W.A.S.P. - Golgotha (2015)

Ik denk dat we dit ook niet meer van dit soort bands moeten verwachten. Bands als W.A.S.P. doen het vooral nog goed in de V.S., doordat men daar de laatste jaren een ware rock revival kent door al die "oude bands" die weer terugkeren. Er is vraag naar muziek die doet denken aan de gloriejaren van de rock/heavy metal en W.A.S.P. levert hiermee een plaatje die aan die eisen lijkt te voldoen.
Voor mij althans, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik nog maar bar weinig ken van het inmiddels best omvangrijke oeuvre van deze band.
Als mijn telling klopt heeft W.A.S.P. met deze "Golgotha" hun vijftiende full-length uitgebracht.
Kijkend naar de huidige line-up komen we erachter dat enkel zanger/gitarist/toetsenist Blackie Lawless de enige is die nog is overgebleven van de line-up waarmee deze band in 1982 begon.
Als ik zijn (sessie)geschiedenis zo eens bekijk op Metal Archives, denk ik ook dat de beste man de persoon was die deze band draaiende hield en nog steeds houd. Voor een man die inmiddels de leeftijd van 59 jaar bereikt heeft moet ik zeggen dat ik hem nog behoorlijk vlammend vind klinken.
Met de opener "Scream" laat hij meteen overtuigend en krachtig horen dat hij zeker nog niet bij de afgeschreven helden van weleer hoort, maar nog steeds kan presteren op een degelijk niveau.
Instrumenteel gezien is het weinig verrassend, maar net als ik eerder al zei denk ik ook niet dat men dat tijdens het maken van deze plaat voor ogen had. Wat me na de tweede luisterbeurt begon op te vallen was dat je bij de meeste nummers soms heerlijk subtiel die keyboards hoort. Het klinkt mij een beetje in de oren als een hammond organ, maar daar kan ik ook wel eens naast zitten.
Productioneel gezien is dit ook een plaat om weinig over te klagen, want de solo's klinken helder en mooi, de instrumenten zijn goed, individueel te horen. Hierdoor krijgen alle leden de kans om hun kunnen te laten horen.
Precies weten wie wat ingespeeld heeft kan ik in dit geval niet, maar ik mag aannemen dat gitarist Doug Blair voor het grootste gedeelte achter de solo's zit. Hij staat namelijk aangeschreven als de lead gitarist op deze plaat, dus het lijkt mij dan wel logisch.
Verder zorgt Mike Duda voor het baswerk en de achtergrond vocalen. Iets dat bijvoorbeeld op een nummer als "Last Runaway" wel goed te horen is, maar ook op de power ballad "Miss You".
Het drumwerk word volgens de credits door drummer Mike Dupke, maar die schijnt momenteel geen lid meer te zijn van de band (als de info op Metal Archives klopt). De kenners kunnen hem misschien nog wel herkennen aan zijn stijl, want hij was ook al te horen op "Dominator" en "Babylon".
Hier en daar nemen ze wel best uitgebreid de tijd, zo duurt "Miss You" ruim 7 minuten en 40 seconden en tikt "Slaves of the New World" zelfs af op 7:45 (hierdoor net het langste nummer van het album).
Echt heel storend vind ik het persoonlijk nooit worden, maar dat komt misschien ook omdat deze muziek precies in mijn straatje past.
Voor mij, als "nieuwe" luisteraar, wel een degelijke plaat.

Zijn creatieve hoogtepunt, zoals jij het tracht te noemen, kwam al eerder met The Headless Children. In de bladen werdt Blackie plotsklaps serieus genomen. The Crimson Idol mag dan heel theatraal overkomen, muzikaal gezien was THC een veel grotere stap vooruit.
Terug naar Golgotha; hierop doet Blackie precies waar hij goed in is, en dat doet ie dan ook voortreffelijk. Als dit z'n zwanezang is mag ie met opgeheven hoofd het gordijn achter zich dicht trekken.