Frank Turner - Positive Songs for Negative People (2015)

Tjah, die albumhoes had ik niet gekozen, maar voor de rest: ik ben benieuwd!

Vrij suffe hoes inderdaad, maar laten we ons daar niet door afleiden. Waar het op Tape Deck Heart niet zo goed met Frank ging, wordt dit het album van opkrabbelen en vooruit kijken. Het al uitgebrachte "Get Better" is hier alvast een goed voorbeeld van, "We can get better, because we're not dead yet.".

Ik ben in ieder geval ook razend benieuwd!

The Next Storm en Mittens zijn alvast mooie voorproefjes

Wederom prima album van de troubadour. Song for Josh is mooi en ik snap de live uitvoering hiervan wel, extra gevoelig.

De acoustische bonustracks slaan bij mij niet zo aan. Stem van Frank is nou ook weer niet zo zuiver. Komt toch meer tot zijn recht bij de "inplugged" versies

De hoes is vreselijk, de plaat gelukkig prima. Wellicht niet zo'n hoogvlieger als een paar van de voorgangers maar een goede aanvulling op het repertoire.

Wat is er zo vreselijk aan de hoes? Die is best leuk.

De hoes doet mij enerzijds denken aan de voorkant van een bank- of verzekeringsglossy (zo'n suf magazine van univé of zo), anderzijds aan een haastig uitgebracht verzamelalbum, zo een waar de artiest zelf geen bemoeienis mee had en die direct de aanbiedingbak in vliegt.

Vind de hoes meer dan prima album zelf vind ik zelfs geweldig.

Nooit van deze artiest gehoord maar ik was na een paar keer luisteren aangenaam verrast!
Ga zeker meer werk van hem checken...!

Dan wil ik graag "Sleep is for the Week" aanraden. Staan een aantal vreselijk goede nummers op. "Worse things happen at sea" en "the Ballad of me and my friends"... geweldig!

Maar ik vind werkelijk elke plaat van Turner fantastisch.

Mijn favoriete Frank Turner album is Love Ire and Song. Deze nieuwe moet ik nog wat vaker horen.

Eerste helft is super, tweede helft is matig. The Next Storm is een nieuwe Turner-klassieker

Uiteindelijk toch 1 van z'n mindere platen. Vooral de tweede helft inderdaad.

De opening vind ik geweldig, je ziet hem al zitten op een druilerige dag langs de Theems, diep ongelukkig, rock bottom bereikt (luister hiervoor Tape Deck Heart). Dieper kon ie waarschijnlijk niet zinken en dus besluit hij op te krabbelen. Heel mooi ook gecombineerd met het daaropvolgende Get Better, waar hij alle ellende uit z'n lijf schreeuwt. Fijn tweeluik vind ik dit.
The Next Storm is inderdaad weer een ouderwetse FT knalplaat zoals we van hem gewend zijn.
Helaas treedt hierna het verval in, The opening act of Spring en Glorious You nog prima tussendoortjes, maar Mittens vind ik echt tenenkrommend. De melodie van het refreintje is nog best leuk, maar de coupletten zijn zo traag en tekstueel zo oppervlakkig dat ik me echt door dit liedje moet heen worstelen. Dit had ie waarschijnlijk zelf ook door want het daaropvolgende Out of Breath schudt je weer redelijk wakker.
Demons t/m Silent Key zijn wat mij betreft complete middelmaat. Best te luisteren maar totaal niet beklijvend. Gelukkig is het emotionele Song for Josh een waardige afsluiter en een reden om het album af te luisteren.

Waar Frank normaliter tekstueel steengoed is, vind ik dat bij dit album vrij matig. Als je je relatie met wanten en je leven met een tennis-score gaat vergelijken haak ik toch af. Daarnaast vind ik hem niet bijster goed bij stem.

Dit klinkt allemaal heel negatief, terwijl ik het album toch nog regelmatig beluister en helemaal niet dramatisch vind, ik had er simpelweg meer van verwacht.

Frank Turner, mijn grote held, de beste live act van dit moment, heeft eigenlijk best wel een matige plaat gemaakt.

Het album opent sterk, met een voor Turner zo typerend nummer, Angel of Islington, gevolgd door een van de beste nummers die Turner ooit gemaakt heeft Get Better. De kracht van het nummer, de overgave waarmee Turner het in heeft gezongen ge-wel-dig. Het is ook een belofte voor de rest van de plaat natuurlijk, want, zo horen we in het eerste couplet:

I got me a future / I'm not stuck on the past / I got no new tricks, yeah I'm up on bricks but me, I'm a machine and I was built to last

Om te eindigen met:

We could get better / Because we're not dead yet!!!

De drive om zichzelf te verbeteren ligt er duimendik bovenop; zal er een nieuwe Love, Ire & Song in zitten?

Ik kan de vraag in het kort beantwoorden: Nee. Want na Get Better komt helaas het klad er wat in en wordt het zeker niet 'better'. The Next Storm en The Opening Act of Spring zijn leuke nummers hoor, maar verder niet heel bijzonder. Het zeikerige Glorious You en het kinderlijk eenvoudige Mittens weten de aandacht al helemaal niet meer vast te houden.

Dan valt er gelukkig wel weer wat om van op te veren. Op Out of Breath laat Turner horen nog steeds een lekker uptempo nummer in de vingers te hebben. Demons is een nummer wat bewijst dat Turner nog steeds een uitstekende liedjesschrijver is. Tijdens het concert in het Londense Ally Pally wat ik met Germ bezocht, werd het nummer akoestisch gespeeld en opgedragen aan de vrienden van Turner die waren omgekomen tijdens hun bezoek aan The Eagles of Death Metal in Parijs. Erg indrukwekkend.

Dan, de zwartste pagina uit het Frank Turner boek tot nu toe. Ik dacht opeens naar de Kings of F*cking Leon te luisteren toen ik de oorwurm Josephine voor het eerst luisterde. Wat is dit een tenenkrommend, Frank Turner-onwaardig, slecht nummer. Ik skip nooit nummers op platen, maar dit nummer wil ik nog wel eens skippen uit plaatsvervangende schaamte voor mijn grote held. Het openingscouplet alleen al:

I heard the name Josephine, / it came to me in a dream.
And I don't usually set too much store by the things / these things might mean.
But it was spoken with seriousness, / more of a whisper than a scream.
So now I'm waiting on some Josephine / to show herself to me.

Rijmelarij van de onderste plank. Ik ga er dan gemakshalve van uit dat zijn neefje bovenstaande tekst een keer heeft opgeschreven in een weekendschrift en dat Frank het uit medelijden en compassie maar heeft opgenomen als verjaardagscadeau of zo. Snel vergeten dit.

Gelukkig red het sterke eind deze plaat. Love Forty Down is een goede tweede na Get Better. Sterke lyrics, goed uitgewerkte (tennis)metafoor. Het nummer loopt naadloos over in Silent Key, wat ik een mooie afsluiter van het album had gevonden. Turner besloot er echter nog een nummer achteraan te plakken voor zijn vriend Josh, die zelfmoord heeft gepleegd. Zeker geen nieuwe Long Live the Queen, maar wel uit het hart geschreven.

Gemengde gevoelens, dat is wat er over blijft naar het luisteren van deze plaat. Ik zal Frank Turner altijd blijven volgen, zijn concerten altijd blijven frequenteren, maar laten we in Frank's naam hopen dat zijn volgende plaat weer een stuk sterker is.

2,5*

Is dit album echt minder dan het vorige?
Ik vond Tape deck heart goed, maar moet eigenlijk ooit nog eens aan deze beginnen.

Volmondig Ja

Jammer, sympathiek artiest op zich, die Frank Turner. En heeft best mooie dingen al gedaan.
Volgende keer dan beter.

Dat is ook mijn conclusie, zoals je hieronder wellicht hebt gelezen

Precies, Frank moet je nooit afschrijven!