MusicMeter logo menu
MusicMeter logo
poster

Status Quo - The Party Ain't over Yet... (2005)

mijn stem
3,11 (18)
18 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Sanctuary

  1. The Party Ain't over Yet (3:54)
  2. Gotta Get Up and Go (4:20)
  3. All That Counts Is Love (3:43)
  4. Familiar Blues (5:11)
  5. The Bubble (5:39)
  6. Belavista Man (4:24)
  7. Nevashooda (3:54)
  8. Velvet Train (3:36)
  9. Goodbye Baby (4:10)
  10. You Never Stop (4:36)
  11. Kick Me When I'm Down (3:19)
  12. Cupid Stupid (3:53)
  13. This Is Me (4:47)
  14. The Party Ain't Over Yet [Single Mix] * (3:52)
  15. Belavista Man [Live at Emden] * (4:27)
  16. I Ain't Ready * (4:34)
  17. I'm Watching Over You * (3:49)
  18. Gerdundula [Live at Liverpool Pops] * (6:45)
  19. Mystery Medley [Live at Liverpool Pops] * (10:05)
toon 6 bonustracks
totale tijdsduur: 55:26 (1:28:58)
zoeken in:
avatar van RonaldjK
3,5
Status Quo begon in 1965 als The Spectres en daarom werd 2005 het jaar dat veertig kaarsjes werden uitgeblazen. De mediacampagne bij dit jubileum was rond album en dvd The Party Ain't Over Yet. Het is minder rauw dan hun "comebackplaat" Heavy Traffic van drie jaar daarvoor en qua liedmateriaal minder pakkend. Maar er zijn pareltjes, reden dat ik toch heel blij ben met de cd, die ik voor slechts 5 euro tegenkwam.
Het aantal bijdragen van Bob Young, schrijfmaatje van Francis Rossi, stond op Heavy Traffic op vijf; hier op drie, wat een signaal is dat het minder stevig is geworden. Omdat alle bandleden verantwoordelijk zijn voor de composities, mocht dat geen probleem zijn. De productie werd wederom door Mike Paxman gedaan.

De gitaren raggen dus dus minder fel dan op Heavy Traffic, uitgezonderd het gedreven Gotta Get Up and Go, voor mij de beste van de plaat. Velvet Train is net iets minder stevig, maar wel lekker.
Mijn broer heeft bij Quo een lichtere smaak dan ik. Hij wordt waarschijnlijk heel vrolijk van de stevige boogiepoprock van het titelnummer, All That Counts Is Love, The Bubble, Belavista Man, You Never Stop en Kick Me When I'm Down. Puurdere bluesrock klinkt in Nevashooda en Cupid Stupid, die me beter bevallen.

Opvallend genoeg staan er twee popachtige liedjes op akoestische basis op de plaat die ik héél lekker vind, beiden van de hand van Rick Parfitt: Familiar Blues schreef hij met toetsenist Andy Bown en heeft een verslavend meezingbaar oeh-oeh-oeh-oehkoortje (u had me gisteren in de auto moeten zien ); ontroerend mooi vind ik This Is Me, geschreven met bassist John Edwards. Hierin verklaart de rocker in een popliedje vol jaren '60-saus zichzelf, alsof hij het zijn afscheidswoorden zijn. Beide nummers vallen buiten de blues/boogierock van de groep, maar een goed liedje is een goed liedje!

Voor mij drieëneenhalve ster, waar mijn broer met zijn lichtere smaak er waarschijnlijk een volle ster bij doet.

Hierboven schrijven Brutus en vielip over You'll Come 'Round. Voor zover ik heb kunnen vinden staat dat niet op dit album, wél op verzamelaar XS All Areas (2004, samen met de gelijknamige biografie verschenen) en inmiddels ook als bonus op de 2cd-editie van Riffs (2022).

avatar

Gast
geplaatst: vandaag om 04:52 uur

avatar

geplaatst: vandaag om 04:52 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.