Wild Turkey - Final Performance (2000)

Lang heb ik gedacht dat het principe van de twinguitars was uitgevonden door Wishbone Ash en Thin Lizzy. Onjuist natuurlijk: dat twee of meer elektrische gitaristen hun spel bundelen in zingende gitaarlijnen ontstond op vele plaatsen spontaan, in diverse groepen met deze bezetting.

Zo ook Wild Turkey, dat zich gedurende hun relatief korte bestaan ontwikkelde van een progrock- naar een (hard)rockend gezelschap. De groep van bassist Glenn Gornick kreeg maar geen contract voor een derde album, zelfs Chrysalis wilde niet met hen in zee. In juni 1974 speelde de groep zijn afscheidsconcert in de Londense Marquee. Dit met nieuwe drummer Kevin Currie. Gitarist Bernie Marsden duikelde de opnamen op uit zijn archief en aangevuld met opname van een openluchtconcert in Berlijn van twaalf maanden eerder, toen nog met Jeff Jones als stokkenman, verscheen dit in 2000 op cd als Final Performance.

Veel zingende en hardrockende gitaarlijnen van Marsden en Mick Dyche, al helemaal in de lijn van het Whitesnake waar Marsden in 1978 meteen vanaf de start deel van zou uitmaken. Het nummer Sweet Talkin' Woman heet inmiddels Street Walker.
Vanaf track 7 klinken de opnamen van de Berlijnse Waldbühne, om te beginnen met een lange gitaarjam, gevolgd door een bassolo en een woeste, lange drumsolo van Jones die daarvoor leefde, aldus Bernie Marsden in zijn biografie Where's My Guitar? (2020). Bij de gitaarsolo's hoor ik warempel voorzichtig gehamer, de techniek waarmee Eddie Van Halen vier jaar later furore zou maken.

Talent had deze groep genoeg: de redenen dat een platencontract uitbleef kunnen niet in het gebrek daaraan hebben gelegen. Dat Cornick ex-Jethro Tull was, was echter geen garantie voor een lange platencarrière. Final Performance is een tijdsdocument uit de periode dat solo's lang mochten duren en zowel het rockgenre als de wijze van spelen op de elektrische gitaar zich volop vernieuwden. De cd is hier op YouTube te vinden.

De groepsleden vervolgden hun carrières bij onder meer Rick Wakeman van Yes (zanger Gary Pickford-Hopkins) en de Duitse groep Karthago (Cornick). Dyche speelde vervolgens gitaar bij Tim Rose en is te horen op hitsingle Driver's Seat van Sniff 'n' The Tears.
Marsden ging dankzij platenbaas en producer Mickie Most sessiewerk doen en is daardoor te horen bij Hot Chocolate. Bovendien scoorde hij zijn eerste hit en wel via Hammer, de groep van drummer Cozy Powell. Dit met het glamrockachtige Na Na Na, waarbij in de clip van Top of the Pops ook een glimp van de latere Deep Purpletoetsenist Don Airey is te zien. Eigenlijk had er een album van Hammer moeten komen, maar Most vond het "te rock" en liet de groep vallen. De bio van Marsden vertelt hoe de gitarist daarop terechtkwam bij Babe Ruth.

Wild Turkey keerde in 1996 terug met Stealer of Years.