Bij mij zweeft het album tussen de 3 en 3,5*. Teken De Tijd was het eerste nummer dat ik hoorde van De Div en vind ik nog steeds één van hun strafste nummers. Hetzelfde niveau halen ze net niet met Lieve Matroos, Dit Moment en Als Lemmingen.
Ik hou van de subtiele basmelodieën, de ritmisch gebrachte zang en de contrasten tussen de twee gitaren. Minder hou ik van de mechanisch klinkende drums en vanaf het moment dat de zang te schreeuwerig wordt (de nummers op kant 2) ,haak ik wat af.
Banzaï vind ik het minst geslaagde nummer maar heeft ook genietbare momenten: de scherpe PiL-achtige gitaar en de fijne bas bij het intro.
Ik herken me wel in de kritiek dat een nummer soms te lang in hetzelfde patroon blijft hangen zoals bij Als Lemmingen en Splits Het Atoom. Toch zijn ook in die nummers subtiele vondsten te horen.