Hurts - Surrender (2015)

Een nieuwe Hurts! Ben benieuwd! Ik vond hun debuutplaat fantastisch, maar het 2e album sprak me veel minder aan. Kijken wat er nu van terecht is gekomen!

Ik wil deze ook nog wel proberen.

Zelfde mening als jou.. 1e was heerlijk, 2e stuk minder. Live is het overigens allemaal heel erg ok!

Lijkt me typisch een bandje aan het worden waarvan we steeds de nieuwe release zullen checken als gevolg van hun twee eerste singles (Better Than Love, Wonderful Life) die beresterk waren.

Ik gun ze, ondanks de samenwerking met die Britse non muzikant, wel een nieuwe kans. The New Division en White Lies herpakten zich ook met hun derde album, laten we dan maar hetzelfde hopen van genregenoot Hurts.

Met wie werken ze aan dit album dan?

Ik doelde niet op de producer, wel op hun samenwerking met Calvin Harris (met als logisch gevolg een zeer beroerde single).

Hun eerste album heb ik nooit beluisterd, Exile vond ik persoonlijk wel goed maar de tracks die ik van deze nieuwe plaat al heb gehoord spreken mij 1 voor 1 niet aan...

En waarom is Calvin Harris een non-muzikant?

Dat predicaat was misschien iets te streng, neemt niet weg dat hij de kans krijgt om met heel wat artiesten samen te werken en desondanks erin slaagt om hen op het eindproduct allemaal hetzelfde te laten klinken. Non-muzikant is dus misschien niet het woord, dodelijk saai is het wel. Zijn oudere liedjes zijn beter te verteren. Soit, het gaat hier over Hurts, en het nummer van Calvin Harris met Hurts was gewoon troep en een teleurstellende ontwikkeling in de carriére van de band. Dat monotone EDM geluid wil ik bij geen enkele band terug horen. The New Division maakte op hun tweede album dezelfde fout.

Some Kind of Heaven is helaas (alweer) een zwakke single. Ik denk dat ik stilaan klaar ben met deze band.

Liefhebbers van Hurts; check zeker eens de band First Hate. Ze hebben nog maar een viertal nummers uitgebracht, maar wat klinkt dit veelbelovend!

Na zo'n aankondiging ben ik gelijk gaan luisteren

Girl's in the Club was wel aardig en Holy Contagion (waanzinnige clip!!) vond ik heel goed, hoog Depeche Mode gehalte vond ik bij de laatste. Maar zeker veelbelovend.

Na 1 luisterbeurt ben ik er gelijk uit: Dit is gewoon een leuke popplaat. Niks nieuws en niks bijzonder maar wel heel degelijk.

De vorige albums vond ik echt groeialbums. En de voorgangers waren naar mijn idee iets donkerder. Iets meer sinister. Ietwat andere sfeer..

Hurts gaat gelukkig weer deels terug naar de sound van hun eerste album. Het resulteert in een prettig luisterbaar album (zeker in zijn geheel). Wish vind ik persoonlijk het sterkste nummer van het album.

Ik heb de beschikbare tracks beluisterd, en heb besloten dit album niet te gaan luisteren. Het klinkt allemaal wat te makkelijk, en gaat wat mij betreft echt niet terug naar het 1e album, want die was wel goed!

Zou nog maar eens luisteren Lennon, want je vergist je. Dit album gaat zeker terug naar het 1e album.
Deze is niet beter, maar komt in de buurt.

Een nummer als slow kan me echt wel bekoren. Die Hurts vind ik leuk om te hier . Een nummer als Lights vind ik echt one in a million . Een combi met wat donkere nummers van deze en exile zal 1 goed album maken voor me denk ik.

Ik kende Hurts (nog) niet.
Zo te zien een populair en bekend bandje, gezien alle reacties van bekende Musicmeter-users.

Ik vind het wel veel soul hebben, voor synthpop. Een bijzondere act, en tot nu toe klinkt het allemaal erg lekker, upbeat, dansbaar en vrolijk. Erg pop, maar op een leuke manier.

Ik denk dat velen net als ik een aantal jaren geleden de hoop hadden dat Hurts een soort van nieuwe Pet Shop Boys zou worden.
Het debuut was veel belovend, de opvolger ook nog prima.
Surrender opent met een Culture Club achtige titelsong, en vervolgens krijg je wel een heel commercieel vervolg.
De binding met de jaren 80 is totaal verdwenen, en het klinkt eerder als de een of andere boyband uit de jaren 90.
Van Pet Shop Boys zijn alleen de boys nog over.
En toch haal je nog steeds Hurts er uit.
Alleen is hun definitie van een kaler geluid anders dan de mijne.
Hierbij is gekozen om de spannende elementen te elimineren, waardoor er Top 40 sound over blijft, maar dan zonder de hit gevoelige nummers.
Er zijn op dit moment in de wereld genoeg grote dj’s die beter zijn in het maken van deze sound, laat dat werk dan aan hun over.
Rolling Stone begint nog veel belovend, maar ook hier gaat het al snel fout.

Tja, het is jammer maar je ziet het toch veel vaker. Een band breekt door met een bepaalde sound en gaat op het moment dat ze populairder zijn ineens een andere kant (lees: makkelijker in het gehoor) op.

Hurts is zo'n voorbeeld. Een mooi ietwat donker en cynisch debuut en hier bij de derde plaat is het merendeel ineens popie jopie muziek. Behoorlijk vrolijk, de zanger klinkt ineens als Brandon Flowers van The Killers en in sommige refreinen hoor je de Coldplay achtige stadionrock met ohowowowowo meezing dingetjes. Dat is toch uitermate jammer want er is nu weer een leuk bandje de massa in gegaan. Vooral op de tweede helft staan nog wel wat tracks die spanning in zich hebben (Slow bv) maar die wordt dan gelijk weer omver gehuphuphupt door het catchy Kaleidoscope.

Nu klinkt het allemaal niet slecht hoor, begrijp me niet verkeerd maar het is wel afwachten welke vervolgweg ze afslaan bij het volgende album. Haak ik af of ga ik mee...

Hurts is voor mij een duidelijk voorbeeld van een band die bloedmooie nummers kan maken (Wings!), maar op een heel album toch altijd ook veel te veel fillers en middelmaat heeft staan om écht hoog te scoren.

Over het geheel best een vermakelijk schijfje, maar de echte topplaat hebben deze heren nooit kunnen maken