The Internet - Ego Death (2015)

Toch wat minder dan de vorige twee. De hip hop is wat naar voren getreden, net als de soul, terwijl andere invloeden juist minder aanwezig zijn. Die twee genres waren altijd degene waar The Internet minder sterk in was, dus dat wordt hier goed duidelijk. Resultaat is een plaat met weinig experiment, maar eigenlijk ook gewoon weinig goede songs.

Om heel eerlijk te zijn had ik tot dit album nog nooit van The Internet gehoord. The Internet blijkt dus te bestaan uit Matt Martians en Syd tha Kid. Die eerste zou je kunnen kennen van OFWGKTA, waar ook Frank Ocean deel uit maakt. Van datzelfde gezelschap is ook Syd tha Kid afkomstig. Een soort eigen project dus.
Is het wat? Dat is natuurlijk de vraag.

Het album opent met het zompige Get Away. Een sfeervolle track vol electronics en eigenlijk wel een dikke track. De zang is veelal op falsetto. Daarna krijgen ze op Gabby de hulp van Janelle Monáe. Een licht funky nummer met een zomers gevoel. Ook dit is een lekker nummer.
Under Control is dan een stuk rustiger. Je schiet wat meer in de relaxstand. De zomerse vibes komen wel weer terug bij Go With It, met Vic Mensa. Ook dit is weer een prima nummer. Van een sterk begin kan je dus zeker spreken.
Just Sayin/I Tried gaat van gewoon een fijn nummer, naar volledige relaxtheid aan het einde. Daar waar For the World veel meer in de hoek van neo-soul duikt. Dit nummer had zo op een plaat van Jill Scott kunnen staan.
Het blijft allemaal fijne muziek. Daar brengt ook een Girl of het lome Special Affair geen verandering in gelukkig. Met opvolgend Somthing’s Missing en Partners in Crime Part Three gaat het tempo wat naar beneden. Om dan via het korte Penthouse Cloud het album af te sluiten met Palace. Een dromerige afsluiter.

Een verrassend constante plaat dus. Vol fijne nummers waar je weinig op aan kan merken. Voor de vocalen moet je het wellicht niet doen, maar voor de sfeer en de eenheid die Ego Death uitstraalt.

(bron: Opus de Soul)

Als ik de albumhoes bekijk en de genres soul, R&B en hiphop voorbij zie komen vrees ik voor het ergste. Ik ben toch veel te blank voor dit soort muziek? Oké, hiphop kan ik op zijn tijd best hebben – al is dat op dit album eigenlijk ver te zoeken – maar die andere genres trekken me totaal niet. Toch ben ik dit album zo onbevooroordeeld mogelijk gaan luisteren en ik werd zowaar positief verrast.

Ego Death begint ontzettend fris en toegankelijk. Get Away is een lekkere binnenkomer en daarna volgt nog een aantal zeer aanstekelijke liedjes zoals Under Control, Go With It en Just Sayin’. De sterke melodieën en fraaie zang – die lang niet zo overdreven en geforceerd klinkt als ik had gevreesd – weten me écht te pakken. Het is wel jammer dat er wat vervelende passages tussen staan zoals de bijdrage van Vic Mensa en het saaie I Tried.
Dit zou ik geen R&B noemen, dit is pure popmuziek met een vleugje soul in de zangpartijen. Verrassend aangenaam toch wel. Toch moet ik eerlijk bekennen dat het hele sfeertje om die liedjes heen me niet echt aanstaat.

Girl is ook nog best aardig, daarna neemt The Internet een afslag waar ik liever op dezelfde weg rechtdoor was gegaan. De muziek gaat meer en meer lijken op dat wat je op basis van de albumhoes zou verwachten. Amerikaanser, meer invloeden van R&B en hiphop. De frisse popliedjes zijn ineens ver te zoeken.
De songs zitten weliswaar goed in elkaar en over de composities lijkt goed te zijn nagedacht, maar de liedjes spreken me niet meer aan. De dik aangezette R&B-sound gaat meer en meer overheersen, precies waar ik op voorhand zo bang voor was. Af en toe komt er nog een leuke passage voorbij zoals de eerste helft van Something’s Missing en het outro van Penthouse Cloud, maar het begint toch een vervelend lange zit te worden.

Dit soort muziek is gewoon niet voor mij weggelegd. Natuurlijk kun je aan ieder genre wennen en moet je het misschien ‘leren luisteren’, maar op dit moment ben ik hier in ieder geval totaal nog niet aan toe. Of ik dat ooit zal worden is maar zeer de vraag.
Toch heeft The Internet me hier bij vlagen positief verrast door een aantal frisse popsongs (Just Sayin’ vind ik echt goed) en de fraaie zang. Conclusie: Niet mijn ding, toch een waardevolle ontdekking.