Leaves' Eyes - Myths of Fate (2024)

Na vier jaar een nieuwe Leaves’ Eyes. Ingestapt ten tijde van King of Kings (2015), was het daarna nogal eens te voorspelbaar en midtempo, waardoor de boel in eenvormigheid kon verzanden. Gelukkig kende voorganger The Last Viking meer variatie in tempo's.
Personele wijzigingen zijn er op Myths of Fate: verdwenen is gitarist/bassist Thorsten Bauer, nieuw zijn bassist André Nasso en gitarist Luc Gebhardt. Daarmee is drummer Joris Nijenhuis na frontman Alexander Krull het langstzittende groepslid van de Duits-Fins-Nederlandse groep: sinds 2013. Ook nieuw is dat deze keer de muziek werd geschreven door de Amerikaanse toetsenist Jonah Weingarten, geen bandlid overigens. Daarmee werd de muzikale rol van Krull kleiner: voorheen schreef hij met Bauer de muziek.

De nieuwe componist brengt een muzikale koerswijziging. Op Myths of Fate is namelijk het folkaandeel in de muziek verminderd. Doei draailier, doedelzakken en andere oude, akoestische instrumenten. Dat werkte voorheen wel degelijk als contrast met de symfonische metal; tegelijkertijd was de verrassing er na enkele jaren wel vanaf. Daarom is deze koerswijziging niet verkeerd, waarbij de riffs en de bijbehorende drumpartijen zwaarder zijn geworden.

Oftewel, Leaves’ Eyes vaart een iets steviger (Viking)koers, waarbij evenwel minder grunts klinken ten faveure van de zang van Elina Siirala. Zij zet wederom sterke partijen neer met soms andersoortige melodieën dan voorheen. In Fear the Serpent zingt ze sommige delen lager dan normaliter, wat ze vaker zou mogen doen: leve de variatie!
Wat ik nog altijd mis: ruimte voor een lange gitaarsolo: vocalen nemen verreweg de meeste ruimte in. In het folkachtige Goddess of the Night is een aangename gastrol voor violiste Lea-Sophie Fischer; het nummer begint klein en wordt geleidelijk stevig.

Ook qua teksten is er wat veranderd. Deze keer niet zozeer verhalen over de reizen en veldslagen van een krijgsheer, maar aandacht voor de Noordse mythologie. De videoclips werden geregisseerd door Krull en geschoten in IJs- en Duitsland en Polen (Wikingów/Jomsborg).
Ze verschenen bij Realm of Dark Waves waarin Krull zichzelf niet in beeld brengt maar gitarist Micki Richter lekker soleert (moraal: laat je nooit kussen door een dame die uit het water loopt); de bekende symfonische metal in Who Wants to Live Forever, opnieuw zonder Krull of grunts; minder heb ik met who-ho-ho-publieksmeezinger In Eternity en in de vierde clip Hammer of the Gods gaat Krull gruntend een zwaardgevecht aan.

Resumé: op Myths of Fate ten koste van folk meer orkestrale metal die vaak heftiger klinkt, zoals het openingsnummer Forged by Fire meteen duidelijk maakt. De invloed van Weingarten is hoorbaar: Leaves' Eyes klinkt licht anders.

Leuk om al je stukjes bij Leaves' Eyes albums en EPs te lezen, RonaldjK. Bij dit album kan ik me dan ook behoorlijk vinden in je oordeel. Het klinkt verfrissend anders, maar dat is zeker niet erg. De ontzettend catchy single 'Realm of Dark Waves' heeft me daardoor toch weten te overtuigen ook dit album weer een eerlijke kans te geven. Stem zal volgen, maar ik denk dat deze rond de 4 sterren zal zitten.