Wild Turkey - Live in Edinburgh (2001)

Onder auspiciën van bassist Glenn Cornick verscheen in 2001 een cd met hierop een concert uit 1973 van het door hem opgerichte Wild Turkey. Dit in de nieuwe bezetting met gitaristen Mick Dyche en Bernie Marsden, die met hun vaak lange solo's het publiek hoorbaar razend enthousiast maakten. Het album kreeg de sobere titel Live in Edinburgh mee.

De gemiddelde fan van Rory Gallagher zou hier heel enthousiast van kunnen worden, mede omdat het toetsenspel van Steve Gurl en het drumwerk van Jeff Jones dik in orde zijn, vergelijkbaar met de muzikanten die in die periode bij de Ier rondliepen. De stem van zanger Gary Pickford-Hopkins klinkt rauwer dan op de twee studioplaten die de groep maakte; ik moet soms zelfs aan die van Paul Rodgers denken.
Hoorbaar is dat nieuweling Marsden het ontzettend naar zijn zin had, zoals hij ook schrijft in zijn bio Where's My Guitar? (2020, in '21 in rode herdruk verschenen bij Harpercollins). Wat ook opvalt is zijn hoge tweede stem, die op Social World het geluid verrijkt. Waar bij UFO de sfeer onbehagelijk kon zijn, kwam hij hier in een warm bad met toegewijde en getalenteerde muzikanten.
Enige nadeel was dat er toentertijd al zoveel bands in dit genre waren, meer nog dan de inventieve progrock die vooral op het debuut klonk. In dat opzicht is het minder "spannend"; het Schotse publiek dacht daar echter anders over.

De groep tourde intensief, mede in de hoop zo een nieuw platencontract te verkrijgen. Dit in een "dorstige Chevy" (de oliecrisis, brandstof was duur), bestuurd door Cornick die rustig ononderbroken honderden kilometers reed en alleen voor brandstof stopte.
In Spanje, waar het regime van de rechtse dictator Franco heerste, lesten de vijf op een snikhete dag hun dorst in een wegrestaurant, toen soldaten binnenkwamen en hen in woedend Spaans wat toebeten. Eén van hen vertaalde: "Jullie drinken alcohol aan de weg, daarvan kun je in problemen komen." De Britten stopten er onmiddellijk mee, geïntimideerd door de boze uniformen. Totdat een lokale politieagent binnenkwam en Cornick herkende: "Living in the past!" riep hij, refererend naar het nummer uit de dagen van de bassist bij Jethro Tull. Ze mochten gaan en kregen zelfs een "high-speed escort".

In Duitsland was Wild Turkey co-headliner met UFO en de onderlinge sfeer was kil. Hun zanger Phil Mogg liet UFO als grap Cold Turkey van John Lennon instuderen, erop gebrand de groep van zijn ex-gitarist eruit te spelen. Marsden beschrijft dat het omgekeerde gebeurde, nota bene tot leedvermaak van Marsdens opvolger Michael Schenker.
De sfeer was heel anders tijdens een andere Duitse tournee in het voorprogramma van Yes. Het leidde ertoe dat Pickford-Hopkins op twee soloplaten van Yes' toetsenist Rick Wakeman zou zingen.

Terug naar Schotland. Vijftig jaar later is dit gewoon een lekker liveplaatje vol classic rock, in blues gedrenkt, soms tegen hardrock aanleunend. En nog op op JijBuis te vinden ook. Wie de cd aanschaft, heeft het voordeel een boekje met 12 pagina's aan te treffen met daarin naast de nodige foto's van diverse bezettingen van de groep een introductie van de zanger.

In 2000, het jaar ervoor, verschenen opnamen van het afscheidsconcert van Wild Turkey in 1974. Eens horen of ik de groep toen nog altijd zo vlamde.