Vince Staples - Summertime '06 (2015)

Als ik ergens naar uitkijk is het deze plaat wel! Senorita is keihard

Dubbelalbum dus. Ben benieuwd. Het sprak me persoonlijk wel aan dat het een kort album zou worden. Verkleint de kans op missers en fillers weer een beetje. Echter, als het concept een beetje interessant wordt is er helemaal niks mis met een wat langer album.

Heel veel zin in. Dat het een dubbelalbum is geeft me alleen maar nog meer zin.

Inderdaad, laat maar komen!

Dit gaat hard worden.

Get Paid is ook wel hard hoor

Ga er aandachtig naar luisteren, kijk er erg naar uit

Disk 1 een paar keer geluisterd, begin nu met disk 2. Heel dope album tot nu toe! Als de 2e helft van t zelfde niveau is gaat dit nog hoge ogen gooien in mn top 10 van dit jaar.

Wat is het verhaal achter die twee disks? Heb dat geloof ik gemist of ben het weer vergeten.

Fantastische plaat! Vince laat hier echt precies zien wat hij kan. Helaas zijn het zoveel tracks. Als hij er de beste 12 uit had gepikt was dit een ongenaadbare klassieker

Geen flauw idee eigenlijk. Ik zal 't Vince wel effe vragen.

Maar wat Holla zegt is ook precies mijn gevoel bij dit album: er staan echt wat pareltjes op, maar ook een aantal fillers. Jammer, want die mindere tracks halen het niveau wel wat omlaag. Ook is de productie op momenten veel van het zelfde. Ik ga nog geen stem uitbrengen, want zoals ik eerder zei staan er tegenover die paar fillers wel echt een paar hele sterke tracks.

Norf Norf is alvast een van de hardste tracks van dit jaar! Dit hele jaar is trouwens geweldig. Een nieuw golden era in hiphop is aangebroken.

Hm okay dat kan even duren, Vince krijgt namelijk Staples met vragen

Ook enkel positief over dit album na een keer of vier keer luisteren. Norf Norf, Summertime, maar vooral 3230 als uitschieters.

Als ik een kritische noot moet plaatsen; je komt niet meer over Vince of Summertime '06 te weten. Wat was er zo anders aan die zomer? Waar zijn de verhalen? Hij claimt een Ramona Park legend te zijn, maar waarom dan? Gaat niet echt in op details.

Vince Staples' tracks klinken op het eerste gehoor prima, mede door zijn goede beatkeuzes. Toch beklijft het niet allemaal, en merk ik weinig verschil in kwaliteit tussen dit album en zijn EP's.

Ben het hier wel mee eens. Vind Vince qua stemgeluid, flow en beats fijn, maar ik ben benieuwd hoe lang me dit bijblijft. Ook qua teksten kan er wel het een en ander verbeteren. De donkere stijl van dit album is in ieder geval wel erg interessant.

Lekker album. Vince heeft met No I.D., Dj Dahi en Clams Casino een paar fantastische namen als producers en sommige tracks zijn hierdoor ook fantastisch. Toch zitten er wat mij betreft ook een paar beats tussen die saai zijn. Vince zelf rapt goed, maar stijgt nergens boven de beats uit. Waar ik Vince op featurings meestal geweldig vind (Hive, Wool) vind ik hem niet goed genoeg als MC om een album lang te boeien. De meeste producties zijn echter zo goed dat het zelfs geweldige tracks zouden zijn met bijvoorbeeld een YG of een Young Thug als rapper. De featurings op het album zijn wat mij betreft niet heel erg memorabel. Ik heb het gevoel dat bijvoorbeeld Earl Sweatshirt er alleen maar bij is opgegooid voor de hype. Een van de weinige featurings waar ik wel positief over ben is die van Jhene Aiko op Lemme Know.

Favoriete tracks: Norf Norf, Senorita, Lemme Know, Lift Me Up

Op welk nummer hoor jij Earl?

Volgens Wiki.

The Needle Drop geeft het een zes, goed teken dus haha

Norf Norf is natuurlijke een keiharde track, snap dat die zo populair is, maar kom op 3230 damn

Net voor het eerste beluisterd, prima album, meer dan dat, erg goed album.

Ik vond vorige albums van Vince Staples goed, maar ik had steeds een 'net niet gevoel'. Ik hoopte dat dit gevoel weg zou zijn bij zijn debuut en het is inderdaad verdwenen. Dit album is het helemaal niet. Ik krijg steeds meer het gevoel dat dit aan No I.D.'s label ARTium ligt; net als Common's album valt ook dit album van Vince Staples tegen. Vooral die Cocaine 80s-saus die overal overheen gegooid wordt is vervelend. Summertime '06 als geheel wel redelijk. Het concept wordt niet echt sterk uitgewerkt, maar de algehele sound is okee. Het is wat te loom, wat mij doet denken aan Earl Sweatshirt, wiens laatste albums ook te traag zijn. Het grote aantal tracks werkt daarin ook niet mee. Het album kabbelt wat voort, dus de intro is wel treffend. Verder vind ik Vince goed rappen, maar nergens echt scherp uit de hoek komen. Het grootste pluspunt van dit album is de clip van Señorita, maar dat telt niet mee.

Ik probeer een lijn te trekken in je stemgedrag, maar slaag er absoluut niet in. Je hebt het over Common, en dat z'n laatste album tegenvalt, maar geeft 'Universal Mind Control' - 'universeel' gezien als het kutste Common-album ooit wél 3.5 sterren. Verder heb je het over Earl Sweatshirt, 'wiens laatste albums ook te traag zijn'. Dit terwijl de man nog maar 2 albums ('Doris' en 'I Don't Like Shit, ...') heeft uitgebracht. Makes no sense.

UMC is dan ook veel beter dan dat kutalbum Nobody's Smiling.

'UMC' en 'Nobody' zijn inderdaad aan elkaar gewaagd qua suckiness... Waar ik niet bij kan is het feit dat Silky nog geen maand geleden 3.5 sterren gaf aan 'UMC' en 'Summertime' nu dus een halfje slechter vindt. Ik had graag geweten welke (ongetwijfeld weloverwogen) redenen hij daarvoor heeft. Meer niet...

Alleen de eerste disc tot nu toe beluisterd. Die vond ik erg goed en grotendeels beter dan alles van Vince wat ik eerder heb gehoord. Dat het zoveel nummers lijkt me wel al een manco van dit album.

shaadiq haynes
Hierbij mijn ongetwijfeld weloverwogen mening: zoals ik al aangaf is het allemaal veel te traag. Diepe bassen en slome manier van rappen. Een coole stijl, maar niet voor een uur lang. Ditzelfde doet Earl Sweatshirt op Doris en I Don't Like Shit ook, al dan iets beter. Maar alsnog is het mij te sloom. Teveel nadruk om hun stijl en daardoor geforceerd. Mac Miller (ik pak er nog één bij) valt ook binnen deze lijnen en, gezien zijn samenwerkingen, is zijn stijl ongetwijfeld beïnvloed door beide heren. Alleen pakt hij het anders aan. Op WMWTSO wisselt hij de lome stijl af met frisse nummers en zijn enthousiasme/passie voor muziek is voelbaar. Iets wat doorslaggevend voor mij is.

En zo zijn we beland bij Universal Mind Control; een fris en vrolijk uitstapje van Common. Dat album heeft alles wat Summertime '06 niet heeft. Het is kort en krachtig, aanstekelijk en het heeft 10 nummers minder. Iets wat bij Summertime ook geen slecht idee was geweest. En laat je niet voor de gek houden door mijn recente stem. Voordat ik al mijn stemmen heb later verwijderen stond er nog een 4 bij UMC.

Oja, ik vind EARL het beste 'album' van Earl Sweatshirt.

Ok cool, thanx.

Jeetje, wat een moeilijk verhaal om hiervan 4 favoriete tracks te kiezen. Vind het zeker het beste US album sinds lange, lange tijd. *4

Waarom is dit zo geniaal mensen, ik hoor van iedereen dat ik dit zeker moet checken, maar ik voel m niet op de één of andere manier. Het album begint me ook te vervelen na 40 minuten, er had best wat filler afgekund wat mij betreft. Het is niet alleen maar gezeik van mijn kant, want "Norf, Norf" en "Summertime" zijn erg lekker.

heelijk album, wel jammer van de dubbel cd. heeft net genoeg kwaliteit voor 1 cd en toch paar samey filelrs, anders een 4 nu een 3,5

'Geniaal' is ook overdreven. Vince Staples is als rapper echter zonder meer bovengemiddeld. Het album niet zozeer. Wat er niettemin zo goed is aan Staples:

1) Adembeheersing. De dichtheid van zijn flow is ongelooflijk.
2) Balans. Elke bar krijgt 'ie niet alleen precies van begin tot eind opgevuld, orenschijnlijk zonder pauzes: hij weet dat ook prachtig evenwichtig te doen, zonder dat z'n stem ook maar iets zakt of de hoogte in trekt. Aan zelfs de minutieuste vorm van nervositeit lijkt 'ie niet te doen.
3) Dictie / verhalendheid. Het vloeit allemaal heel duidelijk en opnieuw ontzettend uitgebalanceerd z'n mond uit. Dat voegt veel toe aan zijn vaak verhalende teksten.
4) Intonatiewisselingen / veelzijdigheid. Ik heb deze gast te veel verschillende tonen aan horen slaan om het nog bij te houden, en allemaal waren ze even ondoordringbaar en feilloos gebracht. Staples is dus heel wendbaar, hoewel 'ie tempo nog nauwelijks gebruikt ter afwisseling. Maar hoe hij z'n verhalen kracht bij zet door op een anders geïntoneerde flow over te stappen, vaak middenin een vers, heeft me al vaak enthousiast gemaakt.

Kortom: een charismatische verhalenverteller die het ambacht van het rappen uitzonderlijk goed beheerst. Verbeterpunten: tempoafwisseling en refreinen. Maar verder is het echt fantastisch.

Op het vlak van refreinen mist dit album naar mijn mening dan ook veel. Ook zijn lang niet alle beats dik. Die zijn -ook buiten deze plaat om- geregeld vrij vruchteloos experimenteel bij Vince.

Is die Vince toevallig ook fan van Unknown Pleasures?