Leaves' Eyes - King of Kings (2015)

Leaves' Eyes levert met dit album af wat ze de afgelopen jaren al deden. Melodieuze metal met de hoge zang van Liv Kristine op de voorgrond.
Helaas weten ze zich deze keer minder goed te onderscheiden van andere bands in het genre als voorheen. Zo doet door de toevoeging van de viool en een aantal andere instrumenten de intro best denken aan wat eerder te horen was op Dark Passion Play van Nightwish.
Een stukje origineler is het begin van "King of Kings" dan weer wel, maar wanneer de strijkers en het koor in alle hevigheid losbarsten, klinkt het wederom als iets dat wel al best regelmatig gehoord hebben.
Dit betekent niet dat het slecht is, want "King of Kings" is een best degelijke track, het is alleen verre van origineel. Verder vind ik ze hier en daar wel ietwat overdreven in hun "viking geluid", zo zijn op Haraldskvæði wat, ehm, vikingen te horen, maar ik vind dat een beetje goedkoop klinken. Ook de folkinstrumenten in "Vengeance Venom" hadden van mij weggelaten mogen worden.
Persoonlijk vind ik het gedeelte "Sacred Vow" en "Edge of Steel" (met een sterke bijdrage van Epica zangeres Simone Simons) het beste stuk van het album. Dit vooral omdat deze tracks lekker hard en bombastisch klinken.
Zeker niet slecht, maar naar mijn indruk lang niet het beste materiaal van deze band.

Mijn eerste echte kennismaking met Leaves' Eyes. Ik was al langer bewust dat ik deze band misschien eens moest gaan checken, aangezien Liv Kristine niet de minste zangeres is, maar ik ben nooit echt gewonnen door een incidentele luisterbeurt... totdat ik de singles van dit album hoorde. Echt origineel is het allemaal niet en het meeste hoor je ook wel in Nightwish of elke andere symfonische gothic metal band. Echter, het is allemaal wel gewoon goed en catchy. Instrumentaal is het zelden opvallend. Zware gitaren ondersteunen de melodische toetsen en piano, met af en toe een lead gitaartje; bij vlagen is het een beetje folky. Opvallend is de frisse stem van Kristine, en daarmee ook de grunts van Alexander Krull, welke een beetje een gimmick zijn (in kleine doses is het prima te verteren). Als ik hierboven lees dat ze voorheen wat meer een eigen gezicht hadden, dan ga ik het toch nog eens proberen bij een eerder album, want dit smaakt wel.
Favorieten: "Halvdan the Black", "The Waking Eye", en "Edge of Steel".

De album titel is direct een minpunt. De muziek bevestigt al snel mijn vermoeden: dit album klinkt als vele andere metal bands en (te) weinig als Leaves' Eyes. Natuurlijk zijn Epica en Nightwish dankbare en succesvolle voorbeelden in de scene, maar Leaves' Eyes zou na zoveel jaren toch best op eigen kracht kunnen varen? Het klinkt zo veel te gewoontjes en ik denk dat ze zichzelf hiermee te kort doen. De typisch folkachtige stukken laten mij horen dat de band dan op zijn best is, al die bombast hebben ze helemaal niet nodig.

Liv Kristine heeft de band verlaten.

Volgens mij is Liv eruit geknikkerd.

Elina Siirala is toch ook een vrolijke tante

Het is erg onduidelijk en er komt blijkbaar geen fatsoenlijke statement. Toch apart dat dit zomaar gebeurd. Er is vast gedonder geweest tussen Liv Kristine en Alexander Krull, aangezien ze getrouwd zijn (waren?). Liv Kristine vervangen doe je niet zomaar in een band die Liv's Eyes heet. Is net alsof je Geoff Tate uit Queensrÿche gooit... oh wacht.

Klopt, saaier dan de huidige QR kom niet vaak tegen.

Ze hebben "Edge of Steel" opnieuw opgenomen met de nieuwe zangeres: LEAVES' EYES - Edge of Steel (2016) // official clip // AFM Records - YouTube

Ontzettend zonde. Liv is er inderdaad gewoonweg uitgezet. Schijnbaar werd al langere tijd in het geheim met de nieuwe zangeres gerepeteerd. Rare zaakjes. De nieuwe zangeres doet het goed, maar haar stem doet mij niet zoveel. Leaves' Eyes zal ik dan ook niet meer volgen, Liv Kristine nog wel. Dit album moet ik nog aanschaffen en beluisteren, dit zal ik nu zeker doen, nu het het laatste album met Liv is!

Mijn instapplaat met Leaves' Eyes. Ontdekte de band dankzij de videoclips van The Waking Eye uit augustus 2015 en die bij titelnummer King of Kings van een maand later. Niet alleen prachtige plaatjes, maar de combinatie van enerzijds folk met daarin Keltische invloeden en anderzijds symfonische metal smaakte goed. Gevarieerde nummers zowel qua tempo’s als arrangementen.
Verschillende sferen bereiken mijn oren met centraal het contrast tussen de klassiek-geschoolde stem van de Noorse Liv Kristine en de grunts van Duitser Alexander Krull. De naam van drummer Joris Nijenhuis leek me Nederlands en dat bleek correct. Een internationaal gezelschap dus, met verder de Duitse gitarist/bassist Thorsten Bauer en gitarist Pete Streit. Dankzij het koor London Voices en het Wit-Russisch Orkest wordt het soms extra bombastisch, met ingetogener werk als tegenhanger. Alsof de componist Richard Wagner terugkeerde uit zijn graf en metal ontdekte, om met collega Edvard Grieg folkloristische elementen in te passen.

Gezien mijn profielfoto zult u niet verbaasd zijn dat het thema van dit conceptalbum mij aansprak. Het vertelt het verhaal van koning Harald Schoonhaar, rond wie veel mythen zijn geweven. Zeker is dat hij Noorwegen verenigde rond het jaar 900. Wie het album opzet en meeleest in het boekje wordt vanaf de zee-met-roeispaangeluiden in opener Sweven meegezogen in een fascinerend verhaal.
Van nature houd ik van het snellere werk en dat vinden we hier in Halvdan the Black, Sacred Vow en Swords in Rock. Drie nummers, op het totaal te weinig. Ander minpuntje: ik mis flitsende gitaarsolo's, al zijn het gitaargeluid en de aanwezige solo’s met hun lange noten dik in orde.
King of Kings haalde in september ’15 in de Nederlandse albumlijst #83, in de Vlaamse #90. Ter vergelijking: in Duitsland #15.

Enkele berichten hierboven gaan over het vertrek van Kristine in 2016. Ik verbaas me over de teneur: niemand buiten de directe kring rond haar en Krull weet het fijne ervan, ook ik niet. Blijf er dan af, al mag je natuurlijk teleurgesteld zijn dat de naamgeefster er niet meer bij is.
Er zijn meer bands waar de oorspronkelijke zanger vertrok, oude fans klagend achterlatend: snap ik.
Maar dit is geen juicekanaal en laten we geen partij kiezen. De grote verliezer van hun scheiding was waarschijnlijk, zoals meestal bij echtscheidingen, het kind, in dit geval hun toen circa dertienjarige zoon en zeker niet wij, de fans. Daarbij bleek haar opvolgster bepaald geen pannenkoek en bovendien vond Kristine een nieuw bestaan.

Met King of Kings maakte Leaves' Eyes indruk op mij. Had het album lange tijd niet gedraaid, maar geïnspireerd door hun nieuwste ben ik weer enthousiast, met het rustige Haraldskvæði en het lange Blazing Waters (waarin zowaar een kort klaterende gitaarsolo) als nieuwe favorieten.