Bathory - Requiem (1994)

1994. Thrash is dood en dus dacht Quorthon blijkbaar dat hij zijn eigen band ook maar de nek moest omdraaien, haha. Requiem is in zoveel opzichten een vreemd album. Ten eerste is de overstap van viking metal naar thrash al bizar, maar in kwalitatief opzicht laat Bathory zich van haar slechtste kant tot nu toe zien. De productie van dit album is erbarmelijk. De drums klinken nergens naar, maar het gekrijs van Quorthon steekt zelfs dat nog naar de kroon. Dat geblaf is lachwekkend in al zijn slechtheid. Ik zit tijdens het luisteren gewoon mijn lach in te houden. Riffs en bas zijn nog wel ok om aan te horen, maar de songs dan weer niet.

Tussenstand:
1. Under The Sign Of The Black Mark
2. Twilight Of The Gods
3. Blood Fire Death
4. The Return
5. Hammerheart
6. Bathory
7. Requiem

De gitaar en bas zijn helemaal in orde. Vurige, strakke riffs met de juiste agressie! Maar dan is er die verschrikkelijke drumsound en de zang die verreweg wel het ergste is dat ik tot nu toe op een Bathory-album heb gehoord. En in het begin werkt het geheel nog wel een beetje, want ik hoor bij vlagen best wel wat ruigs tussendoor komen dat zijn doel treft, maar naarmate het geheel vordert... urgh, nee. Het gevoel klopt vanuit Quorthon waarschijnlijk wel, maar het doet als geheel alsnog toch een beetje pijn na niet al te lange tijd. En ja, dat is geen goed teken bij een album van 33 minuten lang.

Tussenstand:
1. Twilight Of The Gods
2. Blood Fire Death
3. Under The Sign Of The Black Mark
4. Hammerheart
5. The Return......
6. Requiem
7. Bathory