The Libertines - Anthems for Doomed Youth (2015)
mijn stem
86 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Harvest
-
Barbarians (3:35)
-
Gunga Din (2:58)
-
Fame and Fortune (3:07)
-
Anthem for Doomed Youth (4:26)
-
You're My Waterloo (4:19)
-
Belly of the Beast (4:06)
-
Iceman (4:58)
-
Heart of the Matter (3:29)
-
Fury of Chonburi (2:40)
-
The Milkman's Horse (3:23)
-
Glasgow Coma Scale Blues (3:12)
-
Dead for Love (5:14)
-
Love on the Dole * (3:13)
-
Bucket Shop * (3:03)
-
Lust of * (4:01)
-
7 Deadly Sins * (3:04)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur:
45:27
(58:48)
0
geplaatst: 30 september 2015, 01:20 uur
Ik had weinig verwachtingen bij Anthems for Doomed Youth.
Pete Doherty altijd een matige zanger gevonden, en het hele gebeuren rondom The Libertines nooit zo begrepen.
Voor mij een band die net zorgvuldig en ingecalculeerd genoeg met drugs omging.
Maar laat ik eerlijk zijn, Barbarians is wel gelijk al een sterke opener.
Een beetje The Jam, wat ska en genoeg duisternis in zich, waardoor je bijna zou denken dat het hier om een jaren 80 plaatje gaat.
Gunga Din haakt hier ook op in, en nu valt mij pas op, waarom ik dat jaren 80 gevoel heb.
Het gitaarspel sluit aan bij The Smiths en een Chris Isaak.
Bij Fame and Fortune krijg ik wel weer het jaren 90 gevoel, maar dan meer van Blur tijdens The Great Escape, en ook Pulp schiet door mijn hoofd.
Nu Doherty zijn verslavingen blijkbaar meer onder controle heeft; helemaal clean zal hij waarschijnlijk nooit zijn, kan ik The Libertines een stuk meer waarderen.
Voorheen klonk het allemaal een stuk rommeliger en ongecontroleerder, nu is het net een stuk doordachter, en voor mij ook zelfs sterker te noemen.
Schijnbaar is het The Libertines gelukt om in een nuchtere staat de Britse popencyclopedie van de afgelopen 35 jaar door te nemen, met daarin de nodige inspiratie te vinden, wat een meer dan geslaagde comeback opleverde.
En Doherty?
Ja, die kan toch echt wel zingen.
Pete Doherty altijd een matige zanger gevonden, en het hele gebeuren rondom The Libertines nooit zo begrepen.
Voor mij een band die net zorgvuldig en ingecalculeerd genoeg met drugs omging.
Maar laat ik eerlijk zijn, Barbarians is wel gelijk al een sterke opener.
Een beetje The Jam, wat ska en genoeg duisternis in zich, waardoor je bijna zou denken dat het hier om een jaren 80 plaatje gaat.
Gunga Din haakt hier ook op in, en nu valt mij pas op, waarom ik dat jaren 80 gevoel heb.
Het gitaarspel sluit aan bij The Smiths en een Chris Isaak.
Bij Fame and Fortune krijg ik wel weer het jaren 90 gevoel, maar dan meer van Blur tijdens The Great Escape, en ook Pulp schiet door mijn hoofd.
Nu Doherty zijn verslavingen blijkbaar meer onder controle heeft; helemaal clean zal hij waarschijnlijk nooit zijn, kan ik The Libertines een stuk meer waarderen.
Voorheen klonk het allemaal een stuk rommeliger en ongecontroleerder, nu is het net een stuk doordachter, en voor mij ook zelfs sterker te noemen.
Schijnbaar is het The Libertines gelukt om in een nuchtere staat de Britse popencyclopedie van de afgelopen 35 jaar door te nemen, met daarin de nodige inspiratie te vinden, wat een meer dan geslaagde comeback opleverde.
En Doherty?
Ja, die kan toch echt wel zingen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.