Deep Purple - From the Setting Sun... (2015)

Onzinnige release weer. Op 2 nummers na exact hetzelfde als deze, die op dezelfde dag verschijnt. Bovendien voornamelijk gevuld met nummers die we al tienduizend keer live gezien en gehoord hebben.
Nog los daarvan heb ik beelden van dit concert gezien, en het was nou niet bepaald om over naar huis te schrijven. De show van Deep Purple past totaal niet op zo'n festival en bovendien was Gillan, zelfs naar zijn huidige maatstaven, bijzonder matig in vorm.

"Space Truckin'" en "Black Night" zijn al op youtube geplaatst om een eerste indruk te krijgen.

Op W.O.A. was daar niets van te merken. Tienduizenden mensen hebben zich daar uitstekend vermaakt tijdens het optreden.

Het lijkt mij dat één van de twee live registraties (het gaat om de promotie tour rond Now What?!) wel voldoende is. Omdat het slechts twee nummers verschilt.

Het concert in Zwolle was natuurlijk ook prima. Tenminste, dat vond ik.

En de vraag is dan: wordt het deze of wordt het de Japanse tegenhanger? En hoe kom je het verschil te weten.

Neem aan dat er vanaf vrijdag wel een stream ergens beschikbaar is. Voor mij is de keuze makkelijk... was bij de show in Wacken. Leuk om de registratie daarvan in huis te hebben.

Uiteraard hebben de mensen zich vermaakt, ik vermaak me ook ieder keer prima maar ik vind de sobere show van Purple beter passen in een kleinere setting.

Feit is wel dat de shows steeds meer op elkaar gaan lijken. Ik heb de laatste vier shows in Nederland bezocht en de spontaniteit is er wel een beetje uit, steeds dezelfde nummers keren terug. En dan niet alleen Smoke on the Water, maar ook nummers die ooit 'verrassend' waren (Hard Lovin' Man) zijn nu al jaren niet van de setlist af te rammen.

Het is moeilijk om te kiezen welk concert beter is, Deze op Wacken of die andere in Tokyo.
Op dit moment gaat mijn voorkeur denk ik uit naar het concert in Tokyo, op dat concert vond ik de solo van Don Airey beter uit de verf komen en het feit dat Uncommon Man in het solowerk zat verwerkt van Morse was ook een hele mooie aanvulling.
Dit gezegd te hebben vond ik de uitvoering van Above and Beyond weer beter uit de verf komen op dit concert en de uitvoering van Highway Star als een mooi intro! Ik heb Gillan door de jaren heen dit nummer minder horen zingen dan op dit concert.

Zonder twijfel zijn alle 2 de concerten aanraders en meer dan de moeite waard, mocht je er echter maar 1 willen aanschaffen is mijn persoonlijke aanrader het concert in Tokyo, ook al maken de 2 concerten elkaar weinig op de speelduur na gelaten.

Uli Jon Roth vond ik trouwens niet echt een meerwaarde geven, Steve Morse is in mijn opinie duidelijk de beste van de 2 en de solo's naar elkaar toe in Smoke on the water vond ik niet bijzonder en laat mij meer verlangen naar een G3 uitvoering.

Ik ben erg benieuwd naar de meningen van andere leden die beide concerten gezien en/of gehoord hebben.
4,5* voor nu met een lichte voorkeur naar To The Rising Sun.

Karma_To_Burn, het was voor mij ook een zeer moeilijke keuze dus heb ik ze alle twee aangeschaft.
Het is en blijft Deep Purple, dus niet heel veel kan daarin fout gaan naar mijn mening.

Wat mij opvalt aan de twee registraties is, dat de show die de band speelt in Tokyo met veel meer pit en overgave wordt gespeeld.
De band lijkt op de Tokyo registratie dan ook beter in vorm, en Gillan en gevolg komen fitter over.
Ook is naar mijn mening het geluid beter gemixt op de Tokyo registratie
De setlist vindt ik op de Tokyo registratie ook wat aantrekkelijker dan op deze, er worden meer nieuwe nummers ter gehore gebracht, En omdat ik groot fan ben van 'Now What?!' geeft dit voor mij dan alleen maar een streepje voor op de Wacken registratie.

Ook vind ik dat de heren Morse en Airey(op een paar pre Morse/Airey era nummers na dan, Perfect Strangers, en Hard Lovin' Man) het veel beter doen op de nummers die zij met Deep Purple hebben uitgebracht.
Ze klinken hierop vers en fris, en vol energie, maar als je dan bijvoorbeeld Highway Star pakt of Space Truckin' dan zijn dat naar mijn mening nummers die heel erg op de automatische piloot worden gespeeld, bijna alsof de heren het ongemakkelijk vinden deze nummers te spelen, ze komen heel erg geforceerd over naar mijn mening.
Waar vroeger volop werd geimproviseerd door Blackmore en Lord, wordt nu door de heren Morse en Airey maar heel erg stroef gespeeld.
Dit terwijl ze het wel degelijk kunnen, want als ze nummers ter gehore brengen uit hun eigen oeuvre zijn ze niet bang om daarmee elke avond iets anders te doen.

Daarom krijgt van mij ''From the Setting Sun'' 4 sterren, en geef ik ''To the Rising Sun'' 4,5 sterren.
Dit allemaal onder het mom van: het is allemaal net even een beetje spannender, en het klinkt allemaal net even wat frisser.

Ik heb nu de twee versies gehoord (en bekeken).
Als groot fan van Deep Purple heb ik bijna alles van die groep in huis.
Mijn voorkeur gaat nog altijd uit naar de line-up met Richie Blackmore, maar toch geniet ik zeker en vast van de muziek van de huidige bezetting.
Twee versies van een bijna identiek optreden uitbrengen vraagt om op voorkeuren beoordeeld te worden.
Ik schafte me, voor alle duidelijkheid, de versies op blu-ray aan.
Op Wacken zit het geluid, vooral vocaal, iets minder goed. Tokyo vind ik beter en strakker gespeeld, maar ik word een beetje dol van de aan- en affloepende spots. Na enkele nummers wordt het toch vrij irritant. Misschien kwam het in de zaal beter over, maar op tv vond ik het ronduit vermoeiend.
Over de muziek zelf kan ik alleen maar tevreden zijn, al geniet ik nog altijd het meest van de oudere nummers.
Ik geef een 3,5 voor Wacken en een 4 voor Tokyo.