Julia Holter - Have You in My Wilderness (2015)

Feel You klinkt alvast erg goed. Nog een stukje poppiër dan Loud City Song (dat op haar beurt weer iets toegankelijker dan Tragedy en Ekstasis was), maar er gebeurt toch een hoop in het nummer. Ben behoorlijk benieuwd naar de gehele plaat.

Julia Holter - Sea Calls Me Home (Official Video) - YouTube

Sea Calls Me Home vind ik toch ook wel een erg fijn nummer.

De eerste twee platen van Julia Holter waren zeer eigenzinnig en niet heel toegankelijk. Twee jaar terug slaagde Holter erin om hier verandering in aan te brengen: met de verschuiving van elektronische nummers die opgenomen waren in haar slaapkamer naar een bandgeluid met klassiek, jazz en pop als voornaamste invloeden. Het leverde in mijn ogen de mooiste plaat op van 2013.

Met Have You In My Wilderness zet ze de lijn van Loud City Song voort. Je moet er wel even voor gaan zitten, maar deze nieuwe nummers zitten weer prachtig in elkaar dankzij allerlei subtiele details. Hoogtepunten zijn wat mij betreft Night Song, Vasquez en afsluitende titeltrack omdat zij daar haar sterke punten het beste laat horen. Eerste single Feel You bewijst dat ze ook zeer behapbare liedjes kan maken.

Julia Holter is opnieuw gegroeid als eigenzinnig artieste en tegelijkertijd toegankelijker geworden.

In een eerlijke wereld waarin artistieke waarde zich automatisch omzet in hitnoteringen is 'Feel you' de popsong van het jaar.

och, in een eerlijke wereld zou muse nooit 4 concerten op rij in België en 3 op rij in Nederland uitverkopen.

en in een eerlijke wereld kijkt niemand raar op als je zegt dat je fan bent van Julia Holter.

spijtig genoeg heeft de gemiddelde mens het verstand van een apenoot en is ie angstiger dan een kat die in het nauw wordt gedreven... kijk maar naar de gemiddelde reacties op sociale media op gans de vluchtelingencrisis.

concreet: Julia Holter is idd weer een stukje toegankelijker geworden en levert met deze Have You In My Wilderness (wat een prachtige titel ook) een vierde meesterwerkje op rij dat laveert tussen avant garde, pure 80's pop, minimalisme, jazz en ambient.

De bovenstaande reactie komt meer dan een tikkeltje snobistisch over. Jammer dat dat vaak nodig lijkt te zijn bij 'moeilijke' muziek.

[apenootverstand]Ik begrijp de voorzichtige ophef over dit album niet zo. Heb er met open vizier naar geluisterd, maar kan de klasse er niet in ontdekken. Het kabbelt maar wat voort, weet nergens te imponeren. En hoewel ik over het algemeen een voorkeur heb voor melancholische muziek slaat de meter hier wel héél ver door in het rood. Dat hoeft geen probleem te zijn, zolang het verpakt is in goede nummers (de laatste Selah Sue). Maar hier werkt het door de stuurloze muziek extra op de zenuwen.[/apenootverstand]

tja Rudi1984, laat het dan snobistisch overkomen, maar ik geloof echt dat je een zeker intellect, en een zekere instelling moet hebben om de muziek van Julia Holter naar waarde te kunnen schatten. net zoals liefhebbers van muse wel eens graag een filmpke van michael bay trotseren, zullen liefhebbers van deze plaat dat met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid vooral niet doen. ze plonzen nog liever in een bad salpeterzuur dan hun hersenen te laten verlammen door de vreselijke bombast en het hersenloze, seksistische en racistische vertier van de michael. we weten allemaal wel dat je om filmpjes van michael bay te kunnen waarderen, vooral geen intellect mag bezitten.

dit is pure poëzie, daar waar de laatste van Selah Sue niets meer is dan een hoop op een heel dure productie getoonzette karamellenverzen van een meisje met een iets te groot ego en te veel media-aandacht voor haar "nakende" depressie. overigens, de vocale capriolen van la holter raken mij in elk geval duizend keer meer dan het gekweel en ge"woowoowoo" van la sue.

gelukkig bestaat er nog zoiets als smaken, en dat deze heftig kunnen verschillen weten we allemaal wel.

Een 1,5 voor Julia en dan beginnen over de nieuwe Selah Sue .

Dit album kan mij in ieder geval wel erg bekoren. Het eigenzinnige - hoe goed het soms ook was - is minder geworden en ik juich die ontwikkeling wel toe. Dit album luistert voor mij makkelijker weg dan veel van haar oude werk en bovendien zijn bijna alle nummers van een bijzonder hoog niveau. Richting het einde lijkt de boel iets in te zakken maar de sterke afsluiter maakt dat weer helemaal goed.

Loud City Song vond ik al ontzettend mooi, maar dat lag toch best zwaar op de maag. Deze plaat vind ik echt van een pracht die ik dit jaar nog niet gehoord had, Have You In My Wilderness zit dan ook extreem dicht bij 5 sterren, dat zal de tijd uitwijzen. Julia Holter heeft hier zowat de perfecte balans tussen song en experiment gevonden, waardoor alles heel memorabel is en je tegelijkertijd echt wordt meegenomen. Sea Calls Me Home is een poppareltje dat me doet denken aan het materiaal op het net door mij ontdekte debuutalbum van Broadcast. De instrumentatie is fenomenaal, vooral de ritmesectie zet hier ontzettend interessante dingen neer. Ik heb ook niet echt een favoriet, omdat het album van begin tot eind gewoon ontzettend goed is.

Ik ben er zo een met een apennoot verstand. Wat een moeilijk doenerij zeg. Heb je wel heeeel veel muzikaal geheugen voor nodig. Laat dit links liggen en stem niet.

Muziek is een kwestie van smaak. Ik zou zeggen geniet van je voorkeur, maar laat een ander (e smaak) in zijn waarde zou ik zeggen. Je hoeft een ander hierom niet de maat te nemen. Daar reageer ik op. Laatste keer, want het gaat hier om deze plaat.

En dat "u" bevalt me eigenlijk wel.

zij is zo zalig

https://www.nowness.com/story/julia-holter-betsy-on-the-roof-live

Ik weet het niet met Julia Holter, al haar platen geluisterd, deze even voor het eerst. Laurie Anderson, Jennie Hval soms zelf Kate Bush zijn referenties maar het beklijft niet, aardig maar meer ook niet

Zo moeilijk is het werk van Julia Holter toch niet? Volgens mij zijn die Bach-pastiches van Muse een stuk ingewikkelder.

Vandaar die aanhalingstekens.

Ik ben fan van Muse én van Julia. Wat nu?

Een verward visje

prachtige plaat van julia, de vorige twee platen vond ik soms moeilijk door te komen. Maar deze is vanaf het eerste nummer tot het laatste nummer echt prachtig. haar stem zit meer in de mix naar voren waardoor het wat organischer klinkt en minder zwaar daardoor. en de instrumentatie is fantastisch goed nergens een nood te veel.

Ik vrees dat ik mijn opmerking "wel aardig, beklijft niet" van een paar dagen geleden, kan blijven handhaven. Dit wordt denk ik wel een mooie plaat. Nog ff een paar keer luisteren en als het zo doorgaat kopen!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Julia Holter - Have You In My Wilderness - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Amerikaanse muzikante Julia Holter maakte de afgelopen jaren drie wonderschone, maar ook behoorlijk experimentele platen.

Tragedy (2011), Ekstasis (2012) en Loud City Song (2013) waren platen waar je even voor moest gaan zitten, maar alle energie die je er in stak werd uiteindelijk dubbel en dwars terug betaald.

Op haar nieuwe plaat, Have You In My Wilderness, kiest Julia Holter voor een net wat ander geluid. De muzikante uit Los Angeles durft nog altijd volop te experimenteren en maakt muziek die zeker niet alledaags is, maar vergeleken met zijn voorgangers is Have You In My Wilderness een verrassend toegankelijke plaat.

Julia Holter maakt, veel meer dan op haar vorige platen, popliedjes met een kop en een staart en het zijn popliedjes om te zoenen. Have You In My Wilderness staat vol met heerlijke dromerige popliedjes, die opvallen door de prachtige melodieën en vaak betoverende klanken.

Het zijn prachtig georkestreerde popliedjes, waarin strijkers en een piano fraai samenvloeien met de opvallend mooie stem van van Julia Holter. Het is een stem die nog steeds af en toe doet denken aan die van Nico, maar het is dit keer wel de engelachtige variant op Nico.

Have You In My Wilderness is misschien een stuk toegankelijker dan zijn voorgangers, maar het is nog altijd een plaat die iedere keer weer nieuwe dingen laat horen, je constant op het verkeerde been zet, maar je ook constant weet te verleiden en te betoveren.

Julia Holter creëerde op haar vorige platen haar eigen muzikale universum en dat doet ze ook weer op deze nieuwe plaat. Het is een plaat die het, in tegenstelling tot zijn voorgangers, ook prima doet op de achtergrond, maar Have You In My Wilderness is toch het mooist wanneer je alle mysteries weet te ontrafelen.

Ik was zeer gecharmeerd van de experimentele platen van Julia Holter, maar deze net wat toegankelijkere plaat doet me uiteindelijk nog net wat meer. Prachtig. Erwin Zijleman

Het enige jammere aan dit album is dat het nu al uitgekomen is. November/december zou beter geweest zijn.

De opmerking over muziek dat het 'voortkabbelt' is vaak een teken dat de muziek niet tot de luisteraar weet door te dringen. Je mist datgene waar de muziek om draait, en wat er overblijft lijkt dan inderdaad weinig richting te hebben. Ik vind dit album juist wel veel spanning en contrast hebben. Neem het tweede nummer, met z'n fijne melodieën, en adembenemd aanzwellende strijkers in het tweede deel. Of het vrolijke 'Everytime boots'. Daarvan kun je toch moeilijk vinden dat het voortkabbelt!

Ik vind het zelf een prachtig album, waarbij ik wel moet toegeven dat de meer catchy, up-tempo nummer zoals de bovengenoemde me tot nu toe het meeste doen. Mooie melodieën, interessante teksten, fijne en interessante ritmesectie van contrabas en drums, en dan die stem: soms ijl en zacht, soms ronduit schel maar altijd even mooi.

Sea Calls Me Home is wel een fijn nummertje zeg. Ben nu niet echt gefocust genoeg dus zal binnenkort nog eens wat aandachtiger luisteren. Maar hier staat wel wat moois op.

Off-topic discussie/berichten verwijderd.

Eerste luisterbeurt en klinkt meteen al geweldig. Erg mooie sfeer. Ligt mooi in het verlengde van Loud City Song. Heb erg veel zin in haar optreden op Le Guess Who in november!

Album of the Year bij Mojo en Uncut.

Dat vind ik dan wel wat overdreven, maar fraai is ie wel.

Als Julia Holter tegendraadsheid wat meer zou gebruiken om schoonheid te accentueren, zoals bijvoorbeeld in Feel You, dan zou ze volgens mij een kans kunnen maken. Maar helaas lijkt het haar meestal te doen om de tegendraadsheid zelf en dat blijft mij niet erg lang boeien.

tegendraadsheid om de tegendraadsheid is onzin in dit geval. als iedereen op veilig spelen, het zou een saaie wereld zijn, zeg!
ik ben een fanboy. ze lijkt nu net iets poppier te worden. ze zou hiermee in staat zijn net een groter publiek aan te spreken. muzikaal, artistiek vind ik wat ik al gehoord heb dan ook iets minder. maar plat is het gelukkig nog altijd verrevan.