Ringo Starr - Ringo (1973)

Er zijn natuurlijk heel veel 'grote' namen die feitelijk technisch gezien niet kunnen zingen. Bob Dylan en Kiedis van The red hot Chili peppers om maar twee voorbeelden te noemen. Maar ze hebben wel een heel eigen geluid, en dat maakt ze, ondanks dat het geen Pavarotti's zijn, toch unieke zangers.
Ik heb Ringo twee keer live gezien, hij klinkt live overigens niet heel anders dan op de plaat.
Wat je zegt over de X-factor, dat ben ik helemaal met je eens. Iemand kan nog zo goed zingen, etc, maar als er geen enkele uitstraling is stopt het al snel in de muziekwereld.

Pete Townsend klinkt nasaal, Tom Waits gromt en bromt, Bob Dylan klinkt als een aanlopend fietswiel, David Bowie zit vaak net naast de zuivere noot, Shane McGowan klinkt vaak alsof ie zat is (en dat is ie ook), Johnny Cash klonk op de American Recordings als een oude zieke man,
en dat was ie ook. Keith Richards kan niet zingen. En toch hou ik intens van deze vocalisten. Ze ontroeren me. Ze trekken/trokken zich niets van kritiek aan en gaan/gingen door.
Ringo is geen uitzondering. Ik zou niet al zijn solo albums van hem kopen, maar ik waardeer het gros van zijn liedjes op Beatles albums zeer.

Dit moet een grap zijn toch? Verlopen kroeg muziek (niets mis mee hoor een verlopen kroeg).
Ik ga maar niet stemmen .....
Sjonge en dat heeft in de Beatles gedrumd (of was het altijd die andere....)

Daar ben ik het niet mee eens eigenlijk. Volgens mij is dat nummer I’m the Greatest pas echt leuk als het van de underdog komt. Ik vind juist dit nummer (en de gehele vrolijke bombast van deze plaat) goed passen bij het vriendelijke lobbes-achtige imago van Ringo Starr. Los van dat je hem de pompeuze tekst van het nummer gunt zit er ook iets heerlijk ontwapenends in zijn stem. Lennons versie van het nummer vind ik juist niet werken omdat er nergens (voldoende) gerelativeerd wordt, de tekst komt dan natuurlijk van iemand die meende groter te zijn dan Jezus Christus.

Ik vind het trouwens een zalig album.

En nog steeds zijn er blijkbaar mensen die zijn uitspraak niet goed begrijpen

I'm the greatest is een uitspraak die Mohammed Ali in die tijd vaak deed. Lennon, de humor die hij er van in zag, pikte die uitspraak op, en maakte er een nummer van. Hij schonk het aan Ringo Starr.
En zorgde onverwachts tot een bijna Beatles reunie.
John Lennon, Piano en vocals, George Harrison op gitaar, Billy Preston, de 5de Beatle en oude Beatles vriend uit de Hamburg periode, Klaus Voormann op basgitaar. En natuurlijk Ringo op drums.
Het is dus logisch dat I'm the greatest een groot Beatles gevoel oproept, bijna een Beatles sound. SGT. Pepper was even terug.
De geruchtenmachine over op hande zijnde reunie waren enorm.
De LP Ringo werd een millionseller.

Dat openingsnummer ligt me echt hélemaal niet. Daarna krijgen we gelukkig heel fijne, doch ook onschuldige "dikke Ringo fun". Geen Beatles niveau echter, zoals her en der gesuggereerd wordt...

Een album dat tot op de dag van vandaag voor mij een gesloten boek was. En het eerste nummer maakt gelijk duidelijk waarom. Have You Seen My Baby (Hold On) maakt het er vervolgens niet beter op. Alleen Photograph ken ik natuurlijk en is een aardig wijsje, maar ook niet veel meer. In mijn geheugen had dat een rauw randje. Maar dat is een vergissing.
Sunshine Life for Me (Sail Away Raymond) en You're Sixteen (You're Beautiful and You're Mine) vormen hopelijk het dieptepunt van het album. Maar dat is ijdele hoop want ook Oh My My stemt me niet positief.
Het is me gelukt het album uit te zitten, maar het blijft treurnis alom. Het is ook jammer te moeten vaststellen dat bonusnummer It Don't Come Easy misschien wel het fijnste nummer is.

Het is wel bijzonder dat het album in de 100 greatest Albums of 1973 1 plaats hoger staat dan Livimg in the Material World van Georde Harrison, namelijk op 72. In de best ever album lijst over 1975 staat het momenteel op 93.
2*

Ringo Starr heeft heel wat zwakke tot matige soloalbums uitgebracht maar deze vind ik juist zijn beste samen met de opvolger.

Ringo is een zeer dan solide album. Gemaakt met a lot of help from his friends. Een niveau dat Ringo niet had aagetikt met zijn eerste solo LP. De tweede solo LP Beaucoups Of Blues was een sterk album, maar deze derde is zijn beste. Net als zijn in 2025 verschenen Country album Look Up. Niet zo sterk als Ringo. Dit was echt de ultieme top voor Ringo.

Oh my my doet me een beetje aan Ob la di ob la da denken.
Aardige plaat 3.0 is echter wel zat

Tot mijn verbazing stond dit album in een outlet vinyl/cd shop in de 1 euro bakken. Vinyl wel lichte (onhoorbare) krasjes, maar verder weinig mis mee. Dus maar op mijn stapel gelegd.

Ik was 13/14 toen de plaat uitkwam. Toen al wel flink bezeten door muziek, we hadden het Veronica blad, dat ik geheel las en iedere week de top 40 halen bij een platenzaak.
Ik weet nog dat in die tijd er vaak gesproken werd over de reünie van de Beatles. Die had ik net niet bewust mee gemaakt, als lagere school leerlinge was het knikkeren en voetballen belangrijker.

Welke nummers herken ik direct ? Natuurlijk 'photograph' dat een hit was ook in Nederland (hoogste plaats : 4) , Oh my my, (ook een hitje (hoogste plaats 24) en You're sixteen (hoogste plaats acht). De rest is eigenlijk redelijk onbekend voor mij. Wat ik me wel herinner is dat ik het verrassend vond dat alle 4 ex-Beatles hits maakten, en dus zelfs ook de drummer die ook nog blijkt te kunnen zingen (hoewel de meningen daar verdeeld over zijn). Maar dat 'photograph' hoger scoorde dan 'Mind Games' van John Lennon in het zelfde jaar is eigenlijk wel verrassend.

Van alle Beatles had Ringo Starr natuurlijk wel de hoogste aaibaarheids factor, hij had niets te maken met de ruzies, zat veilig achteraan achter zijn drum stel, geen provocerende uitspraken en leek het minste veranderd door het succes. Ook bij collega muzikanten erg populair en hij weet alle drie zijn maatjes van the Beatles zo ver te krijgen dat ze meewerken aan dit album, zodat het ergens een mini Beatles album lijkt. Een Beatles-reünie… soort van.
In de recensie van het album schreef Rolling Stone magazine: "Dit Ringo Starr-album is het eerste dat daadwerkelijk de sfeer van The Beatles oproept." Groter compliment is bijna niet mogelijk. Maar een echte reünie was het niet; de drie andere ex Beatles hebben niet samen gespeeld, maar ieder bij afzonderlijke nummers. Ook afzonderlijk van elkaar nummers aangeleverd.
Dit is het derde album van Ringo , de vorige twee albums hadden niet zo veel succes , maar met dit album stond Ringo Starr weer volop in de belangstelling.
De lijst met gastmuzikanten is zonder meer indrukwekkend , op het laatste nummer worden ze allemaal genoemd. Naast de 3 Beatles, twee leden van de 'Band' , Klaus Voorman, Nicky Hopkins, Marc Bolan, Jim Kelner, Richard Perry, Martha Reeves, Linda Mc Cartney, Harry Nilsson. en nog vele anderen. Het blijkt wel hoe populair Ringo Starr was.
Maar het waren niet alleen de gastartiesten die Ringo zo succesvol maakten: Ringo Starr droeg zelf ook bij aan het succes door mee te schrijven aan twee van de Top 10-singles van het album, "Photograph" en "Oh My My", met achtergrondzang van Motown-ster Martha Reeves. Hoewel Ringo Starrs stembereik niet bijzonder breed is, zingt hij met veel enthousiasme en zijn stem draagt ​​een zekere pathos in zich.
Een van de hoogtepunten van 'Ringo' is een versie van het mooie nummer "Have You Seen My Baby" van songwriter Randy Newman. Ringo Starrs versie heeft een bepaalde schwung, mede dankzij de meeslepende boogiegitaar van T.Rex-frontman Marc Bolan en een honky-tonk piano.

De plaat stond een tijd op de eerste plaats in de VS en Elton Johns 'Goodbey Yellow Brick Road'onttroonde 'Ringo' na een aantal weken.

Nog iets over de hoes : De hoes is ontworpen door Tim Bruckner, na een aantal conceptideeën te hebben laten zien werd hij ingehuurd. In 2015 vertelde de kunstenaar "Er hangen 26 portretten op het balkon. De rest zijn mensen die ik heb verzonnen. Ringo's sidekick op de cover, de cherubijn, ontstond nadat ik thuiskwam. Nadat ik Ringo had ontmoet en wat tijd met hem had doorgebracht, begreep ik hoe belangrijk humor voor hem en zijn vriendenkring was. De cherubijn leek gewoon een natuurlijke toevoeging."

Al met al een leuk album van de muzikaal minst gewaardeerde Beatle, die hier toch laat horen ook in staat zijn een fatsoenlijke plaat af te leveren. En, zo schat ik in, best wel weet dat hij toch wel minder is dan de andere drie qua componeren, maar mede daardoor er voor zorgt dat hij de juiste mensen om hem heen verzamelde.