Disturbed - Immortalized (2015)

Disturbed komt terug van hun hiatus, die uiteindelijk niet zo heel lang geduurd heeft vind ik. Comeback single 'The Vengeful One' is wel een erg sterk nummer.

Jaa! Hier ben ik wel heel erg blij mee (ook dat de hiatus niet te lang geduurd heeft!
"The Vengeful One" klinkt erg sterk en al een heel stuk beter dan het vorige album (behalve de titeltrack "Asylum" zelf).
Heb hier ontzettend veel zin in.

Een tweede track is vrijgegeven:
Disturbed deelt lyricvideo van Immortalized | ashladan.be

Klinkt ook weer lekker! Hoop wel dat niet alle nummers als die klinken.

Zat me al af te vragen wanneer we weer iets nieuws van Device gingen horen. Blijkt Disturbed dus weer bezig geweest te zijn. De singles klinken weer lekker, ben benieuwd.

Na vijf jaar van afwezigheid is één van de grootste hardrock bands van onze tijd terug met een nieuw studioalbum. "Immortalized" is het zesde deel in de Disturbed catalogus. Vele fans vroegen zich af of de band ooit nog met een nieuwe plaat zou komen nadat ze in 2011 hun hiatus aankondigde. Maar toen was daar ineens deze LP. En de grote vraag die op ieders tong lag: 'is Immortalized een waardige comeback of hadden ze beter stil kunnen blijven?'

Laat ik beginnen met te zeggen dat "Immortalized het meest veelzijdige album is dat de band tot op heden heeft uitgebracht. Tuurlijk er staan nummers op met de welbekende sound die de band de laatste paar album heeft doorgevoerd. "The Vengeful One" & "Immortalized" Zijn hier de grootste voorbeelden van. Maar daarnaast heeft de band ook geprobeerd te experimenteren met hun eigen sound. Dit komt helaas maar op een paar nummers sterk naar voren. "The Light" is het meest opbeurende nummer dat de band ooit heeft uitgebracht en laat duidelijk zien dat de heren meer in hun mars hebben dan alleen een schurende geluid. Het beste nummer is "Save Our Last Goodbye", de diversiteit is groter dan we gewend zijn en steekt ontzettend goed in elkaar. Spijtig genoeg wordt het nummer opgevolgd door het meest platte nummer tot op heden 'Fire it Up". Muzikaal zit het nummer uitstekend in elkaar, maar de tekst is te makkelijk voor woorden. Had van mij niet gehoeven, de bonustracks waren veel beter tot hun recht gekomen op deze plek. De cover van "Sound Of Silence" is naast "Land Of Confusion" de beste uit de carrière van de band. Geen bruut geweld maar gewoon een hele intieme en ijzersterke ballad die David's stem van een hele andere kant laat horen. Hier wordt je heel erg blij van.
"Never Wrong" klinkt haast nostalgisch, het heeft een beetje de sound die we van "The Sickness" kennen. En wat een dikke scream laat David horen, daar mogen er van mij op de volgende plaat wel meer van komen!

Disturbed is terug. Verwacht geen zware veranderingen (op 1,2,3 nummers na die iets verrassend doen). Maar de echte fan zal hier niet happig om zijn. Je houdt van Disturbed of je haat het, ik ben in ieder geval ontzettend blij dat de band terug is en ik hoop dat ze nog een tijdje bij ons blijven.

Het is inderdaad weer een erg toffe plaat geworden! Asylum had voor mij een beetje het gevoel van 'gaan we weer', maar Immortalized klinkt ook echt gewoon fris. Ze hebben zich in die paar jaar afwezigheid even kunnen opladen en vooral bassist John Moyer is druk bezig geweest met onder andere Adrenaline Mob, Art of Anarchy en Operation: Mindcrime. Hij heeft daarbij wel even naam gemaakt in de hardrock- en metalscene. Het album zelf is gewoon weer een vette groovende metalplaat geworden zoals we van Disturbed gewend zijn met een paar verrassingen, waaronder de passages waarin Draiman wat meer clean zingt. De cover van 'Sound of Silence' is daarbij een hele andere klank dan de rest van het album. Ook de single 'The Vengeful One' is erg melodieus en fris voor de band. Een welkome toevoeging aan het oeuvre van de band.

De band lag de afgelopen paar jaar op zijn gat, maar met dit nieuwe album maakt men een verrassend sterke comeback. Het is meteen de meest veelzijdige plaat geworden die Disturbed tot nu toe heeft gemaakt. Het grootste gedeelte van het songmateriaal klinkt weliswaar vertrouwd, maar met het door een dancebeat ondersteunde You're Mine, het melodieuze The Light en de langzaam escalerende cover Sound Of Silence slaat men voorzichtig nieuwe wegen in. Vooral op vocaal vlak verschilt dit album van eerder werk. Zanger David Draiman is behoorlijk op dreef en kan hier echt laten horen wat hij in huis heeft. Niet alle tracks zijn even sterk, zo is bijvoorbeeld Fire It Up aan de te flauwe kant, maar overwegend laat het album een frisse en energieke indruk achter. Songs als Save Our Last Goodbye en Never Wrong zijn ijzersterk.

De cover van Simon & Garfunkel vind ik echt wel erg goed gedaan! Draimans rauwe stem geeft zoveel kracht aan dat nummer. Petje af!

Een comeback van Disturbed: En wat voor eentje! Ze begonnen goed, maar raakte in een dip, dus nam de band pauze. En toen was daar ineens geheel onverwacht 'Immortalized'. De pauze heeft hun goed gedaan! Disturbed klinkt met meer kracht, hier en daar vernieuwender, en toch typisch Disturbed: Zoals een comeback hoort te gaan als je het mij vraagt. Op zang zijn ze ook vooruit gegaan: Betere afwisselingen. Wat een super comeback! Dit album verdient in mijn ogen vijf sterren.

Dat een break van een aantal jaar een band flink goed kan doen wordt op dit album mooi bewezen. In tegenstelling tot de voorgaande albums is de afwisseling hier goed aanwezig en vervelen de nummers eigenlijk niet. De bekende Disturbed sound is uiteraard aanwezig maar aangevuld met een verbeterde zang en meer afwisseling blijft het album heerlijk de speakers uit knallen. Het grootste minpunt is het nummer Fire it Up wat eigenlijk niet past op het album. toch is het luchtigere nummer een fijne pauze en was het eigenlijk ook wel te verwachten dat dit ooit eens gemaakt zou worden. Toch had het nummer beter gewisseld kunnen worden met een van de drie bonus nummers. Gelukkig word het nummer opgevolgd met het beste nummer van het album. The Sound of Silence is een van de beste covers die ik ooit gehoord heb, en de stem van Draiman past perfect bij het nummer. De rest van het album is eigenlijk wat je zou willen van een band als Disturbed.

Al met al een waardige comeback en ook meteen een van hun betere albums.
4*

Mijn eerste kennismaking met Disturbed. En de kennismaking is erg goed bevallen ondanks dat ik niet zo'n liefhebber ben van 'moderne' overgeproduceerde en platgecompressde (lekker nederlands ) metal. Echter, het songmateriaal op deze plaat is erg sterk.

Ik ben benieuwd hoe de band live klinkt. Zag dat de band al is geboekt voor diverse festivals dus daar ga ik wel achter komen.

Enkele jaartjes terug ging ik geregeld naar (semi-) profesioneel ijshockey wedstrijden kijken bij the Devils op de vrijdag avond . Als het spel stil ligt komt de DJ erin en deze, in dit geval een jongedame, draaide steevast het halve ouvre van Disturbed afgewisseld met zo af en toe Metallica, AC/DC en Seven nations army (bij winst op Tilburg). Of het publiek dat aan dit alles werd blootgesteld het ook wat vond kon ze volgens mij niet zoveel schelen. Dus bij Disturbed denk ik vaak terug aan die tijd.
De oudere albums ken ik wel van deze band maar zal deze ook nog eens onder handen nemen zodat ik de setlist kan volgen op het Fortarock festival aankomende zomer. Zo te lezen is het een goede comeback dus waarom niet.

Goed plaatje dit zeg.
Inderdaad zoals andere al aangeven het meest veelzijdige album, maar zelfs met nummers die niet echt in het Disturbed straatje passen komen goed uit de verf.
Eigenlijk zitten er geen nummers bij die minder dan een dikke voldoende scoren, met een paar positieve uitschieters.
Tyrant, Who Taught You How To Hate, Open Your Eyes zijn wel mijn favorieten op het moment...

Gisteren de ijzersterke cover The Sound of Silence gehoord. Ik ben een fan van het origineel, maar ik kreeg toch wel even kippenvel bij het horen van deze versie. Dit heeft mijn interesse in Disturbed weer aangewakkerd. Binnenkort ga ik de rest van het album luisteren.

Zondag op Forta Rock kennis gemaakt met Disturbed. Ik was eigenlijk positief verrast. Ik kende ze totaal niet en dacht eigenlijk dat een overgewaardeerde 13 in dozijn bandje was. Je kent het wel, twee of drie rondspringende gitaar-speulers, en een zanger die niks anders kan dan heel hard en onverstaanbaar 'screamen'.
Was ik even verrast zeg, wat een heerlijk band is dit. Gewoon lekker onvervalste Metal met een jaren 90/00 sausje zoals het hoort te klinken. Als je dan ook nog op een metal festival 'sound of silence' covert en het nog weet te brengen ook nog...wauw!

Ik weet het zo niet hoor met die cover van “Sound of Silence”... ik vind het maar een enorm opgeblazen nummer. Zeker, vocaal is het zeer sterk....maar waarom in zo een intiem en ingetogen nummer alle registers los trekken?? Dat melodramatische gepingel, eerst op gitaar, en later ook nog met piano of bellen....
In plaats van tranentrekkend emotioneel verandert dit nummer in tenenkrommende bombast....

Verschrikkelijk die Sound of Silence cover.

Hier in België staat de cover sinds enkele jaren in de tijdloze op StuBru. Niet te begrijpen. Wat een gedrocht.