Status Quo - The Party Ain't over Yet... (2005)

Na het fenomenale album Heavy traffic komt Quo met een gevarieerde opvolger, eentje die door zijn diversiteit niet door de grote Quo-aanhang direct omarmd wordt. Het is echter een prima cd. Enig minpunt is dat de twee singles van de cd. erg gelijkend zijn. Quo laat horen dat er ook mooie zachtere nummers geschreven worden zoals Familiar blues en This is me. Vooral de laatste is voor Quo-begrippen een ingenieuze compositie. Ik ben zeer positief over dit album want het bevat uiteraard ook de nodige Quo-stampers boogie-rock.

Geen al te best album naar mijn mening. Sterker nog; na het vrij goede Heavy traffic zelfs een behoorlijke teleurstelling. Alleen het titelnummer, Gotta get up and go en Bellavista man vind ik de moeite waard. De rest is van een zeer bedenkelijk niveau!

Het gaat en daarmee is het ook gezegd.
In tegenstelling tot Fourth Chord haalt deze een tweede complete luisterbeurt.
De eerste twee nummers zijn goed, waarna het peil weer hard inzakt.
3,4 & 5 zijn gewoon geen mooie liedjes.
Pas met Belavista man komt er weer iets degelijks. 7 is weer prut.
Velvet train hoeft niet automatisch goed te zijn omdat het boogie-rock is,
en dat gaat ook op voor de volgende vier nummers; allemaal weinig bijzonder.
This is me is een matige afsluiter.

toch wel een prima plaat .cupid stupid als uitschieter

Het bonus nummer You'll come Around is een aanrader.

Huh, bestaat er een versie waarop dat nummer (You'll come around) als bonustrack toegevoegd is? Mooi nummer inderdaad!

The Party Ain't over Yet, wat mij betreft wel. Wat een bagger plaat van Status Quo. Het eerste nummer gaat nog wel maar na het derde nummer denk ik al vrij snel waar in godsnaam luister ik naar. Tenenkrommend slecht. Ze hebben hierna nog wel een paar goede platen gemaakt maak ik hou het toch maar bij de eerste negen van Status Quo en een paar live albums.

Status Quo begon in 1965 als The Spectres en daarom werd 2005 het jaar dat veertig kaarsjes werden uitgeblazen. De mediacampagne bij dit jubileum was rond album en dvd The Party Ain't Over Yet. Het is minder rauw dan hun "comebackplaat" Heavy Traffic van drie jaar daarvoor en qua liedmateriaal minder pakkend. Maar er zijn pareltjes, reden dat ik toch heel blij ben met de cd, die ik voor slechts 5 euro tegenkwam.
Het aantal bijdragen van Bob Young, schrijfmaatje van Francis Rossi, stond op Heavy Traffic op vijf; hier op drie, wat een signaal is dat het minder stevig is geworden. Omdat alle bandleden verantwoordelijk zijn voor de composities, mocht dat geen probleem zijn. De productie werd wederom door Mike Paxman gedaan.

De gitaren raggen dus dus minder fel dan op Heavy Traffic, uitgezonderd het gedreven Gotta Get Up and Go, voor mij de beste van de plaat. Velvet Train is net iets minder stevig, maar wel lekker.
Mijn broer heeft bij Quo een lichtere smaak dan ik. Hij wordt waarschijnlijk heel vrolijk van de stevige boogiepoprock van het titelnummer, All That Counts Is Love, The Bubble, Belavista Man, You Never Stop en Kick Me When I'm Down. Puurdere bluesrock klinkt in Nevashooda en Cupid Stupid, die me beter bevallen.

Opvallend genoeg staan er twee popachtige liedjes op akoestische basis op de plaat die ik héél lekker vind, beiden van de hand van Rick Parfitt: Familiar Blues schreef hij met toetsenist Andy Bown en heeft een verslavend meezingbaar oeh-oeh-oeh-oehkoortje (u had me gisteren in de auto moeten zien ); ontroerend mooi vind ik This Is Me, geschreven met bassist John Edwards. Hierin verklaart de rocker in een popliedje vol jaren '60-saus zichzelf, alsof hij het zijn afscheidswoorden zijn. Beide nummers vallen buiten de blues/boogierock van de groep, maar een goed liedje is een goed liedje!

Voor mij drieëneenhalve ster, waar mijn broer met zijn lichtere smaak er waarschijnlijk een volle ster bij doet.

Hierboven schrijven Brutus en vielip over You'll Come 'Round. Voor zover ik heb kunnen vinden staat dat niet op dit album, wél op verzamelaar XS All Areas (2004, samen met de gelijknamige biografie verschenen) en inmiddels ook als bonus op de 2cd-editie van Riffs (2022).