The Libertines - Anthems for Doomed Youth (2015)

zow die staat er snel op!!

ik kijk er in ieder geval wel naar uit, en de eerste single komt vanavond uit.

Ben echt heel benieuwd of ze het niveau van de eerste twee platen kunnen evenaren. You're My Waterloo, uitgevoerd op Glastonbury vind ik alvast een prachtig nummer.

Altijd al gehoopt dat deze plaat er ooit zou komen, maar ik ging er een hele tijd van uit dat het nooit meer zou gebeuren. Nadat de reunie concerten van 2014 een succes bleken te zijn en de mannen er weer plezier in leken te hebben kwamen dan toch de geruchten over een mogelijke nieuwe plaat. En zie hier, daar is ie dan in september. Het blijft wat moeilijk te bevatten voor mezelf..

Gunga Gin heb ik al op Best Kept Secret gehoord en had een typisch Libertines refrein met in de coupletten ska invloeden. Had wel het idee dat het nummer pas half af was ofzo dus ben benieuwd naar de definitieve versie.

Overigens vind ik het geweldig dat You're My Waterloo eindelijk een echte release gaat krijgen, wat een pracht van een nummer is dat toch.

Betekent dit dat er geen nieuwe Babyshambles meer komt?

De clip van gunga gin is er ook.

Ik ben er nog niet helemaal over uit wat ik van Gunga Din vind, maar ik kijk erg uit naar de echte release van You're My Waterloo.

Anthems for a Doomed Youth hebben ze op Glastonbury ook gespeeld, die vond ik eigenlijk nog beter klinken dan Gunga Din. Hoewel ik Gunga Din vooral in de coupletten wel erg fijn vind.

Ik kan niet geloven dat ze terug zijn! Vorig jaar ben ik speciaal naar Hyde Park afgereisd voor hun voortreffelijk reunieconcert. Ik had verwacht dat het puur voor het geld ging zijn en dat ze nadien weer hun eigen weg op zouden gaan. Gelukkig zat ik ernaast. En hier zit ik nu Gunga Din op repeat af te spelen.

Ik ben voorzichtig wat betreft deze nieuwe Libertines. Hun eerste twee albums waren ontzettend goed, maar Babyshambles vind ik vreselijk en ook Carl's werk na The Libertines heeft me nooit in vuur en vlam gezet. Gunga Din vind ik ook niet al te bijzonder. Gaat het oude gevoel nog wat herleven op deze derde? Ik denk eerlijk gezegd niet dat lightning twice gaat striken. Maar ik laat me graag verrassen

Barbarians is ook te beluisteren.

En ook nog Anthem For Doomed Youth

Anthems For Doomed Youth vind ik duidelijk de beste die tot nu toe gereleased is. Toch vind ik de productie ook hier weer te gladgestreken.

Weer een typische Libertines plaat, en wat vind ik hem weer geweldig. Bij hun vorige platen heb ik best wat 'moeite' moeten doen tot deze echt pakte. Bij deze Anthems for Doomed Youth ging dat veel sneller, mss is dat op lange termijn geen goed teken, maar dat zien we dan wel. Voorlopig geniet ik er enorm van!

favorieten: Gunga Din, You're my Waterloo, Belly Of The Beast

"Dont spend your days in the haze of the iceman." Heerlijk!

ben nog niet overtuigd, staan geweldige liedjes op maar het klinkt allemaal een beetje hetzelfde

Vooropgesteld dat ik deze band toch al behoorlijk overschat vind, was ik toch wel erg benieuwd naar deze nieuwe plaat.
Het begin is heerlijk. De eerste 3 tracks zijn om mee te bulderen maar daarna kakt het muzikaal behoorlijk in. Belly of the Beast and Heart of the Matter zijn nog 2 behoorlijke spartelingen (=best lekker) maar dan ben ik wel weer klaar met dit album.
En zo kan ik met de beste nummers van hun 3 albums 1 goede verzamelaar maken.......

Vond ze als jonge telgen wel leuk, maar is dit nog wel wat?

Heb dit album nu een paar keer beluisterd, en hoewel het niet in de buurt komt van hun eerste twee is het ook niet slecht. Na de eerste luisterbeurt was er weinig blijven hangen op de singles na, maar deze plaat blijkt na meer draaibeurten toch meer te bieden te hebben. Wel jammer dat het zo glad geproduceerd is, het rammelt niet meer zoals vroeger.

Komt o.a. door de gekozen producer en verder zijn ze inmiddels een aardig stukje ouder geworden. Vraag me af of zo'n enorm rammelende sound dan nog wel past.

Ik vind dit wel een fijne mix qua 'rammelsound' en gladde productie. De eerste twee albums vond ik briljant maar over de algehele linie juist te veel rammelen. Om die reden heb ik ze niet echt grijs gedraaid, maar grijp ik er wel zo nu en dan nog eens naar terug om even de sound in m'n herinnering te verversen.

Dit luistert wat makkelijker weg en ook hier blijven een aantal songs echt wel in m'n kop zitten: Gunga Din, Fame and Fortune, You're my waterloo, Iceman om maar even wat te noemen.

Grappig is dat ik de eerste twee albums wel beter vind, maar deze makkelijker weg vind luisteren.

Debuut was briljant., maar de tweede vond ik al minder.Wel goed nog natuurlijk. De eerste Babyshambles vond ik ook erg goed.
De jeugdige branie was altijd een belangrijk element. En daarna het te vroege verval.
Troeven die natuurlijk uitgespeeld zijn nu. Ze lijken het te beseffen.
Ze drijven een beetje de spot ermee.Ik was aangenaam verrast.
Handvol goede songs, soms wat carlkitch helaas, maar verder weinig tegenvallers.

Billie Holiday - Good Morning Heartache - YouTube
De brug van Gunga Din is gepikt van Billie Holiday's Good Morning Heartache.
Schaamteloos en zonder vermelding.

Dat eerste nummer, Barbarians, klinkt heel erg alsof het van The Clash is, in zowel lied als zang.

Ik had weinig verwachtingen bij Anthems for Doomed Youth.
Pete Doherty altijd een matige zanger gevonden, en het hele gebeuren rondom The Libertines nooit zo begrepen.
Voor mij een band die net zorgvuldig en ingecalculeerd genoeg met drugs omging.
Maar laat ik eerlijk zijn, Barbarians is wel gelijk al een sterke opener.
Een beetje The Jam, wat ska en genoeg duisternis in zich, waardoor je bijna zou denken dat het hier om een jaren 80 plaatje gaat.
Gunga Din haakt hier ook op in, en nu valt mij pas op, waarom ik dat jaren 80 gevoel heb.
Het gitaarspel sluit aan bij The Smiths en een Chris Isaak.
Bij Fame and Fortune krijg ik wel weer het jaren 90 gevoel, maar dan meer van Blur tijdens The Great Escape, en ook Pulp schiet door mijn hoofd.
Nu Doherty zijn verslavingen blijkbaar meer onder controle heeft; helemaal clean zal hij waarschijnlijk nooit zijn, kan ik The Libertines een stuk meer waarderen.
Voorheen klonk het allemaal een stuk rommeliger en ongecontroleerder, nu is het net een stuk doordachter, en voor mij ook zelfs sterker te noemen.
Schijnbaar is het The Libertines gelukt om in een nuchtere staat de Britse popencyclopedie van de afgelopen 35 jaar door te nemen, met daarin de nodige inspiratie te vinden, wat een meer dan geslaagde comeback opleverde.
En Doherty?
Ja, die kan toch echt wel zingen.

Wat een aangename verrassing. Had er niet veel van verwacht. Soms heerlijk rammelende garagerock, vaak de sfeer van The Kinks. Gevarieerde songs met een kop en een start met fijne melodieën. Goed gedaan van de mannen. Hoort bij de bovenkant van het aanbod van dit jaar.

The Libertines is zo'n band die leuk is om er een beetje bij te hebben. Ik kom noot een hele plaat in een keer door, maar wat ik hoor bevalt altijd wel, zonder dat ik er enorm warm van wordt. Alles solo in de afgelopen 10 jaar gold dat ook voor of zelf minder (Babyshambles). Een reünie dan maar? Ja, en die is beslist succesvol te noemen. Een aantal nummers pakt bijzonder prettig uit en de band is uit het keurslijf van Mick Jones gestapt, wat hun muziek rijker en opener maakt, met een paar absolute pareltjes als gevolg en een rest waar goed naar te luisteren valt.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Zo, deze neem ik nog even met fikse vertraging op in mijn albumlijstje over 2015. Wat een fijne gevarieerde plaat; Cor verwoordt het uitstekend.

deze maar weer eens aangezet als voorbereiding op het concert volgende week, en hoewel die het natuurlijk lang niet haalt bij Up the Bracket en The Libertines is het alsnog zeker niet slecht.
waar up the bracket vanaf het begin tot eind gevuld is met tunes, is deze wat rustiger.
tekstueel nog steeds wel erg sterk.
prima album dus, hoewel ze in paradiso wat mij betreft vooral de eerdere nummers mogen spelen.

Ik heb ze gisteren in Brussel gezien en je kan niet ontkennen dat de nieuwe nummers live als een huis staan en werden onthaald alsof ze al eeuwig bij het repertoire hoorden. Het optreden was fantastisch!

Het album zelf moet, buiten enkele uitzonderingen, niet onderdoen voor zijn voorgangers en is tot mijn grote verbazing van hoog niveau. Ik had veel minder verwacht van deze come-back plaat, maar ze laten hier zien dat er ook na een reunie goede muziek geschreven kan worden, zolang het hart maar op de juiste plaats zit.

ja ben ik met je eens, barbarians, heart of the matter, you're my waterloo waren allemaal erg sterk.
ben zelf beide avonden in paradiso geweest, waarbij de tweede avond legendarisch werd afgesloten door alle vier de bandleden die in het publiek sprongen, pete die zijn gitaar in het publiek wierp, I get along speelden en uiteindelijk na 27 nummers het podium verlieten.

Ook helemaal mee eens. De nieuwe nummers werken goed en ondanks dat deze plaat wel anders geproduceerd is, hoor je live het verschil tussen oud en nieuw niet echt.

Ik was er enkel bij 2 maart trouwens, maar volgens mij heb ik erg veel geluk gehad, want ze wilden het podium maar niet af. En ook fantastisch dat ze 10 van 12 nummers van het debuut speelden. En ben dit album door het concert ook meer gaan waarderen, Heart of the Matter, Gunga Din, Anthem For A Doomed Youth en You're My Waterloo horen makkelijk tot mijn favoriete Libertines-nummers. En ook de andere nummers op deze nieuwste worp zijn gewoon erg fijne nummers.

Volgens mij waren er al rumours over een nieuw Libertines-album deze zomer, laat maar komen zou ik zeggen!

En ook jammer trouwens dat er maar zo weinig aandacht is voor deze nieuwe van ze op Musicmeter. Zou toch minstens 100 stemmen meer mogen hebben.

Ik vind dit een zeer onderschat album. Naast een handjevol heerlijke meezingers, maken ze ook indruk met de ballad Dead For Love. Ik grijp hier toch steeds weer naar terug.