Ed Starink - Synthesizer Greatest, Volume 3 (1989)

Deze derde volume van Synthesizer Greatest vond ik ooit als 12-jarige jongen erg mooi en misschien naar verhouding wel het beste deel wat de serie heeft voortgebracht. In ieder geval heeft dit deel de mooiste albumhoes. Tegenwoordig scheer ik alle volumes uit deze reeks over één kam en zijn ze stuk voor stuk aardig en is het geinig om te horen wat Ed Starink heeft bewerkstelligd met de uitvoeringen van diverse bekende en wat minder bekende synthesizer-hits. In ieder geval is het op een bepaalde manier verfrissend om al deze versies nog eens terug te horen op een wijze waarop ze best te pruimen zijn, door puur en alleen deze versies te zien als covers. Het ene nummer net wat beter gedaan dan de ander en uiteraard zijn er absoluut ook wel wat missers.

Het is wel voor het eerst in deze serie albums dat ik in ieder geval één track beter vind dan de originele versie en daarbij trap ik in ieder geval een heilig huisje omver, aangezien ik eigenlijk altijd het origineel prefereer boven een cover/nagespeelde versie. Echter zal ik niet ontkennen dat de bewerking van Francis Lai's "Bilitis" heel mooi is. Deze versie klinkt voller, meer episch en krachtiger en is gewoon heel mooi uitgevoerd.

De rest van dit album bevat ook zo her en der wat uitschieters, waarvan Ed's versie van Toto's "Dune (Desert Theme)" heel leuk gedaan is, de uitvoering van Jarre's "Zoolookologie" gevaarlijk dicht bij de originele versie ligt en best geslaagd genoemd mag worden, Eric Serra's "Theme from "Le Grand Bleu"" sfeervol nagespeeld is en ook erg aansluit op het origineel en zelfs bijna, bijna beter genoemd mag worden, The Droids' "The Force" erg vermakelijk is en verderop ik de cover van OMD's "Enola Gay" ook zeker niet vervelend vind.

Natuurlijk plaats ik ook deze derde volume in de reeks in een bepaald perspectief en bestempel ik het niet meer dan met het predikaat 'aardig'. Maar aardig hoeft in dit geval niet vervelend te zijn.

En zo mag vermeld dat ook deze derde volume van deze omstreden reeks albums na al die jaren in een wat positiever licht geplaatst mag worden. Het is niet echt hoogstaand en wellicht dubieus te noemen op de wijze zoals ze toentertijd omsprongen middels de promotie voor deze albums, maar ze kwamen wel uit in de periode waarop betreffende deze vorm van muziek goed ingespeeld kon worden. En nog positiever: het maakte de weg vrij naar een bepaald genre muziek die opeens door een breder publiek werd opgepakt.