menu

Type O Negative - October Rust (1996)

mijn stem
3,68 (142)
142 stemmen

Verenigde Staten
Metal
Label: Roadrunner

  1. Bad Ground (0:38)
  2. Love You to Death (7:08)
  3. Be My Druidess (5:25)
  4. Green Man (5:47)
  5. Red Water (Christmas Mourning) (6:48)
  6. My Girlfriend's Girlfriend (3:46)
  7. Die with Me (7:12)
  8. Burnt Flowers Fallen (6:09)
  9. In Praise of Bacchus (7:36)
  10. Cinnamon Girl (4:00)
  11. Glorious Liberation of the People's... (1:07)
  12. Wolf Moon (Including Zoanthropic Paranoia) (6:37)
  13. Haunted (10:07)
totale tijdsduur: 1:12:20
zoeken in:
avatar van wizard
4,0
Lekker langzaam en somber, maar soms toch erg grappig. Voor de rest bevat het weer de standaard-trucs, zoals plotseling afbrekende nummers, enzo.
Verder een nummer met alleen maar stilte erop, en 2 keer word je toegesproken door de bandleden.

avatar van Eddie
4,0
Dit vind ik ook het minste TON album, de nummers klinken allemaal erg zielloos, er staan wel een paar parels op zoals be my druidess en Wolfmoon, tragish dieptepunt is berijkt met My girlfriend girlfriend.

avatar van jurado
3,0
walgelijk...dit is echt om te janken .
Meestal wordt een band beter na jaren ,type o neg. wordt alleen maar slechter...wat een crap plaat.
Geef mij maar slow deep and hard of gewoon Carnivore

avatar van Premonition
4,0
Ik ben geen metalfan, dus misschien vind ik daardoor dit album juist hun beste. Is meer wave/gothic dan metal.
Love you to death en Be my druidess zijn de uitschieters.
Fijne herfstplaat.

avatar van Jazper
3,5
Fijne herfstplaat.


Ja, dat vind ik nou ook. Mooie sfeer. Alleen My Girlfriend's Girlfriend valt wat uit de toon.

Premonition maait hier vakkundig het gras voor mijn voeten weg. Ik ken deze band via een vriend van mij die in de metalen hoek vertoeft en die liet me het een en ander horen. Op voorgaande albums kon het me maar bij vlagen boeien maar deze vind ik (meer) dan de moeite waard.

Komt vooral door die geweldige donkere stem van Peter Steele alsook de pakkende nummers en het af en toe vrij symfonische karakter daarvan. En daar zal het denk ik wel mis zijn gegaan bij de de hards. Je wilt nog wel eens zien dat een bepaalde stijlverandering bij extreme muziek bij sommige fans net een brug te ver is. Teveel toegeven aan toegankelijke melodieen wil in die kringen nog wel eens versleten worden als een knieval voor de commercie (een discussie die bij Cradle of Filth ook nog wel eens gevoerd wordt)

Love you to death is inderdaad een mooi meeslepend nummer maar Burnt Fallen Flowers vind ik ook een klein meesterwerkje alsook The Green Man mede door de kamerbrede maar smaakvolle toetsenpartijen.

Dit is volgens mij ook de reden dat ze met deze c.d veel bijval uit de symfonische hoek kregen maar tegelijkertijd ook wat fans mee kwijt raakten. Als de fans van TON meneer Steele ooit zat mogen worden dan weet ik nog wel een paar leuke bandjes voor deze topper. Maar daar zullen de dames wel weer een stokje voor steken.

avatar van Premonition
4,0
Black Adder schreef:

Als de fans van TON meneer Steele ooit zat mogen worden dan weet ik nog wel een paar leuke bandjes voor deze topper. Maar daar zullen de dames wel weer een stokje voor steken.


Tijdens optredens zo rond het uitkomen van October Rust
was een veelgehoorde leus van de aanwezige dames
"Peter, give me your Steel(e)!"

avatar van stratocaster
5,0
Terwijl Misplaced Childhood van Marillion een meer dan prominente plaats inneemt op de 'soundtrack' van mijn puberteit, is dit toch wel hét album van mijn adolescentie. Ja, de nummers zijn minder agressief dan op de voorgangers en slaan soms ietwat door in door geilheid opgefokt melodrama. Maar wat klinkt deze plaat soms in- en intriest (dat is als compliment bedoeld, niet in de zin van 'wat triest dat TON nu zo soft klinkt...' ) Die with me, Love you to Death, Christmas Mourning... dergelijke songtitels alleen al...

'October Rust': TON goes Pink Floyd... Het is al eerder opgemerkt dat dit album TON onder de aandacht bracht van symfoliefhebbers; niet raar, want het klinkt en is opgebouwd als een conceptalbum. Ik vind het een zeer mooie plaat, juist ook door wat rare zaken als het voorstellen van de muzikanten (wat een keurige jongens! ), achtergrondgeluiden (bijv. het vliegveld) en de wellicht vreemde eend My girlfriend's girlfriend, waarop TON gelukkig laat blijken dat ze hun gevoel voor humor en zelfspot - toch ook hun handelsmerk - niet verloren hebben (en ik vind het nog een coole song ook! --> bekijk ook de videoclip in psychedelische retrostijl)

Ondanks dat het 'conceptgehalte' dus erg hoog is en de plaat m.i. in z'n geheel moet worden afgeluisterd, vallen er toch enkele individuele hoogstandjes (sic) op: Love you to Death, Red Water en vooral Wolf Moon.

Sorry, maar ik geef een dikke 5* aan deze ultieme plaat voor de donkere herfstavonden.

avatar van orbit
3,5
Stukje minder dan Bloody Kisses, maar nog steeds een puike plaat! De easy-listening factor is hier duidelijk ingekropen, en mijn vriendin vond deze plaat ook zo goed dat ik hem minstens 3 jaar lang bijna dagelijks wel hoorde (terwijl ik de band had ontdekt!).. dat begon uiteraard te irriteren. Maar als ik hem nu terughoor is het eigenlijk gewoon een lekker pakkende metalplaat. Green Man, Love You To Death en In Praise zijn de beste tracks, maar de hele plaat is redelijk constant.

avatar van Roamers Code
3,5
Vind dit een van hun betere werken.
Ze zetten een lekkere melodramatische sfeer neer en het (enigsinds overmatig) synthesizer gebruik vult het lekker aan.

avatar van i.Ron S.
4,5
In zijn geheel vind ik dit eigenlijk hun beste plaat, Bloody Kisses heeft enkele betere nummers dan hier maar ook enkele mindere en er zijn zoveel onderbrekingen, deze blijft op constant niveau.
Die With Me, Cinnamon Girl en Wolf Moon zijn mijn favorieten van deze plaat.
Het enige wat hierop ontbreekt is een nummer waar de groep de volle lading geeft zoals Kill all The White People.
4,5/5

avatar van Gatver
3,5
Nou ja, de titel zegt het al; Alsof je de herfst in huis haalt!

Joy
zo terugblikkend op deze plaat uit ene tijd waarin ik hem geweldig vond vind ik hem nu wat langdradig

de zo stoer bedoelde uitstraling van de band wordt ook een beetje kinderachtig als je hoort wat voor koortjes men zingt

ook meen ik duran duran te herkennen her en der

maakt verder nie uit, het blijft een goede plaat, tis herfst dus wat wil je nog meer, en red water blijft ten alle tijde prachtig

avatar van notsub
3,5
Joy schreef:
en red water blijft ten alle tijde prachtig


Helemaal mee eens! Het is mijn favoriete track van deze CD, die een lichte koerswijziging laat horen t.o.v. zijn voorganger. Erg is dat niet, want ook op deze CD staat genoeg moois, zoals Be My Druidess. Peter's stem geeft de hele CD een gothic sfeer mee, die zo kenmerkend is voor de band. De CD's hierna waren een stuk minder.

4,5
de eerste keer dat ik hem hoorde na bloody kisses moest ik er NIKS van weten. maar naderhand bleek dit toch een goede plaat,en naderhand een van de meest gedraaide platen uit mijn jeugd.
fantastische plaat in het tijpe depri /romantisch.
4 en 1/2 sterren voor mij, hij is zo grijs gedraaid dat ik al een tweede cd ervan moest kopen.

hoogtepunt: Die with Me ,Love You to Death,Be My Druidess en haunted (ja daar ben ik de enige in denk ik)
iiiiiiii hate the morningggggg

4,5
o ja,red water.die was ook fantastisch

avatar van James Douglas
Er schijnt een behoorlijk aantal mensen geweest te zijn die na aankoop van dit album terug zijn gegaan naar de platenzaak omdat het eerste nummer 'het niet deed'. Hehe, hilarisch. Grapjes van dhr. Steele en zijn mannen.

Hoewel Bloody Kisses eigenlijk wel hét Type O Negative album is doet October Rust er weinig voor onder. Ik houd wel van die donker romantische atmosfeer van deze plaat. Deze kun je nog eens opleggen als er een vrouw in je midden is.

avatar van Edwynn
Zelf omschreef Peter Steele October Rust eens als een slag van een moker die in zacht fluweel gewikkeld is. En dat is zeker een treffende omschrijving.
De eens zo gevaarlijk musicerende Steele maakt op October Rust muziek om met je meisje bij te zwijmelen. Wie had dat voor mogelijk gehouden? Waren op Bloody Kisses nog enkele ruwe randjes te bespeuren, op October Rust zijn ze echt helemaal verdwenen.
Dat betekent niet dat October Rust helemaal niets is. Immers voor prachtig meeslepende nummers als Love You To Death, Red Water en Haunted teken ik meteen.
Maar bij de flower power stuiptrekkingen in Be My Druidess of Die With Me frons ik toch de wenkbrauwen. Om van de verschrikkelijke Neil Young cover nog maar te zwijgen. Op Bloody Kisses vond ik die hippie uitspattingen nog een aardige vondst, maar hier is de balans compleet zoek. Vreemd genoeg bevalt de single My Girlfriend’s Girlfriend mij dan wel weer heel goed. Het is een vlot lopend nummer, voorzien van een leuke orgelmelodieen het kent een geestige tekst.
October Rust geeft mij nog altijd een tweeslachtig gevoel, maar ik houd het bij het voordeel van de twijfel.

avatar van RobbesTT
4,0
goeie cd aleen niet voor de zomer maanden
leuk met zijn alle rond de kerstboom met type o
op de achtergrond

avatar van deric raven
4,0
Donkere wouden in Scandinavië.
Eeuwenoude eiken die daar hun laatste jaren slijten.
Pensioenleeftijd al lang bereikt.
Als wijze druïdes waken ze over jonge breekbare sparren.
Vergelijkbaar met kwetsbare pubermeisjes.
Boomholtes als gapende vagina’s.
Onaangetast, net een maagdenvlies.
Breed gespierde houthakkers worstelen zich door de dichtgegroeide plantenmassa.
Bewakend met bijl, hakmes en kettingzaag.
Zichzelf open snijdend aan protesterende doornenstruiken.
Weerstaand biedend tegen de beulen der natuurschoon.
Binnen een uur is het gebeurd.
Totale verwoesting.
Sappen sijpelen uit ontwrichte takken.
Op het donkergroene mosdek vormen ze een soort van bloedspoor.
Tranen in de vorm van zure regen dalen neder.
Exit October Rust.

Type O Negative probeert zich kwetsbaar op te stellen.
Meer diepgang en gevoel in de nummers.
Directheid heeft plaats gemaakt voor emoties.
De man van Staal opent zijn ziel.
Bewust van zijn eigen sterfelijkheid.
Juist deze reus zou op jonge leeftijd als een Goliath geveld worden.
David zou zich als een hartaanval melden.
Gun hem een rustplaats onder een hunebed.
Want ergens geloof ik in sterke gebondenheid met de natuur.
Anders kun je dat thema niet zo mooi verwoorden in een herfst album.
Peter Steele ontwikkelde zich als roofdier tijdens Carnivore tot de Green Man.
Menselijker.
Al blijft zijn voorliefde voor vrouwelijk schoon aanwezig.
Getuige nummers als Red Water en My Girlfriend’s Girlfriend.
Blijft natuurlijk een ladykiller.

Zijn gemis is groot.
Net als zijn gestalte en persoonlijkheid.
Juist nu het weer begint te veranderen.
Is zijn kille stemgeluid voelbaar.
IJzig als de eerste vrieskou.

R.I.P.

avatar van gigage
3,5
Als Peter Steel I want to hold you all night long zingt komt dat toch net iets anders over dan dat Lionel ritchie dat doet. Sfeervol plaatje wat niet de verwachtingen in kon lossen. Is niet erg, die stem blijft wel intrigerend, de riffs een pak minder.

4,5
Heerlijke plaat en m.i. het beste album van deze band

avatar van Robertus
4,0
Prima album uit mijn jeugdjaren dat de tand des tijds goed doorstaan heeft. Na ongeveer 16 jaar deze plaat onder het stof vandaan gehaald te hebben is mijn mening niet veranderd.

Een dikgebreid geluidsdeken maakt zich in 73 minuten moeiteloos meester van de ruimte. Dit is tegelijkertijd de kracht en de zwakte van het album. Uitleg?

Je moet er helemaal voor gaan zitten in topconditie! De sound is zo dik en druk dat luistermoeheid op de loer ligt hier en daar. De trage tempi van de songs balanceren op het randje tussen sfeervol enerzijds en zwaar slepend anderzijds. Je hebt het gevoel af en toe dat het album zich tegen wil en dank voortsleept. De moddervette productie geeft je het gevoel alsof Peter Steele eist dat je luistert. Dit zet je dus niet op als achtergrond.

Het had voor mij in ieder geval wat minder lang gemogen en The Glorious Liberation..........en Cinnamon Girl had ik eraf gelaten.

Songvolgorde, flow en sfeer daarentegen zijn perfect op dit album. Het geheel draagt het gevoel van koude winters, erotiek, depressie, maar ook zwarte humor tot in haar vezels met zich mee en dat is een unieke prestatie!

Het songmateriaal is gewoon top notch, afgezien van de door mij hierboven genoemde voorbeelden. Peter Steele was een uniek zanger en songschrijver en een even unieke persoonlijkheid. Hij heeft zeker wel soul en gevoel en meent alles wat hij zingt. Zijn basstem is natuurlijk ongeëvenaard, maar voor een emotionele uithaal in de hogere registers draait hij zijn hand ook niet om. Uitschieters zijn Love You To Death, Be My Druidess, Red Water en Wolf Moon. Afgezien van de hierboven genoemde songs is de rest gewoon prima.

Iets meer variatie in sound en/of productie had geen kwaad gekund, wat dat betreft is My Girlfriend's Girlfriend in haar functie als sfeerbreker en meezingbare knuppel in het hoenderhok prima geslaagd. Niet elk nummer hoeft persé die Fuzz geluiden te hebben of diezelfde drumsound (waarover ik behoorlijk geshockeerd was toen ik vernam dat het een drumcomputer betrof...)

Ik kan mij herinneren dat Bloody Kisses ook meer korte intermezzo's had en iets meer variatie. Daardoor kon ik dat album destijds ook iets beter smaken. Het zorgt als het ware voor wat lucht in de dichte geluidsmuur.

En zo kom ik dus tot de conclusie dat October Rust als album als geen ander balanceert op het randje van perfectie, als het gaat om uniformiteit in sound, en tegelijkertijd wat vermoeiend helaas. Voorlopig 3,5 maar kan nog klimmen tot 4.

4,5
Dit album is gewoonweg het beste wat de heren op de palat hebben gezet. De andere albumns ( pas allemaal beluisterd) zijn stukken minder en sommige zelfs uiterst zwak

avatar van Robertus
4,0
Inderdaad, na October Rust ben ik afgehaakt. Word Coming Down nog even geprobeerd, maar dat was toch echt al pakken minder.

Bloody Kisses ben ik helaas kwijtgeraakt, want dat vond ik eigenlijk nog de beste. Ik hoop dat die nog verkrijgbaar is met de originele tracklist. Slow, Deep and Hard heb ik nog nooit gehoord, maar weet ook niet of dat mijn pakkie aan is, als dat allemaal Hardcore nummers zijn.

avatar van Robertus
4,0
Stem verhoogd naar 4 na nog een keer intens genoten te hebben!

avatar van Alicia
4,5
De tips vliegen je om de oren als je 'zoekende' bent en dat is natuurlijk erg leuk!

Op dit moment ken ik al redelijk wat melodische, melancholieke rock/metal platen en hoewel Type O Negative voor mij een bekende naam is, kende ik de albums nog niet zo goed.

Ik ga er maar even voor zitten, want loeiharde of heftige muziek lijkt mij dit niet te gaan worden als ik het mag vergelijken met wat ik allemaal deze week voor de kiezen heb gehad. Daar zaten echt oorverdovende, hoofdruis veroorzakende, hersenkrakende, en hevig 'angstaanjagende' aanbevelingen tussen, waarvan de meeste albums voorlopig niet of helemaal nooit in mijn muzikale straatje zullen gaan passen.

Nee, dan is dit album zelfs erg 'rustig' te noemen, maar het klinkt goed en de geluiden zijn mooi 'griezelig' op z'n tijd.

October Rust zal daarom nog wel een paar keer gedraaid gaan worden, vermoed ik!

avatar van deric raven
4,0
Het oudere werk is wel een stuk harder.

avatar van jurado
3,0
jurado schreef:
walgelijk...dit is echt om te janken .
Meestal wordt een band beter na jaren ,type o neg. wordt alleen maar slechter...wat een crap plaat.
Geef mij maar slow deep and hard of gewoon Carnivore
(Mijn hemel wat een taaltechnisch drama) Geen idee wat mij bezielde in 2006, zo vreselijk slecht als ik toen deed voorkomen is October Rust natuurlijk helemaal niet.
Slow Deep and Hard is nog wel steeds, wat mij betreft, de ultieme Type o Negative plaat.

avatar van Don Cappuccino
5,0
October Rust is mijn favoriete Type O Negative-plaat en is van begin tot eind ijzersterk. Bloody Kisses heeft ook fenomenale tracks, maar is niet volledig constant. De sound van deze plaat vind ik machtig mooi en ligt echt in mijn straatje. Groots, melancholisch en vooral behoorlijk dromerig, er zit een goede scheut The Cure (Disintegration) en Pink Floyd in. In combinatie met Beatles-achtige melodieën en slepend Sabbath-riffwerk krijg je dan een sound die je alleen maar bij Type O Negative hoort. Tracks als Love You To Death en Haunted zijn de mooiste nummers die de band ooit heeft opgenomen. De enige band die dezelfde sfeer als October Rust weet te vangen is Alcest op Les Voyages de l'Âme, vooral de track Summer's Glory had met gemak op deze plaat kunnen staan. Dit steekt Neige (het brein achter Alcest) dan ook niet onder stoelen of banken. Ook brengt de band zijn post-punk en newwaveinvloeden wat verder naar voren, een nummer als My Girlfriend's Girlfriend is gewoon The Sisters of Mercy. Die afwisseling maakt October Rust een heerlijk album om naar te luisteren, ondanks de lange speelduur. Nergens verzwakt de aandacht en voor mij is dit de ultieme Type O-plaat.

Gast
geplaatst: vandaag om 09:02 uur

geplaatst: vandaag om 09:02 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.