zich niet tot één stijl. De opener rockt als classic rock bijvoorbeeld. enige kleine (maar ook echt kleine) minpuntje dat het album een beetje als een nachtkaars uitgaat met de 2 instrumentals. Desalniettemin een tof album. En op die stem van Emily Haines zou ik haast verliefd worden. Zij heeft meerdere moods: dan weer stoer, dan weer speels onschuldig klinkend. Zij geeft Metric toch wel de smoel die het nodig heeft. Met alle respect voor de hele band, maar als je voor meerdere markten thuis bent en de behoefte hebt te experimenteren is een herkenbare stem meer dan welkom. fijn album!

Gast
geplaatst: vandaag om 21:00 uur

geplaatst: vandaag om 21:00 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.