Parkway Drive - Ire (2015)

Eerste single klinkt vrij soft voor hun doen.

De tweede track is ook te beluisteren: Crushed.

Lijkt erop dat dit een plaat wordt waar Parkway Drive nieuwe dingen gaat proberen, de twee singles vind ik gaaf. Vice Grip lijkt wel een catchy jaren '80 stadionmetaltrack in een metalcorejasje en Crushed heeft veel invloeden van Rage Against the Machine. Ik ben benieuwd naar de rest van de plaat.

Vice Grip en vooral Crushed leggen de verwachtingen voor Ire al behoorlijk hoog, hele toffe tracks allebei! Zeer benieuwd naar de rest.

The sound of violence is ook te beluisteren.

Ondertussen is ongeveer de helft van het album al te beluisteren. Vice Grip, Crushed, The Sound of Violence, Bottom Feeder en Fractures staan allemaal op Spotify.

Het album word zaterdag gestreamd via Twitch.

Klinkt niet verkeerd allemaal. Ben benieuwd naar de rest.

Dit is toch wel een erg goede cd geworden

Ik haak bij deze plaat af. De oeh's en aah's vliegen me om de oren, totaal niet mijn ding. Veel te geforceerd.

Meh, het blijft bij de eerste twee vrijgegeven tracks die vet zijn, voor de rest is het niet al te best. Writing on the Walls is zelfs beschamend slecht, echt een gedrocht. Geforceerd is het juiste woord, ja.

Parkway Drive is zo'n sentimentband die ik altijd wel met een half oor zal blijven volgen. Hoewel het op plaat nooit zo goed geworden is als Killing With a Smile (al kwam Deep Blue af en toe in de buurt), heb ik ze op concerten altijd graag meegepikt. Na Atlas waren de verwachtingen nihil, maar dat komt hier nog niet zo slecht uit.

Ire is stukken beter dan de abominatie die Atlas was, dus het is alweer een stap in de goede richting. Parkway Drive laat het geforceerde experiment achterwege en plukt de epische momenten van Horizons eruit, om er op Ire volledige stadionmetalcore te maken. Ik krijg er zelfs vaak nog een nu-metalgevoel bij. Het is erg matig in vergelijking met de eerste drie albums, maar live zal het wel weer leuk worden.

Wisselvallige band, waarvan nooit te voorspellen is wat een nieuw album voor geluid zal gaan brengen. Ditmaal is het logge metalcore dat de klok slaat, overtuigend gebracht maar met een overdaad aan flauwe meezingers, die het niveau danig naar beneden halen. Wanneer men losgaat in brute tracks als Dying To Believe en Crushed (met een fraai oosters sfeertje) klinkt de band optimaal goed, vooral door de intense schreeuwzang en het loodzware gitaarwerk, maar door het overwegend vlakke songmateriaal wil het album maar niet bijzonder worden.

Parkway Drive kende ik van naam, maar voor de rest had ik er niet echt oren naar. Ik kreeg deze week van een vriendin eens de raad naar dit album te luisteren. Wel, dat werd een aangename kennismaking. Er staat enkele vette nummers op. O.a. Vice Grip, Crushed gaan erin als zoete koek. Writings On The Wall is een wat vreemde eend in de bijt, maar daarom niet minder goed. Normaal gezien heb ik het niet zo voor het soort zang. Maar hier komen ze er mee weg, omdat er lekker veel melodie in de nummers zit. Ik ga me de volgende periode eens verdiepen in hun oudere werk.