Bathory - Requiem (1994)

Nog geen berichten bij deze plaat van Bathory? Niet onbegrijpelijk, want bij lange na niet hun beste. Vooral het drumgeluid valt me tegen. Schel, monotoon gedreun.
Bovendien bevallen de vocalen me ook niet echt. Quorthon is nooit de beste vocalist geweest (een beetje schreeuwerig), maar hier valt het extra op..

De songs zijn ook al niet om over naar huis te schrijven; weinig memorabel, dat me bijblijft. Gelukkig maar..

Neen, als je Bathory wil beluisteren, zou ik eerder bijna alles van voor 'Requiem' aanraden (daarbij moet gezegd dat ik de laatste albums nog niet heb beluisterd).

2 sterren

De laatste twee albums liggen helemaal in het verlengde van Hammerheart en Twilight Of The Gods. Zeker de moeite waard als je door Quorthons onkunde heen kunt luisteren. Deze Requiem en ook Octagon is pure rommel ende schroot.

Ik ben ze chronologisch aan het beluisteren (zoals ze zijn uitgebracht; ik heb al wel gelezen dat bijvoorbeeld 'Blood on Ice' bestaat uit vroeger spul?), en ontdek nu dat ik 'Requiem' en 'Octagon' beter links had laten liggen..

Wat Quorthon's onkunde betreft; onkunde is soms ook een sterk punt, het groezelige, imperfecte dat me zo nu en dan aantrekt in de stijl van een muzikant, schrijver of beeldend kunstenaar.

Daar ben ik het wel mee eens. Quorthon was zeer wel in staat om heel beeldend te zijn met zijn klanken. In die zin compenseerde die gave de muzikale tekortkomingen. Zo overtrof het vroege werk overtrof in smerigheid. Het werk tussen 88 en 91 blonk weer uit in overrompelende sfeerschetsen uit lang vervlogen tijden. Met Requiem wilde Quorthon naar eigen zeggen Slayer achterna. Daar faalde hij wat mij betreft in. Destroyer Of Worlds hinkt op twee gedachten en middels Nordland tweeluik revancheerde hij zich uiteindelijk met een fenomenale zwanenzang.

Dit album is zeker niet geliefd bij de meeste mensen maar het heeft mij te pakken gekregen. Voor je me afmaakt door mijn (belachelijk hoge) score dat ik dit album geef wil ik zeggen dat ik het zeker begrijp dat de meeste mensen dit album heel slecht vinden. Al bij al luister ik bijna geen trash metal meer maar dit album gaat er zeker wel in bij mij. De bass op dit album is gewoon geweldig het geluid van de drums ben ik zeker ook niet de grootste fan van maar het stoort me eigenlijk niet veel, soms past het voormij zelfs heel goed met de gitaartoon.

1994. Thrash is dood en dus dacht Quorthon blijkbaar dat hij zijn eigen band ook maar de nek moest omdraaien, haha. Requiem is in zoveel opzichten een vreemd album. Ten eerste is de overstap van viking metal naar thrash al bizar, maar in kwalitatief opzicht laat Bathory zich van haar slechtste kant tot nu toe zien. De productie van dit album is erbarmelijk. De drums klinken nergens naar, maar het gekrijs van Quorthon steekt zelfs dat nog naar de kroon. Dat geblaf is lachwekkend in al zijn slechtheid. Ik zit tijdens het luisteren gewoon mijn lach in te houden. Riffs en bas zijn nog wel ok om aan te horen, maar de songs dan weer niet.

Tussenstand:
1. Under The Sign Of The Black Mark
2. Twilight Of The Gods
3. Blood Fire Death
4. The Return
5. Hammerheart
6. Bathory
7. Requiem

De gitaar en bas zijn helemaal in orde. Vurige, strakke riffs met de juiste agressie! Maar dan is er die verschrikkelijke drumsound en de zang die verreweg wel het ergste is dat ik tot nu toe op een Bathory-album heb gehoord. En in het begin werkt het geheel nog wel een beetje, want ik hoor bij vlagen best wel wat ruigs tussendoor komen dat zijn doel treft, maar naarmate het geheel vordert... urgh, nee. Het gevoel klopt vanuit Quorthon waarschijnlijk wel, maar het doet als geheel alsnog toch een beetje pijn na niet al te lange tijd. En ja, dat is geen goed teken bij een album van 33 minuten lang.

Tussenstand:
1. Twilight Of The Gods
2. Blood Fire Death
3. Under The Sign Of The Black Mark
4. Hammerheart
5. The Return......
6. Requiem
7. Bathory