Isidore - Isidore (2004)

Vanavond weer eens in de speler, wat blijft dit toch een prachtig album. Waar de latere Church vaak neigt naar uitgesponnen, organische jams, kiest Isidore voor structuur zonder de mystiek te verliezen. Wat mij betreft is dit een van de sterkste projecten waar Steve Kilbey zijn naam aan verbond. Het heeft focus, sfeer en melodische rijkdom zonder zichzelf te verliezen in vrijblijvendheid. In vergelijking met het matige Church album Forget Yourself van een jaar eerder klinkt dit veel hechter, opener en geïnspireerder.

Dit klinkt meer als de oude Church en daardoor voelt het Isidore project als een bewuste stap zijwaarts die uiteindelijk een stap vooruit bleek te zijn. Voor liefhebbers van Steve Kilbey en zijn muzikale universum is dit geen voetnoot, maar een essentiële halte. Een prachtig album dat na verloop van tijd alleen maar meer diepte prijsgeeft. Ik gooi 'm een halve punt omhoog.