MusicMeter logo menu
MusicMeter logo
poster

Hurts - Surrender (2015)

mijn stem
3,25 (40)
40 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Electronic / Pop
Label: Sony

  1. Surrender (1:17)
  2. Some Kind of Heaven (3:18)
  3. Why (3:28)
  4. Nothing Will Be Bigger Than Us (4:02)
  5. Rolling Stone (3:41)
  6. Lights (3:31)
  7. Slow (3:29)
  8. Kaleidoscope (3:04)
  9. Wings (3:45)
  10. Wish (3:35)
  11. Perfect Timing * (3:06)
  12. Weight of the World * (3:48)
  13. Policewoman * (4:43)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur: 33:10 (44:47)
zoeken in:
avatar van Emile93
4,0
Hurts gaat gelukkig weer deels terug naar de sound van hun eerste album. Het resulteert in een prettig luisterbaar album (zeker in zijn geheel). Wish vind ik persoonlijk het sterkste nummer van het album.

avatar van deric raven
2,5
Ik denk dat velen net als ik een aantal jaren geleden de hoop hadden dat Hurts een soort van nieuwe Pet Shop Boys zou worden.
Het debuut was veel belovend, de opvolger ook nog prima.
Surrender opent met een Culture Club achtige titelsong, en vervolgens krijg je wel een heel commercieel vervolg.
De binding met de jaren 80 is totaal verdwenen, en het klinkt eerder als de een of andere boyband uit de jaren 90.
Van Pet Shop Boys zijn alleen de boys nog over.
En toch haal je nog steeds Hurts er uit.
Alleen is hun definitie van een kaler geluid anders dan de mijne.
Hierbij is gekozen om de spannende elementen te elimineren, waardoor er Top 40 sound over blijft, maar dan zonder de hit gevoelige nummers.
Er zijn op dit moment in de wereld genoeg grote dj’s die beter zijn in het maken van deze sound, laat dat werk dan aan hun over.
Rolling Stone begint nog veel belovend, maar ook hier gaat het al snel fout.

avatar van vigil
3,0
Tja, het is jammer maar je ziet het toch veel vaker. Een band breekt door met een bepaalde sound en gaat op het moment dat ze populairder zijn ineens een andere kant (lees: makkelijker in het gehoor) op.

Hurts is zo'n voorbeeld. Een mooi ietwat donker en cynisch debuut en hier bij de derde plaat is het merendeel ineens popie jopie muziek. Behoorlijk vrolijk, de zanger klinkt ineens als Brandon Flowers van The Killers en in sommige refreinen hoor je de Coldplay achtige stadionrock met ohowowowowo meezing dingetjes. Dat is toch uitermate jammer want er is nu weer een leuk bandje de massa in gegaan. Vooral op de tweede helft staan nog wel wat tracks die spanning in zich hebben (Slow bv) maar die wordt dan gelijk weer omver gehuphuphupt door het catchy Kaleidoscope.

Nu klinkt het allemaal niet slecht hoor, begrijp me niet verkeerd maar het is wel afwachten welke vervolgweg ze afslaan bij het volgende album. Haak ik af of ga ik mee...

avatar

Gast
geplaatst: vandaag om 10:35 uur

avatar

geplaatst: vandaag om 10:35 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.