Children of Bodom - I Worship Chaos (2015)

Nieuwe COB! De laatste was erg goed; deze zal me dus benieuwen...

Op hun cover album na heeft CoB mij nooit echt teleurgesteld. Ik vond het voorgaande Halo goed maar niet zo sterk als Hate Crew of zelfs Are You Dead Yet?
Voor de rest ben ik eigenlijk heel erg beniewd hoe ze nu als kwartet klinken, een gitaar minder zou toch impact op hun sound moeten hebben.
Ze hebben al wat previews weggegeven maar die laat ik lekker links liggen, ik wacht liever todat ik de plaat in zijn geheel kan horen.
Vrijdag kan niet snel genoeg komen

Zo sterk heb ik de band lang niet meer gehoord. Gitarist Roope Latvala heeft de band net voor de opnames verlaten, waardoor Alexi Laiho dus alle gitaarsporen heeft moeten inspelen. Er zijn hierdoor dus ook maar twee solisten in plaats van drie. De muziek klinkt heel herkenbaar als CoB, maar dan wel een stuk volwassener dan de afgelopen paar platen. Waar Halo of Blood nog heel duidelijk teruggreep naar de vroegere geluiden van Follow the Reaper of Hate Crew Deathroll, gaat I Worship Chaos duidelijk ook een nieuwe inslag in, doch gebaseerd op HCD.

Dit album weet op de juiste momenten enorm zwaar te intimideren, maar heel vaak heeft het een zekere melancholische inslag in de nummers. Sfeervolle, emotie-geladen (!) nummers als 'Morrigan', 'Prayer for the Afflicted' en 'All for Nothing' behoren zonder twijfel bij het beste wat de band ooit opgenomen heeft. De sfeer is zwaar en melodisch, zoals we van de band gewend zijn, maar ook heel triest. De teksten gaan vaak ook over het verlies van iemand of het verlangen naar iemand die onbereikbaar is, wat ik niet gewend ben van Alexi "In Your Face" Laiho. Misschien dat zijn nuchterheid nu pas echt door gaat komen in de muziek. De foto's in het boekje ademen ook een andere sfeer. Niet langer donkere foto's met booskijkende Finnen en bier op de achtergrond, maar een band die gewoon in de herfstzon stil staat om te overdenken wie ze zijn en waar ze heen willen. Children of Bodom wordt volwassen.

Ik ben CoB een tijdje uit het oog verloren.back in the days heb ik something wild en hatebreeder helemaal grijs gedraaid. Er zijn natuurlijk wel verschillen te horen maar al met al is de sound niet heel extreem veranderd. Het klinkt allemaal wat volwassener, maar het blijft onmiskenbaar CoB!
Het is dat hierboven lees dat er maar één gitarist meedoet, dat was me niet direct opgevallen.

potverdorie wat is 2015 toch een muzikaal topjaar, dit is ook al weer zo'n topper!!

Weer een lekkere bak metal uit Finland, zoals altijd vertrouwd klinkend zonder echt in herhaling te vallen. De langzamere songs vallen een beetje uit de boot, maar zodra het gas erop gaat is dit goed te genieten. Het lukt de band niet om echt memorabele songs bij elkaar te pennen, maar het klinkt gelukkig allemaal aangenaam genoeg. Oubollige elementen liggen voortdurend op de loer maar worden vakkundig vermeden.

Eigenlijk heb ik niet zoveel toe te voegen aan de woorden van Eddie: Children of Bodom is wat volwassener, maar al met al niet extreem veranderd. Persoonlijk moet ik echter nog zien of deze plaat een blijver/grijsdraaier is of niet. Het zware geluid klinkt mij goed in de oren, maar ik hoor nog niet in elke song zulke catchy elementen als vrijwel alle nummers op de albums waar ik mee ben groot geworden (vooral Follow the Reaper en Hate Crew Deathroll).